Πα. Ιαν 28th, 2022

Το 3ο Συνέδριο του ΝΑΡ πήρε σημαντικές αποφάσεις για την τακτική και τη στρατηγική της οργάνωσης την επόμενη περίοδο. Υπερψήφισε την Προγραμματική Διακήρυξη του ΝΑΡ και έθεσε με την Πολιτική Απόφαση τις προτεραιότητες και τα επόμενα βήματα του εγχειρήματος της κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης και της αντικαπιταλιστικής επαναστατικής πάλης στις νέες συνθήκες. Μέσα από ζωντανές διαδικασίες, από ένα σώμα συνέδρων αυξημένο και ενισχυμένο ποσοτικά και ποιοτικά, η κορυφαία διαδικασία της οργάνωσης ολοκληρώθηκε την Κυριακή. Η δουλειά μας αρχίζει τώρα, ακόμα πιο απαιτητικά!

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ του 3ου ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ 

του ΝΑΡ για την ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

Το 3ο Συνέδριο του ΝΑΡ πραγματοποιήθηκε στο μεταίχμιο μιας εποχής μεγάλων φόβων και νέων ελπίδων που γεννιούνται. O καπιταλισμός για να απαντήσει στη βαθιά ιστορική του κρίση επιδιώκει να συντρίψει τον κόσμο της εργασίας, καταστρέφοντας τη φύση και τους πόρους, εξαντλώντας το μέλλον, τρώγοντας τις ίδιες του τις σάρκες. Ο αστικός συνασπισμός εξουσίας προωθεί μια κοινωνική και πολιτική αντεπανάσταση. Μέσα σε τρία μόνο χρόνια, τα μνημόνια έφεραν στην Ελλάδα μείωση 25% του ΑΕΠ, έως και 50-60% σε μισθούς και συντάξεις, 30% ανεργία, χαράτσια και φορομπηξία, ξενιτιά και θάνατο.

Από την άλλη πλευρά έχουμε τον διαρκή αγώνα των εργαζόμενων. Με τις αμπώτιδες και τις παλίρροιες, με τις μεγάλες εξεγερτικές στιγμές και τις απογοητεύσεις του. Σε κάθε περίπτωση, η εργαζόμενη πλειοψηφία δεν υποχωρεί, δεν παραδίδεται. Σημαντικά τμήματά της έχουν δώσει μεγάλες μάχες, όπως ο πεντάμηνος αγώνας στην ΕΡΤ, η μεγαλειώδης απεργία των εργαζόμενων στο πανεπιστήμιο, οι καθηγητές, το ΜΕΤΡΟ και οι συγκοινωνίες, η ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ, τα σκιρτήματα στον ιδιωτικό τομέα, ο ξεσηκωμός στις πλατείες του αγώνα. Τα δύο στρατόπεδα, τα πραγματικά «άκρα» της κοινωνίας, παίρνουν θέσεις μάχης. Ακονίζουν τα όπλα τους για τις μεγάλες αναμετρήσεις που έτσι και αλλιώς ωριμάζουν και θα σφραγίσουν την νέα περίοδο της πάλης των τάξεων στην ελληνική κοινωνία και διεθνώς.

συνέχεια

Η ομιλία μου στο 3ο  συνέδριο του ΝΑΡ

Σύντροφοι και συντρόφισσες θα σταθώ σε τρία σημεία, θα προσπαθήσω να είμαι σύντομος και περιεκτικός, όπως πάντα αιρετικός και για αυτό το λόγο και λιγάκι σχηματικός κι αφοριστικός

1)    Όπως έχουν τονίσει και άλλοι εδώ μέσα, αλλά και έξω από εδώ, η κρίση στην βάση της είναι απόρροια της τεραστίων διαστάσεων σύγκρουση ανάμεσα στις νέες παραγωγικές δυνάμεις που δημιουργεί  ένα αντεστραμμένο κομμουνισμό με τις καπιταλιστικές παραγωγικές σχέσεις που στέκονται εμπόδιο, στην δημιουργία ενός νέου οικονομικού και κοινωνικού  συστήματος πέρα από τον καπιταλισμό.

Επαναστατικό καθήκον μας είναι να οξύνουμε αυτή την τεράστιων διαστάσεων σύγκρουση και όχι να την αμβλύνουμε, υπερασπιζόμενοι εν τέλει ένα καπιταλισμό που δεν πρόκειται να ξαναυπάρξει. Πρέπει να γίνουμε η φωνή του μέλλοντος και του νέου πολιτισμού και κόσμου που γεννιέται, και αυτό μπορεί να γίνει με την συνάντηση μας και την ένωση μας με αυτόν τον αντεστραμμένο κομμουνισμό και τις νέες παραγωγικές δυνάμεις. Πρόκειται για μια μορφή κομμουνιστικοποίησης με οντολογικά χαρακτηριστικά, δίχως να πέφτουμε από την άλλη πλευρά  στην παγίδα του παραγωγισμού.

Αυτή η συνάντηση θα οικοδομήσει ένα πραγματικά νέο κομμουνιστικό κόμμα, ένα κόμμα-κομμούνα, δηλαδή μια μαχόμενη κοινότητας της ενεργούς απελευθερωτικής καθολικότητας και της ελεύθερης ατομικότητας, στην βάση της κοινωνίας-κοινότητας των ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών. Είμαστε πολύ μακριά από αυτή την προοπτική και την κατάσταση πραγμάτων και χρειάζεται μεγάλη συζήτηση για το πώς θα φτάσουμε και αν φτάσουμε εκεί. Μια αντίστοιχη συζήτηση που είχε ανοίξει σε ένα άλλο επίπεδο  στο πρώτο συνέδριο του ΝΑΡ έμεινε πολιτικά και θεωρητικά στην αρχή της και επί της ουσίας ήταν ανεπαρκής.

Συμφωνώ με την κομμουνιστική ονομασία του ΝΑΡ ως η απαρχή μιας τέτοιας συζήτησης,  άλλα θα διαφωνήσω με την προοπτική της μετεξέλιξης του ΝΑΡ, μόνο του ή και με άλλες δυνάμεις σε κόμμα νέου τύπου ή νέου/ νέου τύπου. Έχω την άποψη πως το κόμμα νέου τύπου έχει πεθάνει στα ερείπια του ιστορικού κομμουνισμού του 20ου αιώνα.  Και φοβούμαι πως η λογική των θέσεων μιλάει για ένα κόμμα παραλλαγή του  κόμματος νέου τύπου.

2)    Το παλαιό εργατικό κίνημα  μας τελείωσε. Το εργατικό κίνημα της υπεράσπισης των θέσεων εργασίας και του μισθού, δηλαδή της τιμής της εργατικής δύναμης, μας τελείωσε. Όχι μόνο γιατί οι συνδικαλιστικές  γραφειοκρατίες ξεπουλήθηκαν και ενσωματωθήκαν, αλλά γιατί οι δομές του συνδικαλισμού ήταν φτιαγμένες για μια προηγούμενη φάση του καπιταλισμού και σήμερα αυτό που ζούμε στην ολότητα της είναι  η διάσχιση, καλύτερα νομίζω  η μερική άρση της κυρίαρχης αντίθεσης κεφαλαίου-εργασίας.

Σήμερα ο καπιταλισμός δεν  μπορεί να εκμεταλλευτεί την ζωντανή εργασία, όπως το έκανε πριν και άμα το πράξει το κάνει με όρους δουλοπαρισμού ή και δουλείας. Άρα τα συνδικάτα δεν μπορούν να παίξουν το ρόλο τους ως μορφή που εξασφαλίζει την ταξική ειρήνη, παζαρεύοντας την εργατική δύναμη, ενώ γίνονται σχολεία ταξικού πολέμου, όχι μόνο αν υπάρχουν αριστερές, αγωνιστικές, ακόμη και αναρχοσυνδικαλιστικές ηγεσίες αλλά αν επικρατούν δομές εργατικής δημοκρατίας και ηγεμονίας της τάσης χειραφέτησης.

Πρέπει να υπάρξει ένα πραγματικά νέο εργατικό κίνημα που θα βγαίνει και από τα σπλάχνα του παλαιού, μα δεν θα είναι ούτε τομή, ούτε πιο πολύ συνεχεία του. Ένα  νέο εργατικό κίνημα ετοιμοπόλεμο, συγκρουσιακό, ανατρεπτικό με βάση, όχι μόνο τα συνδικάτα- στα οποία το πρώτο και τον τελευταίο λόγο θα το έχει η εργατική δημοκρατία των γενικών συνελεύσεων- μα ένα εργατικό κίνημα γενικευμένης αυτοοργάνωσης και αυτοδιαχείρισης της τάξης  που αρνείται τον εαυτό του, καταστρέφοντας και υπερβαίνοντας  την κεφαλαιοκρατική σχέση.

Με εργατικά συμβούλια, επιτροπές αγώνα,  συνελεύσεις γειτονίας, επιτροπές καταλήψεων και εργατικών αυτοδιαχειρίσεων, σωματεία ανέργων, αυτοδιαχειριζόμενα κέντρα, εργατικές λέσχες, κινήσεις πόλης, και επιτροπές διεκδίκησης και εξασφάλισης των δημοσίων αγαθών και του κοινού. Έξω και ενάντια από το κράτος, τους εργοδότες, την ΕΕ και το ιερό καπιταλιστικό  δικαίωμα στην εργασία ως μισθωτή σκλαβιά και όχι φυσικά ως  ελεύθερη δημιουργικότητα.

Ένα νέο εργατικό κίνημα που  θα υπερασπίζεται με οποιαδήποτε μέσο που αυτό θα επιλέξει, τις θέσεις εργασία ή το μεροκάματο, αλλά  και την πρόσβαση όλων των εργαζόμενων σε μια αξιοπρεπή ζωή.  Να υπερασπίσει την δημιουργικότητα των εκφράσεων της ζωντανής εργασίας, ως ένας δρόμος πραγμάτωσης των τεράστιων δυνατοτήτων μας, που όπως είπαμε απορρέουν και από τις νέες παραγωγικές  δυνατότητες.

Όχι δεν μιλάμε για κόκκινα συνδικάτα, αλλά για ένα εργατικό κίνημα στα χέρια των μαχόμενων εργατών που θα διεκδικούν, με όποιο τρόπο αυτοί επιλέξουν το αυτονόητο, την αξιοπρέπεια τους.  Καθήκον μας είναι μαζί με άλλες μαχόμενες, αγωνιστικές, ανατρεπτικές δυνάμεις να δυναμώσουμε και να ενισχύσουμε την προοπτική της οικοδόμησης αυτού του πραγματικά νέου εργατικού κινήματος.

3)    Συμφωνώ απόλυτα με την γραμμή και την προοπτική του αντικαπιταλιστικού μετώπου και το πώς αυτό εκφράζεται στην συγκυρία δια μέσου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, όσο και αν θεωρώ πως πολιτικά  καμιά φορά παλαντζάρουμε σε μορφές μαχόμενου ρεφορμισμού που επιχειρεί να αμβλύνει τις επιπτώσεις της κρίσης και όχι ενός επαναστατικού αγώνα που  θα τις οξύνει επαναστατικά.

Θα συμφωνήσω ακόμη και με την συμπόρευση στο βαθμό που αυτή επιχειρεί να μας φέρει κοντά σε δυνάμεις που ακόμη δεν είναι έτοιμες να μπουν στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Προγραμματικά όμως θα είναι μια μεγάλη καταστροφή αν πάμε πίσω από τις κυρίαρχες πλευρές του αντικαπιταλιστικού προγράμματος  της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, για να χωρέσουν ημι-σοσιαλδημοκρατικού τύπου δυνάμεις. Δεν με ενδιαφέρουν τα ονόματα ή ιστορία τους, με ενδιαφέρει όμως σε προγραμματικό επίπεδο οι κυρίαρχες πλευρές του  αντικαπιταλιστικού προγράμματος να είναι παρών.

Και τι σημαίνει αυτό;; Κρατικοποίηση των μεγάλων παραγωγικών μονάδων και του τραπεζικού συστήματος, Δημιουργία εργατικών/ παραγωγικών/ καταναλωτικών συνεταιρισμών στο πρωτογενή, δευτερογενή, αλλά  και τριτογενή τομέα με κρατική και τραπεζικοκρατική ενίσχυση. Και σαφέστατα εργατικός και κοινωνικός έλεγχος παντού, με ριζική μείωση των ωρών εργασίας και αύξησης των μισθών, απαγόρευση των απολύσεων, κοινωνικός μισθός αξιοπρεπούς διαβίωσης για όλους.

Αν πιστεύουμε πως θα μπορέσουμε να εφαρμόσουμε ως επαναστατική εργατική κυβέρνηση και όχι απλώς ως  εργατική ή αριστερή κυβέρνηση αυτό το πρόγραμμα στα όρια του ευρώ και της ΕΕ, είμαστε γελασμένοι, άρα απαιτείται  η συγκεκριμένη αντικαπιταλιστική εργατική έξοδος και από το ευρώ και από την ΕΕ.  Αλίμονο λοιπόν, ανεξάρτητα των διατυπώσεων, που και αυτές δεν είναι αθώες, πάμε πίσω από τις καθοριστικές πλευρές του αντικαπιταλιστικού προγράμματος στα πλαίσια της συζήτησης για την συμπόρευση.

Σύντροφοι οι στιγμές είναι κρίσιμες και καθοριστικές τόσο για την ύπαρξη του ΝΑΡ, αλλά κύρια και βασικά  για την ύπαρξη μας ως ζωντανές οντότητες σε ένα κόσμο που ο καπιταλισμός για να βγει από την κρίση του μπορεί να μας οδηγήσει στην γενικευμένη βαρβαρότητα. Μέχρι στιγμής δεν νικήσαμε, μα ούτε και ηττηθήκαμε, είμαστε παρόν, ζωντανοί και αποτελούμε ένα πρόβλημα για το σύστημα.

Ως ΝΑΡ,  ως επαναστάτες κομμουνιστές που επιζητούμε και αγωνιζόμαστε για ένα κόσμο καθολικής απελευθέρωσης από τα δεσμά του κεφαλαίου, οι ευθύνες και τα καθήκοντα μας είναι τεράστιες. Η εξέλιξη της ταξικής πάλης απέναντι σε ένα οργανωμένο αντίπαλο δεν μπορεί παρά να πάρει οργανωμένη σχεδιασμένη μορφή. Ακόμη πιο οργανωμένα, σχεδιασμένα, επαναστατικά και ανατρεπτικά ας μετατραπούμε σε καταστροφείς αυτού του συστήματος της γενικευμένης εκμετάλλευσης και φορείς ενός επαναστατικού ελευθεριακού κομμουνιστικού πολιτισμού που γεννιέται στα σπλάχνα αυτού του συστήματος.

Σύντροφοι-συντρόφισσες με μεγαλοκαρδία, ανοικτότατα πνεύματος και ψυχής, με ερωτισμό,  ας ερευνήσουμε, ας πειραματιστούμε, ας τολμήσουμε και ας νικήσουμε..ένας νέος  κόσμος μας περιμένει….

 ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ – ΝΑΡ- Κομμουνιστική απελευθέρωση  ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ 

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση