Πε. Ιαν 20th, 2022

Ο ελεύθερος χρόνος δεν είναι ο χρόνος  του shopping therapy. Δεν είναι ο χρόνος της υποταγής μας στο εμπόρευμα και της ανάλωσης μας ως εργαζόμενοι και ως καταναλωτές. Από αυτή την οπτική όσες λιγότερες μέρες είναι ανοικτά τα καταστήματα τόσο  το καλύτερο. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για τα καφέ, δηλαδή τους χώρους που εμπορεύονται την επικοινωνία, την παρέα και την εμπειρία.

Μόνο που δεν κάνουμε δίχως shopping therapy, όπως δεν κάνουμε δίχως τα καφέ και τα μπαρ. Είμαστε όλοι μας σε μεγάλο βαθμό προϊόντα αυτού του  τρόπου παραγωγής και κυρίως κατανάλωσης. Το κατάλαβα αυτό την προηγούμενη εβδομάδα στην εκδρομή που έκανα στην Σερβία και στο Βελιγράδι, σε ένα τόπο που η εμπορευματοποίηση του χώρου δεν έχει προχωρήσει σε ένα ολοκληρωτικό βαθμό όπως στην Ελλάδα. Το κατάλαβα  όταν  βρέθηκα σε ένα τεράστιο πράσινο πάρκο, με δεκάδες παγκάκια και χωρίς ίχνος καφέ και  παρόλο που βρέθηκα σε πραγματικό υπέροχο περιβάλλον, μάλλον ένιωσα άβολα.  Στην Ελλάδα είναι βέβαιο πως σε κάθε γωνία θα υπήρχε και ένα μπαρ, θα υπήρχε και ένα καφέ.

Αυτό σημαίνει πως για την δική μου φουρνιά καταναλωτών, για το δικό μας πολιτιστικό παράδειγμα και 24 ώρες να ήταν ανοικτά τα καταστήματα  και όχι μόνο την Κυριακή δεν θα προκαλούσε  πρόβλημα…. Ε δεν θα πείραζε μια  τσάρκα στην αγορά, ξημερώματα, μετά το μπαρ  και πριν το πατσά;;

Ταυτόχρονα όμως υπάρχουν οι εργαζόμενοι στα καταστήματα, υπάρχουν και οι μικροί επαγγελματίες που είναι βέβαιο πως δεν θα αντέξουν τους ρυθμούς που επιχειρούν να επιβάλουν τα πολυκαταστήματα και οι πολυεθνικές του χώρου. Που στην τάση της καθολικής εμπορευματικής υποταγής επιχειρούν την συνεχή λειτουργία.

Το πρωτεύον δεν είναι τα κέρδη και οι ζημιές, είναι οι ανθρωπινές ζωές και όσο επικρατεί  αυτό το πλήρως αλλοτριωμένο και εμπορευματοποιημένο καπιταλιστικό σύστημα θα μπαίνει στο μέτρημα και θα κοστολογείται ανάλογα. Και καλό είναι να κοστολογείται ακριβά, γιατί έτσι θα στοιχίζει και στο κεφάλαιο, όσο φτηνύνει, όσο υποβαθμίζεται, τόσο αναλώσιμο γίνεται.

Έτσι για να γίνω αιρετικός και προκλητικός, θα αποδεχόμουν ακόμη και την 24ωρη λειτουργία της αγοράς, με την προϋπόθεση να μειωθούν οι ώρες εργασίας στις 25 και να φτάσει ο κατώτερος μισθός στα 1200€ , με την θέσπιση ενός καθολικού κοινωνικού μισθού στα 1000€ για όσους δεν εργάζονται και για όσο δεν εργάζονται. Η μείωση των ωρών εργασίας θα μειώσει στο ελάχιστο την ανεργία και οι μισθοί θα βοηθήσουν τους εργαζόμενους να ζήσουν σχετικά αξιοπρεπώς.  Την ίδια στιγμή θα βοηθήσει τους μικροεπαγγελματίες να εντάξουν ή να μετατραπούν σε αξιοπρεπείς εργαζόμενους ή σε ανέργους που δεν θα μείνουν στο δρόμο.

Είναι εφικτό αυτό, είναι εφικτός ένας ανθρωπινός καπιταλισμός;; Στις παρούσες συνθήκες όχι, για αυτό άλλωστε αυτό  θα πρέπει να γίνει η διεκδίκηση ενός μάχιμου εργατικού κινήματος, ενός αντικαπιταλιστικού επαναστατικού μετώπου που σε μια πρώτη φάση θα διεκδικήσουν αξιοπρέπεια στην ζωή και στην δουλειά και στην συνέχεια την δυνάμωση της τάσης της αποεμπορευματοποίησης, που είναι η ενίσχυσης της κομμουνιστικής τάσης.

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση