Σα. Ιαν 29th, 2022

Αφορμή για το παρακάτω σχόλιο στάθηκε μια συζήτηση στην σχέση ταξικού- εθνικού που έκανα με βάση τις επιλογές του στοχαστή Κ. Πρέβε. Όπως είναι γνωστό ο Κ. Πρέβε απορρίπτοντας τον επαναστατικό ρόλο του προλεταριάτου μέσα από την Χεγκελιανή διαλεκτική «τάξη καθαυτή» και «τάξη δια τον εαυτό της» και διαβάζοντας με τεράστιο σκεπτικισμό την εποχή μας,  ως εποχή αντεπαναστατική, οδηγείται σε μια αλλαγή παραδείγματος,  από το ταξικό στο εθνικό, ως εργαλείο αντίστασης, και όχι χειραφέτησης. Σύμφωνα με το Σάββα Μιχαήλ αυτό τον οδηγεί να στηρίξει κριτικά την Λεπέν ως αντίσταση στο αμερικανισμό. Η συγκεκριμένη θέση του Σάββα Μιχαήλ αμφισβητείτε από κάποιες δυνάμεις, προσωπικά δεν έχω στοιχεία, ούτε και λόγο να  αμφισβητήσω την εγκυρότητα και την αλήθεια  των λόγων του Σάββα Μιχαήλ, είναι διαφορετικό αν συμφωνώ ή όχι με την θεωρητική ανάλυση του.( http://www.eek.gr/index.php/publications/newspaper/129-articles/2243-konstantso-preve-1943-2013.)

Προσωπικά θεωρώ πως όσο παραμένει η εργατική τάξη μια ενότητα της τάσης χειραφέτησης και της τάσης χειραγώγησης η απελευθέρωση της παραμένει ναρκοθετημένη και πρόσκαιρη. Η απελευθέρωση έχει να κάνει με το παράδειγμα του ελεύθερου συνεταιρισμένου παραγώγου και όχι του προλεταριάτου ή πιο πολύ με την εργατική τάξη. Αν όμως επιλέξουμε το εθνικό στην θέση του ταξικού, επιλεγούμε να υπερασπιστούμε  ανισόμετρα καπιταλιστικά και όχι αστικά στοιχεία που επιχειρούν να επιβιώσουν στο παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας. Άρα το παράδειγμα του Πρέβε μας πάει πιο πίσω και από την  Γαλλική επανάσταση και όχι σε ένα μετανεωτερικό κομμουνιστικό παράδειγμα.

Ποια τώρα μπορεί να είναι τα στοιχεία αυτού του μετανεωτερικού κομμουνιστικού παραδείγματος;; Είναι μια μεγάλη συζήτηση  που εδώ κάποια στοιχεία μπορούμε να αναγνώσουμε.

Α) το παράδειγμα του ελεύθερου συνεταιρισμένου παραγωγού και των κοινοτήτων του δεν κάνει άλματα στο κενό, ονειρευμένο μια καθαρή επαναστατική γραμμή και στάση από ιδεατά υποκείμενα.  Οικοδομείται οντολογικά από τα σήμερα σε ατομικό, διατομικό και συλλογικό επίπεδο, σε τοπική, εθνική, περιφερειακή και παγκόσμια κλίμακα, ερχόμενο σε συνάντηση με τις τεράστιες τεχνολογικές και παραγωγικές δυνατότητες της εποχής μας, γνωρίζοντας πως αυτές είναι μια ενότητα αντίθετων.

Β) Δεν μένει σε μια θετική συνάντηση με το νέο κόσμο που υπάρχει στα σπλάχνα του παλαιού, μετατρέπεται σε μια επαναστατική πολιτικό-κοινωνική μηχανή καταστροφής του παλαιού και ανάλωσης των σχέσεων και των πραγμάτων. Ως  μια συνειδητή καθολική πρωτοπορία ηγείται ενός πανεθνικού- παλλαϊκού, πανευρωπαϊκού ή και παγκόσμιου πολιτικού/κοινωνικού  επαναστατικού μετώπου με στόχο να οικοδομήσει δομές και εστίες  που όχι μόνο θα υπερβαίνουν και θα αδειάζουν το καπιταλιστικό σύστημα, αλλά και θα το ανατρέπουν, θα το καταστρέφουν επαναστατικά. Κατακτώντας το πολιτικό/κοινωνικο επαναστατικό  μέτωπο την εξουσία από το την καπιταλιστική τάξη. Αυτή η διαδικασία δεν μπορεί να εξελιχτεί αν από τα πριν και κατά την διάρκεια του επαναστατικού αγώνα η εργαζόμενη λαϊκή πλειοψηφία  δεν κατακτήσει την ηγεμονία και στην συνέχεια την κυριαρχία δια των λαϊκών επαναστατικών οργάνων, οι δομές των ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών θα είναι η πρωτοπορία αυτής της πολύμορφης και πολυσύνθετης διαδικασίας.

Γ)Όταν περάσει η εξουσία στα χέρια της αγωνιζόμενης, εργαζόμενης πλειοψηφίας δια των άμεσων ή εμμέσων δημοκρατικών οργάνων της θα είναι καταστροφικό οι δομές της κοινωνίας των ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών να πλεχτούν σε μια διαδικασία κυβερνητικής εξουσιαστικής διαμεσολάβησης. Απεναντίας η κυβερνητική διαχειριστική και εξουσιαστική διαμεσολάβηση θα πρέπει να διαμοιραστεί όπως και ο πλούτος και η τεχνολογία σε όσο γίνεται  περισσότερους. Οι δομές της   κοινωνίας των ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών θα πρέπει να χουν ως καθήκον να τραβήξουν πιο μακριά και να ενώσουν πιο οργανικά τον νέο κόσμο, το νέο πολιτισμό, τις τεχνολογικές επαναστατικές εξελίξεις καθώς και τις παραγωγικές βιοπολιτικές δυνατότητες, με τις νέες παραγωγικές σχέσεις και την εργαζόμενη πλειοψηφία. Αν αυτό συμβεί τότε μονάχα θα μιλάμε για το τέλος της προϊστορίας.

 

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση