Πε. Ιαν 20th, 2022

Ας αναφερθούμε λιγάκι στο μεγαλύτερων των αρνητών, των καταφατικών αρνητών, ας αναφερθούμε στο Νίτσε. Αυτός που είναι ο ερωτικότερος και πλέον ανατρεπτικός των φιλοσοφικών μυαλών που γέννησε η ανθρώπινη εξελικτική διάνοια, που γέννησε η ιστορική μορφοποιημένη  εμφάνιση του απολύτου πνεύματος, όπως περίπου θα έλεγε ο Χέγκελ.

Όπως έγραφε και ο   Δημήτρης Λιαντίνης στο  http://liantinis.org/content.php?id=134  : “Nietzsche ο μέγας Ερωτικός; Αυτός ο ερημίτης, ο φυτεμένος στα χάλκινα βουνά; Που δεν γνώρισε τη γυναίκα, και έζησε «αρκούδα μέσα στις αρκούδες και πουλί μες στα πουλιά»; Έ, όχι! Έτσι και η σγατζοχοιρίνα ημπορεί να παινεύεται για τα μεταξένια πλοκάμια της. Να πεις για τον Goethe, μάλιστα. Αυτόν τον αζάπη, τον ηπεροπευτή, που ξεπαρθένεψε τόσα δάση και τόσα κορίτσια. Et tamen. Ας δυσπιστούμε και λίγο στην κίνηση του ηλίου. Μιλάμε για την ερωτική αγνότητα μίας ευαίσθητης φύσης. Ένα είδος εγκράτειας, που χλευάζει τη μοναστηρίσια τάξη.

Συλλογίζομαι μια ανθισμένη κερασιά να λέει ζαλισμένη στον ήλιο «μη». Κι ύστερα να κοκκινίζει ολόκληρη από ντροπή. (Μην πιστεύετε τους παλιούς τρόπους, που προσομοίαζαν τα χείλια του κοριτσιού με κεράσι). Ένα χελιδονόψαρο να γλιστράει μές στο νερό, όπως το σπαθί στη θήκη. Μια αλκυονίδα μέρα που ξάπλωσε στα μυτερά χαλίκια του Γενάρη. Τους οφθαλμούς του περιστεριού και τα στιλπνά καπούλια της φοραδοπούλας. Συλλογίζομαι το βλέμμα του Ιησού να πέφτει στην αμαρτωλή, και να ντύνει πορφύρες την παλλόμενη γύμνια. (Θυμηθείτε την άβολη γυναίκα που έσκυψε στο αυτί του συνοδού της:  -κοίταξε αυτόν τον τουρκόπαπα, με κοιτάει σα να με γδύνει). Συλλογίζομαι τον αδερφό Φραγκίσκο: μια εκκλησιά και τους κορυδαλλούς καμπάνες αι ψαλτήρια της. Συλλογίζομαι την αφή της θύμησης παρά δήμον Ονείρων. 

Τα γραφτά του Nietzsche μιλούν για έναν εξαιρετικά ευαίσθητον άντρα. Για έναν από εκείνους που μπορούν ν’ ακούσουν, πώς ο ρόχθος του νερού στρογγυλεύει τα λιθάρια. Να μετατρέψεις αυτήν την ευαισθησία σε υλική κατάσταση, να μεταστοιχειώσεις την έννοια της γέννησης και του θανάτου σε σπέρμα, μοιάζει σα να πασχίζεις να εξηγήσεις, πώς γίνεται να διανύσει μέσα σε δύο δευτερόλεπτα ένας πεζοδρόμος που περπατάει με βήμα τελετουργικό –ο Οιδίποδας στο φαράγγι του Κολωνού λόγου χάριν- το ένα τετράκις εκατομμύρια χιλιόμετρα υψωμένο στην τετράκις εκατομμυριοστή δύναμη του Ιωάννη Καραμαζώφ. Έτσι κάπως πρέπει να φανταστούμε το νόημα του ανθρωπίνου σπέρματος, σαν υλοποιημένη κατάσταση της ευαισθησίας. Μιλώντας για την ερωτική αγνότητα του Nietzsche, την υλοποιημένη δηλαδή κατάσταση της ευαισθησίας του, εννοώ το μυστήριο της λειτουργίας εκείνης, που αφού έσωσε από ευαισθησία να μετατραπεί σε ύλη, έπρεπε να ξαναδιαλυθεί ακολουθώντας τον αντίστροφο δρόμο. Κι εδώ βρίσκεται ο κόμπος. Γιατί ερωτική αγνότητα σημαίνει το φραγμό του δρόμου στη χύδην, στη χυδαία εκτόνωση. Στο «εξέχεεν επί την γην του μην δούναι σπέρμα» η ανθρωπότητα κληρονόμησε το παλλάδιο του Αυνάν.”

 

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση