Σα. Ιαν 29th, 2022

Τεράστια προσφορά της κυβέρνησης μας στους μακροχρόνια ανέργους  200 ευρώ, ναι ολόκληρα 200 ευρώ σε όσους μακροχρόνια ανέργους έχουν ως ετήσιο οικογενειακό εισόδημα 10000. Αυτή ναι είναι μια αποτελεσματική κοινωνική πολιτική, δεν είναι παίξε γέλασε. Τι λέτε ρε αλητήριοι, τι λέτε ρε τυχάρπαστοι. Ναι αφού βρίσκεται και κάνετε, αφού εμείς όπως λέει και ο ποιητής:   Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα, σας αφήνουμε στην ησυχία σας, καλά μας κάνετε. Και άλλα να μας κάνετε, εμείς εκεί δούλοι πιστοί.

Μα τι να κάνουμε, αφού λεφτά δεν υπάρχουν, τι λέτε βρε, λεφτά δεν υπάρχουν;; Και τα 238 δις ευρώ που πήραν οι τράπεζες από τα μνημόνια(http://taxalia.blogspot.com/2012/12/238.html)  που έχουν χαθεί;; Έχουν πέσει στην αγορά για να ανοίξουν οι δουλειές και τα μαγαζιά;; Δεν νομίζω, το αντίθετο συμβαίνει, δεν δίνουν ούτε σεντς οι τράπεζες… Άρε κάψιμο που τους χρειάζεται και επειδή δεν είμαι αρνητικός άνθρωπος, άρε μια εθνικοποίηση προς όφελος των λαϊκών αναγκών που τους χρειάζεται.  Γιατί κακά τα ψέματα ακόμη και σήμερα κρατικοποιημένες είναι σε μεγάλο βαθμό, μόνο που εξυπηρετούν τις ανάγκες των ελίτ.    Υπόψη τα 238 δις ευρώ που πήραν αντιστοιχούν σε 21000 κατά κεφαλήν εισόδημα, τα μισά αν τα έπαιρναν οι πολίτες με τον ένα η τον άλλο τρόπο θα είχε καταπολεμηθεί σε μεγάλο βαθμό η φτώχεια. 

Πάμε παρακάτω: Έχουμε χάσει το 25% του ΑΕΠ από την υποτίμηση, την ουσιαστική υποτίμηση της εργατικής δύναμης και την συστηματική πολιτική καταστροφής των παραγωγικών δυνάμεων για να υπερβούν την κρίση υπερσυσσώρευσης οι καπιταλιστές, γιατί όπως είπαμε λεφτά υπάρχουν.  Απεναντίας καταστρέφουν χρήματα η τα εξισώνουν με το σκληρό ευρώ για να ξεπεράσουν την κρίση τους προς όφελος τους.

Και όμως και πάλι σε αυτό το συρρικνωμένο  ΑΕΠ τα 88 δις ή το 42% του ΑΕΠ πάει για τα τοκοχρεολύσια. Δηλαδή για την εξυπηρέτηση ενός χρέους που το χουμε πληρώσει πολλές φορές  και κατά το πλείστον εξυπηρέτησε τα συμφέροντα των τραπεζών, των εφοπλιστών και των πολιτικών τους υπηρετών. Αν αρνούμασταν να πληρώσουμε το χιλιοπληρωμένο χρέος, 88 δις θα έπεφταν σε υγεία, παιδεία, πρόνοια, σε επιδόματα, μισθούς και συντάξεις.  Τα 88 δις αντιστοιχούν σε 8000 ανά κεφάλι κατοίκου.

Πάμε παρακάτω:  Η μεγαλύτερη τραγωδία όμως είναι η ανισοκατανομή του πλούτου. Το 30% του ΑΕΠ του  ή 60 δις  το κατέχουν 505 νοματαίοι, που αυτό αντιστοιχεί σε 118811881  ευρώ ανά κεφάλι των 505…Και από την άλλη 3000000 συνάνθρωποι μας λιμοκτονούν ή οδηγούνται στην λιμοκτονία.

Μιλάμε για 505 ανθρώπους, αν υπήρχε ο Ροβεσπιέρος με σχετική οικονομία  θα χε έτοιμη την λύση, αλλά δεν είναι ανάγκη να πάμε με τόσο δραστικό τρόπο να λύσουμε τα ζητήματα, αν και πρέπει να είμαστε έτοιμοι για όλα.  Έφτανε να παραχωρούσαν τα μισά από τα χρήματα που κέρδισαν πέρυσι για να αντιμετωπιστεί η φτώχεια, θα ήταν και προς το δικό τους συμφέρον για να αντέξει το σύστημα τους.  Το ότι δεν το έπραξαν δεν σημαίνει πως είναι μόνο αδυναμία των κάτω για να εκβιάσουν, αλλά και των «πάνω» να δουν το ζήτημα με στρατηγικό όφελος.

Αν τα δούμε λοιπόν τα θέματα με ένα άλλο μάτι και σαφώς ριζοσπαστικότερα. Αν πάψουμε να πληρώνουμε τα χρέη προς τους διεθνείς τοκογλύφους, αν ενοποιήσουμε τον τραπεζικό τομέα, και αν μοιραστεί πιο δίκαια ο υπάρχον πλούτος, τότε θα υπάρχουν χρήματα για υγεία, παιδεία, πολιτισμό,  θέρμανση, νερό και ρεύμα για όλους.

Σύμφωνα με μια  μελέτη το κόστος ζωής στην Ελλάδα ανέρχεται γύρω στα 35 ευρώ ημερησίως ανά κάτοικο, δηλαδή μιλάμε για ένα μηνιαίο κόστος 1050 ευρώ, 12600 το χρόνο, 138 δις για όλους τους κατοίκους. Νομίζω πως φτάνει και περισσεύει και με το υπάρχον μειωμένο ΑΕΠ. Ενώ αν αλλάξουμε ριζικά τόσο την παραγωγική δομή ή και τις καταναλωτικές μας συνήθειες  ως κοινότητα και κράτος θα εξοικονομήσουμε χρήματα για να ενισχύσουμε τις κοινωνικές δομές, τον πολιτισμό, την υγεία και την παιδεία. Μια αποεμπορευματική παραγωγική δομή και  κατανάλωση θα οδηγούσε σε τεράστια οικονομία προς όφελος της οικονομικής- οικολογικής  ισορροπίας.

Αν όντως το κόστος ζωής για να καλυφτούν οι αναγκαίες ανάγκες είναι περίπου 1050 ευρώ το μήνα, τότε ο κάθε κάτοικος  αυτής της χώρας θα πρέπει να έχει πρόσβαση σε αυτό το πόσο. Είτε αυτό το ποσό θα ήταν αποτέλεσμα της εργασίας του, είτε ως κοινωνικό εισόδημα ή μισθός.  Και για να μπορέσουν να εργαστούν όλο και πιο πολύ θα πρέπει να γίνει μια ριζική μείωση των ωρών εργασίας, στις 30 ώρες την εβδομάδα, για 6ωρη εργασία.

Ποιος όμως θα εφαρμόσει την παραπάνω πολιτική- οικονομική πρόταση;; Σίγουρα όχι οι ελίτ που μας κυβερνάν;;; Ούτε μπορεί να γίνει στα πλαίσια της δικτατορίας του ευρώ-ΕΕ-ΔΝΤ. Μακάρι να υπήρχε μια αριστερή συμπαράταξη με αντικαπιταλιστικό εργατικό περιεχόμενο και με βάση ένα συγκρουσιακό εργατολαϊκο κίνημα και όργανα άμεσης εργατοδημοκρατίας για να ζυμωθεί ως προοπτική.

Δημήτρης Αργυρός

 

 

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση