Τρ. Ιαν 25th, 2022

Α) Στο https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1506523 γίνεται αναφορά στην άρνηση εξόδου στους καταδικασμένους για την 17Ν Δημήτρη Κουφοντίνα και Αλέξανδρο Γιωτόπουλο.

Παράλληλα διάβασα το  Αν ζούσε σήμερα ο Τσε  ένα εξαιρετικό κείμενο του   Περικλή Κοροβέση για το ζήτημα της επαναστατικής τακτικής/ στρατηγικής (;;) του αντάρτικου. Με αφορμή τα δυο παραπάνω κείμενα σχολιάζω:

 1)μέχρι πριν από λίγο καιρό δεν θεωρούσα την ανθρώπινη ζωή ευταξία..υπάρχουν επιχειρήματα και για αυτό…. έτσι χειροκρόταγα- όπως και χιλιάδες άλλοι τις εκτελέσεις των βασανιστών της χούντας-τώρα τείνω να πιστεύω πως η ζωή μας δίνεται μια φορά και όλοι έχουν δικαίωμα στην αυτοκάθαρση, ακόμη και οι πιο μεγάλοι των εγκληματιών, πχ οι βασανιστές της χούντας, επίσης τώρα θεωρώ πως υπάρχουν και λιγότερο δαπανηροί τρόποι για  ένα ταξικό εκβιασμό///σαμποτάζ, πχ…αναγνωρίζω πως σε ένα ταξικό πόλεμο, με ένοπλη μορφή, θα υπάρχουν και νεκροί//αυτό που δεν θα αναγνωρίσω είναι την θανατική καταδίκη από κανένα επαναστατικό δικαστήριο..εναντιώνομαι στην θανατική καταδίκη από τα καπιταλιστικά δικαστήρια το ίδιο θα πράξω και από τα μελλοντικά επαναστατικά…2) διαφωνώ με την λογική του υποκαταστισμού, πόσο μάλλον του ενόπλου υποκαταστισμού ,είτε στη λογική της ένοπλης πρωτοπορίας τύπου ΕΛΑ, είτε του τιμωρού, τύπου 17Ν…τα θεωρώ μορφές ένοπλου ρεφορμισμού. 3) η κριτική που κάνω αναγνωρίζει τα μέλη της 17Ν και του ΕΛΑ ως τμήματα της αριστεράς, μιας σταλινικής επί της ουσίας αριστεράς και όχι μιας ελευθεροκομμουνιστικής…4) κατά συνέπεια απέναντι στο κράτος τους στηρίζω, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για δικαιώματα που έχουν όλοι οι κρατούμενοι, ακόμη και οι μεγαλύτεροι εγκληματίες, πόσο μάλλον αντάρτες πόλεων. 5) με την στάση τους το κράτος και η κυβέρνηση συνεχίζει να τους αναγνωρίζει ως αυτό που ήταν, όχι κοινοί εγκληματίες, μα άνθρωποι που αμφισβήτησαν την εξουσία του, αμφισβήτησαν το κρατικό μονοπώλιο  στην ένοπλη βία…αμφισβήτησαν τα ιερά και όσια…και για αυτό θα πρέπει να σαπίσουν στην φυλακή 6)θεωρώ πως όταν λεμέ ισόβια- ακόμη και για τους μεγαλύτερους εγκληματίες- δεν εννοούμε ισόβια…η φυλακή δεν πρέπει να έχει τιμωρητικό χαρακτήρα άλλα καθαρτικό και αυτοκαθαρτικό, διαπαιδαγωγικό…ισχύει όχι βέβαια..δεν θα μπορούσε σε μια τέτοια κοινωνία παρακμής να ισχύει..θα πρέπει να ισχύει σε μια μελλοντική ελευθεροκομμουνιστική κοινωνία, αν ακόμη θεωρεί το μοντέλο φυλακή ως το αναγκαίο αυτό μετρό προφύλαξης της στην αρχή και κάθαρσης η αυτοκάθαρσης της στην συνέχεια.

Β) τα πόθεν έσχες των βουλευτών ανέδειξαν πως πλούσιοι βουλευτές υπάρχουν και στην αριστερά βγαλμένα και με τρόπο μάλλον επαναστατικά ανήθικο.., «παίζοντας» με οικονομικούς οργανισμούς που πόνταραν στην χρεοκοπία της χώρας…, και αυτό μάλλον δείχνει πολλά πράγματα… Συνεχίζω βέβαια να υποστηρίζω πως πρέπει να δούμε πέρα από το φθόνο και την σαγήνη του πλούτου, όπως με σχετικά προβοκατόρικο τρόπο έδειξα και στο πλούτος ιδιοκτησία και οι αριστεροί βουλευτές.  Δηλαδή να μην μείνουμε τόσο στο πως τα βγάζει κάποιος αριστερός ή κομμουνιστής αυτά τα χρήματα, αλλά αν αυτά βοηθούν την απελευθερωτική απόπειρα, αναγνωρίζοντας με λίγο κυνικό τρόπο πως στο υπάρχον καπιταλιστικό σύστημα λεφτά δεν βγάζεις με ηθικό τρόπο. Υποστηρίζοντας τέλος πως  θεωρώ αντιοικονομική- με μια οντολογική κομμουνιστική προσέγγιση- την υπερσυσσώρευση ακίνητων ή την υπερσυσσώρευση χρημάτων σε ένα κομμουνιστή. Τον αποσπά από το στόχο του να διαμορφώσει τους όρους μιας ελεύθερης κομμουνιστικής ισοπολιτείας. Κατά μια έννοια στο κάθε άνθρωπο πρέπει να ισχύει η Αριστοτελική αρχή της μεσότητας…..

Αμέσως μετά ήρθε η εντελώς ηλιθία και ταπεινή  συμπεριφορά του πρώην υπουργού Μιχάλη Λιάπη να κυκλοφορεί με πλαστές πινακίδες, την «τσιπούρα» του, για να μην πληρώνει τέλη κυκλοφορίας. Αποδεικνύοντας την ποιότητα και το ήθος της πολιτικής ηγεσίας αλλά και της αστικής τάξης που μας κυβερνά.  Θυμίζοντας κάποιες αναλύσεις της 17Ν για την ΛΜΑΤ, για την λούμπεν μεγαλοαστική τάξη.

Το άσχημο στην περίπτωση μας είναι πως σε μια διαλεκτική ενότητα και αντίθεση παρόμοια λούμπεν χαρακτηριστικά μπορείς να συναντήσεις και συναντάς και στην εργατική τάξη της χώρας μας. Και διάολε αυτή η γενικευμένη λούμπεν συμπεριφορά -που παίρνει τόσο εκφασιστικά χαρακτηριστικά, όσο και επαναστατικομικροαστικά, η υποστήριξη λόγου χάρη των εκτελέσεων της 17Ν- βρίσκεται στην πρωτοπορία των παρακμιακών σε βαθμό σήψης χαρακτηριστικών του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού και των  αστικών- καπιταλιστικών ελίτ. Μια παρακμιακή κατάσταση σήψης που επιβάλει την επαναστατική άρση και των δυο πλευρών της κυρίαρχης αντίθεσης.

Ας επιστρέψουμε όμως στην μόνη έντιμα επαναστατική και οντολογικά κομμουνιστική στάση που βλέπει πέρα από τον μικροαστικό και βαθιά φασιστικό δίπολο: φθόνος και σαγήνη του χρήματος και του πλούτου που αποσπά τον ελεύθερο άνθρωπο από την διαμόρφωση των όρων μιας  ελεύθερης κομμουνιστικής ισοπολιτείας. Τα επιπλέον λόγια είναι φτώχεια, Ας αναφέρουμε μόνο την περίπτωση του προέδρου της Ουρουγουάης και τα λόγια ενός φιλοσόφου του Ντελέζ:

1) O φτωχότερος πρόεδρος του πλανήτη.
Πρόκειται για τον Πρόεδρο της Ουρουγουάης Χοσέ Μουχίκα (El Pepe).
Η μόνη του περιουσία είναι μια σακαράκα σκαραβαίος και το τρακτέρ του.
Ζει στο αγρόκτημα της συζύγου του, μαζί με την ανάπηρη σκυλίτσα τους Μανουέλλα.
Παίρνει μισθό 11.250 $ και ζει με τα 1250 διότι “ο μέσος συνταξιούχος στη χώρα μου ζει με 600”.
Τα 10.000 τα δίνει σε φτωχούς ( ανώνυμα ).
Τις δεκαετίες του 60 και 70 ήταν αντάρτης στα βουνά.
Παράσημά του 6 σφαίρες και 14 χρόνια φυλακή επί χούντας.
Διετέλεσε υπουργός Γεωργίας ( 2005-2008), έπειτα Γερουσιαστής και από το 2010 είναι πρόεδρος της Ουρουγουάης.
Προσπάθησε να νομιμοποιήσει τη μαριχουάνα, να μη γίνονται παράνομες και με επικινδυνότητα αμβλώσεις, να νομοθετηθεί ο γάμος μεταξύ ομοφυλοφίλων.
Δε φρουρείται από αστυνομικούς και μοιράζει ενημερωτικά φυλλάδια στο δρόμο σχετικά με τις κυβερνητικές πρωτοβουλίες.
Από συνέντευξή του στο BBC : “Λένε πως είμαι φτωχός. Ένας φτωχός πρόεδρος. Δεν είμαι καθόλου φτωχός! Επέλεξα να μην έχω πολλά υπάρχοντα, ώστε να μπορώ να ζήσω όπως θέλω εγώ. (……..) Όταν οι ηγέτες του κόσμου μιλούν για βιώσιμη ανάπτυξη, πού βασίζεται αυτή η ανάπτυξη; Βασίζεται στο να εξωθείται ο κόσμος σε μαζική κατανάλωση αγαθών, με αποτέλεσμα στη συνέχεια να προκαλείται μια οικονομική κρίση όπως αυτή που ζούμε σήμερα”.
Περιττό να αναφέρω τη θέση της Ουρουγουάης στη διαφθορά, σύμφωνα με τον παγκόσμιο δείκτη διαφθοράς παγκόσμιας διαφάνειας.
Αυτοί οι άνθρωποι είναι πρότυπα.
Έχετε αντίρρηση μήπως; Όχι βέβαια η συμπεριφορά  και η στάση του, είναι συμπεριφορά και η στάση ενός εντίμου και συνειδητοποιημένου κομμουνιστή. 

2) Οταν ρώτησαν τον Ζ.Ντελέζ τί σημαίνει ”Αριστερά” ή ”το να είσαι Αριστερός”, και αφού δυσκολεύτηκε να απαντήσει (δυσφορώντας κάπως με τον χαρακτηρισμό), δεν έδωσε έναν ορισμό με βάση την ιδεολογία ή τη συνείδηση, μόνο τόνισε πως πρόκειται για ”διαφορά αντίληψης”.

Ο ”Αριστερός” μυρίζει, αισθάνεται, ακούει, αγγίζει, βλέπει σε όλα και τα μήκη και τα πλάτη της Γης, όχι μέχρι το απέναντι μαγαζάκι στη γειτονιά του ή το δρόμο κάτω απ’ το μπαλκόνι του. Μυρίζει τα χημικά που μύρισαν αυτά τα παιδιά, αισθάνεται που ξεχειλίζει με μίσος, τον αγγίζει ο διαπεραστικός πόνος, ακούει το κλάμα, βλέπει την απόλυτη σκλαβιά και την αδικία. Εκεί που άλλοι μυρίζουν πετρέλαιο, αισθάνονται ηδονή αγγίζοντας χρήμα, ακούνε και βλέπουν μέσα από τους τηλεοπτικούς τους δέκτες. Όμως το να γίνεσαι Κομμουνιστής, το να γίνεσαι αγωνιστής υπέρ της αταξικής κοινωνίας, δεν είναι απλά το να γίνεσαι η σωματική επιφάνεια καταγραφής αυτού του απέραντου, παγκόσμιου πόνου, του θανάτου και της δυστυχίας, του διαβόητου εγκλήματος, θα έλεγε ο Μαρξ.

Δεν είμαστε, γινόμαστε, ίσως αποτύχουμε, όμως μπορούμε και γινόμαστε μια ορισμένη στιγμή. Γίνεσαι κομμουνιστής όταν βλέπεις, πέρα από τις αισθήσεις σου, το τέλος της αταξικής κοινωνίας και την αρχή μιας κοινωνίας όπου η ελεύθερη ανάπτυξη του ενός είναι προϋπόθεση για την ελεύθερη ανάπτυξη όλων. Την αρχή της κοινωνίας που η μία και μοναδική της σημαία γράφει: από τον καθένα ανάλογα με τις ικανότητές του, στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του, και οι άνθρωποι είναι ευχαριστημένοι με αυτό. Κομμουνιστής δεν σημαίνει μόνο κοινή κοινωνία, σημαίνει κοινός άνθρωπος, κοινή Γη, μια νέα Γη.

Νομίζω πως η θέση του Ντελέζ: Κομμουνιστής δεν σημαίνει μόνο κοινή κοινωνία, σημαίνει κοινός άνθρωπος, κοινή Γη, μια νέα Γη είναι η ουσία του οντολογικού κομμουνιστή που μόνο έτσι μπορεί να αντιμετωπίσει την ενότητα και την αντίθεση/ αντίφαση των σκοπών και των μέσων   

 

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση