Τρ. Ιαν 25th, 2022

Η ψύχωση, η παράσταση του Τάσου Σαγρή που παίχτηκε στο πολυθέαμα, είναι ένας συγκλονιστικός μονόλογος, μια κραυγή απόγνωσης για αυτά που δεν ζήσαμε, για αυτά που δεν τολμήσαμε να ζήσουμε. Για αυτά που δεν αγαπήσαμε, για αυτούς και για αυτές που δεν ερωτευτήκαμε.

Για αυτά που δεν πράξαμε για να αλλάξουμε την ζωή προς το καλύτερο, για να πραγματώσουμε την ζωή όπως έπρεπε, το αξίζαμε και το δικαιούμασταν. Κραυγή για μια χαμένη λέξη, την ανθρωπιά που δεν είναι τίποτε από την πραγμάτωση των σχέσεων και των δυνατοτήτων μας. Όχι για τους ανθρώπους ή πιο πολύ τον ανθρωπισμό, μα για την ανθρωπιά μας που κάπου την έχουμε χάσει.

Είναι μια παράσταση γυμνής αληθείας. Η γυμνή αλήθεια ως κραυγή απελπισίας, εξέγερσης και στο τέλος απελευθέρωσης, απελευθέρωσης από τον φόβο… από την θλίψη,,,, από την απόγνωση.

Μια παράστασης έκρηξη ενός αντικείμενου που έχει χάσει την αναφορά του σε ένα υποκείμενο. Το «είσαι» ως αντικείμενο, ως πράγμα μετατρέπεται σε ένα διχασμένο «είμαι», σε ένα σκοτεινό «είμαστε»,   ψάχνοντας απεγνωσμένα ένα «είναι», το ξεχασμένο εδώ και πολύ καιρό «είναι».

Το «είναι» που έχει ξεχάσει να ονειρεύεται, να ελπίζει, να διεκδικεί, να ανατρέπει, να αλλάζει. Έχει ξεχαστεί σε άφατες δοξασίες σκοτεινών ιερέων,  που έχουν τα κλειδιά να λύνουν τα μυστήρια του.  Έτσι ο μόνη επιλογή παραμένει η μηδενιστική εξέγερση, η αυτοχειρία, το άλμα στο  κενό, στο πουθενά,  αλλά όχι το καθόλου.

Η   H παράσταση γίνεται με την υποστήριξη της συλλογικότητας Κενό Δίκτυο: http://voidnetwork.blogspot.com. Παίζoυν: Σ. Δουτσίου, Γ. Γόγος, Γ. Οιχαλιώτης, Κ. Γιαννακοπούλου. Μουσική: ΒΙΟΜΑSS+Lana Del Rey, The Cure, Joy Division. Video Art: Άλκιστη Καφετζή, Void Optical Art Laboratory, σκηνικά: Κenny Mac Lellan, φωτισμοί: Γιώργος Παπανδρικόπουλος

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση