Πε. Ιαν 27th, 2022

Παρά τις διάφορες υποχρεώσεις που είχαν μείνει  πίσω, από το εξαιρετικά ενδιαφέρον, αν και κουραστικό ταξίδι στην Σερβία, κατάφερα να διαβάσω 4 κείμενα σε σχέση με την σύμπλευση της πέρα από το  ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ αριστερά.   Το πρώτο είναι η Πρόταση της ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για κοινή δήλωση των δυνάμεων που συμμετείχαν σε σύσκεψη για το θέμα της μετωπικής πολιτικής συμπόρευσης, μετά από πρόσκλησή μας στις 3/10(http://www.antarsya.gr/node/1712).  Το δεύτερο είναι το Ενημερωτικό σημείωμα του σχεδίου Β΄ σχετικά με τη συνεργασία με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ(http://www.sxedio-b.gr/index.php/component/k2/item/432-sxediob).  Το τρίτο είναι η τοποθέτηση του συντρόφου Γιώργου Ρούση στην εφημερίδα ΠΡΙΝ τίτλο:  Κεντρικό μέτωπο δίχως άλλες υπεκφυγές(http://aristerovima.gr/blog.php?id=4482). Και τέταρτο είναι το κείμενο του συντρόφου Πάνου Δαμέλου με τίτλο: Για τη μετωπική συμπόρευση, μια φορά ακόμη(http://aristerovima.gr/details.php?id=4485).

Παρά τις εμφανώς αποκλίσεις και τις διαφοροποιήσεις των παραπάνω κειμένων, έχω την άποψη πως οι διαφορετικές οπτικές όχι μόνο είναι αναγκαίο να συγκλίνουν αλλά και μπορούν, υπάρχουν τα περιθώρια κοινής έκφρασης και συμπόρευσης.

Α) Δεν μπορούμε να πάμε πίσω από ένα ξεκάθαρο αντιΕΕ και  αντιΕΥΡΩ χαρακτήρα της συμπόρευσης. Δεν μπορούμε να έχουμε κανενός είδους και τύπου παραγωγική ανασυγκρότηση , δίχως την έξοδο από την ΕΕ-ΕΥΡΩ. Σίγουρο το πρώτο και τον τελευταίο λόγο για αυτό θα τον έχει ο εργαζόμενος λαός και η συνειδητοποίηση του να πάρει στις πλάτες του αυτή την αποστολή.  Δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε διαφορετικά, στο βαθμό που έχουμε την  λογική και την αντίληψη πως αφέντης  και σωτήρας στον τόπο του θα είναι ο ίδιος ο εργαζόμενος λαός και όχι η πρωτοπορία του.  Αποτελεί μέγιστη  έκπτωση να ξεκινήσει κανείς με ένα αντιΕΥΡΩ, δίχως αντιΕΕ. Δίχως μια ξεκάθαρη αντίληψη εξόδου από τα δεσμά του ευρώ-ΕΕ.

Β) Ναι το αντί δεν αρκεί, μόνο που  με το αντί οικοδομείς το αναγκαίο αυτό μάχιμο πολιτισμό και τοπίο για να συγκρουστείς με τα ντόπια αφεντικά, τις πολιτικές τους, τους πολιτικούς του καθώς και τους διεθνοποιημένους κρίκους που δίνουν την γραμμή.  Δεν μπορεί να εφαρμόσεις κανενός είδους παραγωγική ανασυγκρότηση ή δεν μπορείς να βάλεις στην πράξη κανενός είδους μεταβατικό πρόγραμμα κοινωνικής, εργατικής και λαϊκής σωτηρίας , δίχως το αντί της σύγκρουσης με τις κυβερνήσεις, το κεφάλαιο, την ΕΕ και το ΔΝΤ.

Γ) Ο λαός δεν ζει με κίνημα, αν και με το κίνημα μπορεί να ελπίσει να βρει λύσεις.  Παρόλα αυτά είναι  κοινή πίστη πως απαιτούνται πολιτικές λύσεις, πολιτικές κυβερνητικές  λύσεις. Με ένα κίνημα όμως που θα εκβιάζει για λύσεις και απαντήσεις εναντία στην ΕΕ-ΔΝΤ-κεφαλαίο, πέρα και ενάντια στα συμφέροντα των καπιταλιστών. Άρα απαιτείται ένα τέτοιο συγκρουσιακό εργατικό/λαϊκό αντικαπιταλιστικό μέτωπο/ κίνημα που ο ίδιος ο λαός, στο βαθμό που θα συνειδητοποιηθεί θα το φέρει στην εξουσία.  Βάζοντας σε εφαρμογή το πρόγραμμα του. Μεταβατικό πρόγραμμα εργατοδημοκρατικής/ λαϊκής παραγωγικής ανασυγκρότησης. Και αυτό δεν μπορεί να συμβεί  παρά μόνο εάν φύγουμε από την ΕΕ-ΝΑΤΟ-ΔΝΤ.  Παρά μόνο εάν κρατικοποιήσουμε- εθνικοποιήσουμε τις τράπεζες, το μεγάλο κεφάλαιο και τους βασικούς παραγωγικούς τομείς.

Δημήτριος Αργυρός

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση