Κυ. Ιαν 23rd, 2022

Σκέφτηκα πολύ γιατί τι μπορώ, τι πρέπει και τι μπορούμε να πούμε για την μεγαλειώδη ανολοκλήρωτη παλλαϊκή εξέγερση του πολυτεχνείου που άνοιξε το δρόμο για την πτώση της χούντας. Σίγουρα έκλεισε το δρόμο για την οικοδόμηση μια κουτσουρεμένης, κολοβής αστικής δημοκρατίας αλά Τουρκία, δια του πειράματος Μαρκεζίνη.

Οικοδομώντας την πλέον αναπτυγμένη και ισχυρή αστική δημοκρατία που γνώρισε η χώρα. Με την πολιτική να αυτονομείται από τα οικονομικά συμφέροντα και τις ελίτ, με το στρατό να κλείνεται στα στρατόπεδα, σε ρόλο υπερασπιστή της ασφαλείας της χώρας από τον εξωτερικό κίνδυνο, και την αριστερά και το εργατικό κίνημα να παίζουν ένα θεσμικό ρόλο εντός του συγκεκριμένου κοινωνικού σχηματισμού.

Από αυτή την οπτική η εξέγερση του πολυτεχνείου μπορεί να έμεινε ανολοκλήρωτη γιατί δεν μετατράπηκε σε παλλαϊκή επανάσταση που θα έφερνε στην εξουσία τις λαϊκές και εργατικές μάζες, ανοίγοντας τον δρόμο για ένα μετακαπιταλιστικό πολιτικό/ οικονομικό/ κοινωνικό σχηματισμό.  Αλλά ήταν η βάση μιας αστικής κοινοβουλευτικής συνθήκης με τα λαϊκά-εργατικά συμφέροντα και την αριστερά να εκφράζονται και  εκπροσωπούνται σε τέτοιο βαθμό, όσο ποτέ μετά την αστική εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση του 1821 και την περίοδο του ΕΑΜ.

Οπότε από αυτή την οπτική ήταν μια πετυχημένη εξέγερση που άλλαξε το πολιτικό χάρτη της χώρας μέχρι την περίοδο που τα μνημόνια επέβαλαν μια κολοβή αστική δημοκρατία, λαϊκή και εθνική κυριαρχία, με μια κυβέρνηση που περνάει ότι πολιτική  της πει η τρόικα, η ΕΕ και το ΔΝΤ και με ένα κοινοβούλιο που είτε εκβιάζεται να ψηφίσει, είτε δεν ρωτάτε καν.  Ο «Μαρκεζίνης» και το μοντέλο δημοκρατίας του ζει στο σήμερα της χούντας της ΕΕ-ΔΝΤ-κεφαλαίου.

Με αποτέλεσμα στη φετινή επέτειο του πολυτεχνείου οι κυβερνητικοί εκπρόσωποι της  χούντας ΕΕ-ΔΝΤ-κεφαλαίου να απειλούν πως θα ξαναεισβάλουν στο πολυτεχνείο, όπου οι εργαζόμενοι απεργοί των πανεπιστήμιων και οι απολυμένοι εργαζόμενοι της ΕΡΤ θα «βγουν αγωνιστικά στο αέρα».

Κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από τους συμβολισμούς και ο καθένας θα είναι υπόλογος στην  ιστορία και στο λαό για την στάση  που κρατάει και θα συνεχίσει να κρατάει. Όσο αδύνατο ιστορικά ήταν το 1973 η εξέγερση του πολυτεχνείου να εξελιχθεί σε παλλαϊκή- πανεργατική επανάσταση με σοσιαλιστικά, αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά, άλλο τόσο αδύνατο είναι σήμερα να επιστρέψουμε σε μια μεταπολιτευτική αστική δημοκρατία.

Σήμερα ένας εξεγερμένος  Νοέμβρης για να είναι νικηφόρος και να συντρίψει την χούντα της  ΕΕ-ΔΝΤ-κεφαλαίου, πρέπει να έχει ξεκάθαρο αντικαπιταλιστικό εργατικό πρόγραμμα/ προοπτική και μέτωπο, στην κατεύθυνση της αντικαπιταλιστικής ανατροπής με σοσιαλιστικά, εργατοδημοκρατικά και κομμουνιστικά χαρακτηριστικά, περιεχόμενο και χαρακτήρα.

Φυσικά είναι ζητούμενο η οικοδόμηση ενός πολιτικού μέτωπο συμπόρευσης δυνάμεων σε αυτή την προοπτική. Όπως είναι ζητούμενο το να βρεθούν στο ίδιο οδόφραγμα/ μπλοκ αγώνα όσες δυνάμεις θέλουν από τα κάτω και από τα πάνω να οικοδομήσουν ένα ανατρεπτικό πανεργατικό, παλλαϊκό και πανκοινωνικό κίνημα, με βάση τις γενικές συνελεύσεις, τα σωματεία, τις επιτροπές και τα κέντρα αγώνα καθώς και τα όργανα δυαδικής επαναστατικής εξουσίας που τα μαχόμενα υποκείμενα θα δημιουργήσουν.

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση