Πε. Ιαν 27th, 2022

Στο μπλοκ του φίλου Παναγιώτη  Βοστινιώτη υπάρχει ένα ενδιαφέρον άρθρο για την μη εκλογή των δημοτικών αρχόντων πάνω από 2 φορές. Όπως γράφει και ο ίδιος: ” Με την μελλοντική αναθεώρηση του Συντάγματος,  δεν θα επιτρέπεται πλέον στους αιρετούς, να εκλέγονται μετά από δύο συνεχείς τετραετίες, τρίτη τετραετία. Σωστό, σωστότατο! Θα λέγαμε μάλιστα ότι και πολύ αργήσανε: Ένα από τα αίτια της σημερινής κρίσης, της σημερινής πολιτικής και ηθικής κατάπτωσης οφείλεται και σ’ αυτό!  Αν η Τοπική Αυτοδιοίκηση έχει γίνει θερμοκήπιο διαφθοράς οφείλεται ακριβώς σ’ αυτό:  Στην τρίτη, τέταρτη κλπ τετραετία…”  Με την μακροχρόνια παραμονή στο θώκο να τους δημιουργεί μια “δεύτερη φύση” που οδηγεί σε μια ιδιωτικοποίηση της εξουσίας.

Και νομίζω πως έχει απόλυτο δίκαιο, με την εναλλαγή και την μη- εκλογή προσώπων σε δομές εξουσίας να γενικεύεται παντού: Ένας πρωθυπουργός δεν πρέπει να μένει πρωθυπουργός πάνω από 2 φορές- οι Αμερικάνοι με τον πρόεδρος του- είναι ο αντίστοιχος του πρωθυπουργού- το εφαρμόζουν.  Ένας βουλευτής  πάνω από 2 φορές είναι επαγγελματίας βουλευτής, ένας συνδικαλιστής στο ίδιο,  είναι ένας επαγγελματίας συνδικαλιστής.

Η εξουσία όλο και πιο πολύ πρέπει να μοιράζεται και να διαχέεται, με θέσεις ευθύνης και εξουσίας  να τις αναλαμβάνουν όλο και πιο πολλοί πολίτες και όχι ο επαγγελματίες πολιτικοί, οι επαγγελματίες συνδικαλιστές.

Ταυτόχρονα παράλληλα με το κοινοβούλιο και το δημοτικό συμβούλιο, πρέπει πραγματική εξουσία να περάσει σε οριζόντιες και όχι κάθετες δομές εξουσίας με την άμεση συμμετοχή των πολιτών. Είτε μέσα από δημοψηφίσματα, είτε με την ενίσχυση της εξουσίας των συνοικιακών συμβουλίων, είτε με την ενδυνάμωση των εργατικών σωματίων και συμβουλίων, με την δημοκρατική εξουσία να απορρέει από τις γενικές συνελεύσεις και τα διοικητικά συμβούλια σε τυπικό ρόλο, σε ρόλο  διεκπεραιωτή των αποφάσεων των γενικών συνελεύσεων.

Φυσικά παραμένει ανοικτό και το αντίστροφο ζήτημα, δηλαδή η   εξουσία της ιδιοκτησίας που ο φίλος Παναγιώτης  Βοστινιώτης θα ασχοληθεί μετά τις εκλογές του Μαΐου.

Προσωπικά θα έλεγα πως όπως έπρεπε να υπάρχει ένα εγγυημένο κατώτερο εισόδημα, σε τέτοιο βαθμό που θα ικανοποιούσε τις βασικές ανάγκες των πολιτών,  θα έπρεπε να υπάρχει ανώτερο όριο που ο καθένας μας θα έπρεπε να κατέχει ιδιοκτησία και εισόδημα.

Το επιπλέον σε εισόδημα και ιδιοκτησία,  θα επέστρεφε στην κοινότητα για να καλύψει τις ανάγκες αυτών που δεν έχουν.  Με τις ανώνυμες εταιρίες, ιδιωτικές, κρατικές, συνεταιριστικές και αυτοδιαχειριζόμενες, να στοχεύουν α) στο να καλύψουν  τα έξοδα παραγωγής, β)  να παίξουν ένα κοινωνικό παραγωγικό ρόλο, γ) να προσφέρουν ένα λογικό κέρδος στους μετόχους, έτσι ώστε να ζουν με αξιοπρέπεια,  με το περίσσευμα να επανεπενδύεται ή να προσφέρεται στην κοινωνία.

διαβάστε επίσης ένα ενδιαφέρον άρθρο του Παναγιώτη  Βοστινιώτη  για το φορολογικό: http://vostiniotismos.blogspot.com/2011/11/blog-post.html#more

 

 

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση