για το clubs ανυπότακτη πόλη

Έχουν περάσει πάνω από 8 χρονάκια από την πρώτη διαδικτυακή μου απόπειρα να εκφραστώ, να γράψω και να αναστοχαστώ. Έχουν περάσει πάνω από 8 χρονάκια από την δημιουργία του clubs ανυπότακτη πόλη στο www.pathfinder.gr με τίτλο ανυπότακτη πόλη και διεύθυνση http://clubs.pathfinder.gr/anipotaxti_poli/314140.

Ο τίτλος είναι βγαλμένος από την τότε δημοτική κίνηση της ανατρεπτικής αριστεράς “Ανυπότακτη πόλη”- για μια αριστερή – ριζοσπαστική – οικολογική παρέμβαση, και επιχείρησα στην τότε ανάπτυξη του ίντερνετ να είναι ένας δωρεάν κόμβος της.  Γρήγορα όμως από κόμβος της “Ανυπότακτη πόλη”- για μια αριστερή – ριζοσπαστική – οικολογική παρέμβαση, μετατράπηκε σε εργαλείο δικής μου δημιουργικής παρέμβασης που  στην συνέχεια με έφερε κοντά στο   http://www.politiko-kafeneio.gr/neo/index.php και τον σύντροφο μου Παναγιώτη Βήχο. Με την “Ανυπότακτη πόλη”- για μια αριστερή – ριζοσπαστική – οικολογική παρέμβαση, να κλείνει ο σύντομος δημιουργικός της κύκλος, μέσα στα ερείπια του ΞΕΝΙΑ, μαζί με τον ελπιδοφόρο μετωπικό κίνημα της υπεράσπισης των ελεύθερων – δημόσιων χώρων, της επιτροπής αγώνα για τους ελεύθερους- δημόσιους χώρους, που δεν κατάφερε διαλεκτικά να συνολικοποιήσει την παρέμβαση του. Ανοίγοντας την ιστορία των σημερινών πολιτικών και τοπικό-περιφερειακών σχημάτων. ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΔΡΑΣΥ  και ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ για την Ήπειρο.      

Τώρα θα μου πείτε τι με έπιασε και γράφω για την πρώτη διαδικτυακή μου απόπειρα, αλλά και για τα τότε σπουδαία κινηματικά διακυβεύματα;; Ψάχνοντας κάτι έπεσα στο clubs ανυπότακτη πόλη, που συνεχίζει να υπάρχει αλλά δεν ενημερώνεται πλέον και όπως και να χει με έπιασε μια νοσταλγία.  Την ίδια στιγμή ένιωσα σαν χρέος που με βαραίνει να γράψω κάτι ολοκληρωμένο και να δημοσιευτεί σαν μπροσούρα, σαν βιβλίο, δεν ξέρω τώρα, για τις δυο μεγάλες΄και χαμένες(;;;) κινηματικές μάχες στην περιοχή, της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα. Την μάχη της υπεράσπισης των ελεύθερων και δημοσίων χώρων, με κορύφωση το ΞΕΝΙΑ και δεύτερο  την μάχη της ΔΩΔΩΝΗΣ. Ας με φωτίσει και ας με βοηθήσει ο “Αλλάχ” και η τύχη, να εκπληρώσω το χρέος μου.

Κλείνοντας θα αναδημοσιεύσω αυτό που μου έχει γράψει στην πρώτη σελίδα του clubs ανυπότακτη πόλη  ο  διαδικτυακός φίλος  ΜΩΥΣΗΣ:   Όταν δεν μπορείς να γίνεις άνθρωπος μείνε απάνθρωπος , είναι καλύτερα για όλους. Κλειδώσου  στο καβούκι σου , θρονιάσου στον καναπέ σου, και άσε τον κόσμο στην δυστυχία του μιας και δεν είσαι άξιος να βοηθήσεις πραγματικά , το να μοιράζεις ελπίδα με μια φιλανθρωπική διάθεση (επειδή   έτσι νιώθεις εκείνη την στιγμή )δεν βοηθά κανέναν , η φιλανθρωπία στους έχοντας την ανάγκη δεν είναι το ξεροκόμματο που θα τους πετάξεις , ούτε τα λίγα εβρώπουλα που θα χαλαλίσεις για αυτούς ,και το χειρότερο ούτε τα παχιά λόγια ελπίδας που τους ταΐζεις . Είναι σαν να συμπάθησες ένα (σκυλάκι  ) που το μάζεψες  από τον δρόμο , και όταν αυτό σε αγάπησε και έτρεχε ξοπίσω σου κουνώντας την ουρίτσα του γεμάτο ευγνωμοσύνη ,εσύ μην μπορώντας να ανταποκριθείς στις ανάγκες του το πέταξες πάλι εκεί από όπου το μάζεψες , στον δρόμο, κουράστηκες βαρέθηκες βλέπεις να παριστάνεις  τον φιλόζωο και Φιλεύσπλαχνο , αλλά το χειρότερο (και πιο απάνθρωπο για εσένα βέβαια )είναι ότι  έμμεινες  με την συνείδηση σου ήσυχη ,  νομίζοντας πώς κάτι  πρόσφερες και εσύ . Το σκυλάκι  δεν στεναχωρήθηκε  τόσο  που έμεινε πάλι μόνο του καταμεσής του δρόμου , (ήταν συνηθισμένο ) θυμήθηκε  όμως εκείνα τα γλυκά λόγια αγάπης που άκουγαν τα αυτάκια του καθώς (η Φιλεύσπλαχνη κυρία )του έλεγε χαϊδεύοντας το απαλά στο κεφαλάκι του , και αποφάσισε να πάει να την βρει , -δεν μπορεί έλεγε – κάποια παρεξηγήσει θα έγινε –και κάποιο πρωί αποφάσισε να πάει να βρει (την κηρία ) με την ελπίδα πώς όλα  αυτά που ένοιωσε , (τα λόγια αγάπης  η ζεστασιά) δεν μπορούσε να είναι ένα ψέμα συλλογίστηκε  , έτσι πίστευε . Μια βροχερή μέρα  λοιπόν , και ενώ καθόταν μόνο του σε κάποια γωνιά για να μην βρέχετε του ήρθε μια ιδέα , θα πάω να βρω την (καλή κυρία σκέφτηκε ), ευκαιρία είναι τώρα που βρέχει , θα πλυθώ θα (αλλάξω εμφάνιση) και θα τρέξω να την βρω συλλογίστηκε . έτσι και έκανε . Ξεκίνησε με αγάπη στην καρδούλα του  ,και μόλις την αντίκρισε κούνησε την ουρίτσα του χαριτωμένα και αστεία συνάμα  για να τις δείξει πώς εκείνο την σκέφτεται και την αγαπά ακόμα , αλλά η καλή κυρία αντί να συγκινηθεί από την παρουσία του έβγαλε επιδειχτικά το καινούργιο τις απόκτημα  έναν μεγαλόσωμο σκύλο που το φώναζε μπουμπού και  επιδεικτικά τσουρούφλιζε  με ένα σεσουάρ , (μόλις που είχαν τελειώσει το μπάνιο τους , και φόραγαν ασορτί τα μπικουτί) σαν να του έλεγε εμείς δεν έχουμε σχέση με κόπρους . Εμείς διαλέγουμε τα σκυλιά μας ανάλογα με το δικό μας προφίλ  και μόνο . Τότε φώναξε όλα τα σκυλόσογα τις αριστοκρατικής γειτονιάς να σνομπάρουν το μικρό σκυλάκι , λέγοντας να πας στους ομοίους σου εδώ δεν υπάρχει χώρος για εσένα , τι ? ίσα και όμοιοι είμαστε ? Έτσι κάνουμε φίλοι μου  ,διαλέγουμε τις φιλίες μας σαν τα σκυλιά μας , πρέπει ο φίλος μας να έχει κάποιο ξεχωριστώ , αριστοκρατικό προφίλ ώστε να μας χαρίζει πρεστίζ . Έτσι αντιμετωπίζουμε την φιλανθρωπία σαν ένα χόμπι  ,όπως η καλή κυρία με το σκυλάκι .  ξέχασα να σας πω πώς το σκυλάκι το έλεγαν rojer και βεβαίως δεν είχε καμιά σχέση με την αριστοκρατική και αυταρχική ( ράτσα ) της καλής κυρίας )  , ήταν κόπρος . Δεν ντρέπεσαι   κυρία μου ??

ΜΩΥΣΗΣ

Δημιουργός: Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση