Πε. Ιαν 20th, 2022

Ας συμφωνήσουμε σε μια διαπίστωση. Η κρίση είναι τόσο δομική που για να ξεπεραστεί χρειάζεται γενικευμένη καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων. Και αυτή  ή θα γίνει με ένα αργόσυρτο τρόπο, ή απότομα και ριζοσπαστικά. Η δεύτερη επιλογή ενέχει το ρίσκο να  τα τινάξει όλα στα αέρα, ακόμη και τα συμφέροντα των κεφαλαιοκρατικών κύκλων, γιατί με ένα τρόπο γίνεται μια ριζοσπαστική καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων, δηλαδή με τον πόλεμο.

Έτσι επιλέγεται σε αυτή την φάση- δίχως να αποκλείεται η δεύτερη- η αργόσυρτη καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων, δια της υποτίμησης της εργατικής δύναμης, της καταστροφής των πλέον αδυνάτων κεφαλαίων και της καθολικής εκμετάλλευσης το κοινωνικού είναι. Ας μην ξεχνάμε πως βρισκόμαστε στην απόλυτη υπαγωγή της κοινωνίας και της εργασίας στο κεφάλαιο.

Τι σημαίνει αυτό, πολλά, πολλά χρόνια λιτότητα, άγρια εκμετάλλευση και μειωμένα εργατικά και κοινωνικά δικαιώματα που οδηγούν στην πείνα, στην φτώχια στην εξαθλίωση. Που οδηγούν σε   κατάσταση διαρκούς εξαίρεσης, με την αριστερά να στριμώχνεται να επιλέξει ένα ρόλο κεντροαριστεράς μαριονέτας η τρομοκράτη.

Η Ελλάδα βρισκόμενοι στο κέντρο της δύνης  αυτής της κρίσης τείνει να εκπέσει σε ένα προτεκτοράτο ή αποικία της ΕΕ. Πολιτικά οι κυρίαρχες αστικές δυνάμεις βρίσκονται σε μια χαμηλή υπόληψη στα μάτια του λαού.  Έχουν μετατραπεί σε κυνικούς εντολοδόχους   της ΕΕ-τρόικας- ΕΚΤ. Οι μοναδικές αστικές δυνάμεις που δεν είναι καμένες είναι και οι πλέον βάρβαρες, μιλάω για την ΧΑ. Που όσο την χρησιμοποιούν οι κυρίαρχοι κύκλοι, άλλο τόσο τους τρομάζει η προοπτική να αναλάβουν εξουσία. Προσωπικά θεωρώ πως δεν είναι πιθανό, προτού φτάσουν εκεί θα επιχειρήσουν άλλους τρόπους και μεθόδους καθυπόταξης, ηγεμόνευσης και κυριαρχίας. Αυτό δεν συνεπάγεται πως δεν πρέπει να συγκροτήσουμε ένα αντιφασιστικό μέτωπο και κίνημα;;

Η κρίση φέρνει την αριστερά- το ΣΥΡΙΖΑ- να βρίσκεται προ των πυλών της κυβέρνησης, αλλά όχι της εξουσίας. Η δεύτερη βρίσκεται και θα βρίσκεται στις τράπεζες, τις πολυεθνικές το κεφάλαιο, την ΕΕ και τους άλλους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς.

Η αριστερά δια του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται προ των πυλών της εξουσίας όχι τόσο για το πρόγραμμα του, ένα πρόγραμμα άκρως σοσιαλδημοκρατικό, διαχειριστικό, ευρωενωσιακό. Βρίσκεται γιατί ένα αριστερό, λαϊκό και εργατικό αι σιχτίρ παίρνει κοινοβουλευτικό μανδύα και προοπτική, ύστερα από 3 χρόνια μνημονίου, τρόικας αλλά και σκληρών κοινωνικών και εργατικών αγώνων.

Μόνο που έχουν δίκαιο αυτοί που λένε πως  δεν βρισκόμαστε στο 1981 και πως γρήγορα μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα έρθει αντιμέτωπη με τα προβλήματα, τόσο από την πλευρά του λαού και των κινημάτων που θα απαιτούν να δοθούν λύσεις, όσο και από την πλευρά τω ελίτ που θα απαιτούν να συνεχιστεί η ίδια πολιτική.

Ποια πρέπει όμως να είναι η σχέση αυτού του ρεύματος που ονομάζεται αντικαπιταλιστική επαναστατική κομμουνιστική αριστερά με το ΣΥΡΙΖΑ και την προοπτική να κυβερνήσει;;  Καταρχήν πρέπει να απορρίψει μια αντιδιαλεκτική και στο βάθος της μανιχαιστική ταύτιση του ΣΥΡΙΖΑ με την ΝΔ. Το τι Παπάγος, τι Πλαστήρας δοκιμάστηκε, απέτυχε και στοίχισε. Επίσης μια ταύτιση ΣΥΡΙΖΑ,  παπαδρεικού ΠΑΣΟΚ. Δεν είναι πολιτικά σωστή, το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα μπορούσε να δώσει στο λαό δικαιώματα και χρήματα, ενσωματώνοντας τους εργαζόμενους και τις λαϊκές μάζες, σήμερα είναι αδύνατο να γίνει.  Αυτό δεν συνεπάγεται πως δεν θεωρώ το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ στην βάση της πλειοψηφίας του σοσιαλδημοκρατικό και στην βάση της μειοψηφίας του αγωνιστικός ρεφορμισμός, με εθνοκεντρικές και ευρωκομμουνιστικές αυταπάτες.

Από την άλλη μπάντα. Πρέπει να αποφύγουμε μια γραμμή εισοδισμού, εντός ή εκτός των γραμμών του ΣΥΡΙΖΑ.  Ο εισοδισμός και δοκιμάστηκε και απέτυχε.  Το αλλάζω από τα μέσα το σύστημα ή το κόμμα, αυτό που κατάφερε είναι να αλλάξουν αυτοί που ήθελαν την αλλαγή και να ενσωματωθούν μαζικά.  Άντε στην καλύτερη των περιπτώσεων, οδήγησε στο να σπάσουν  κάποιες μαζικές οργανώσεις και να δημιουργήθηκαν μαζικά ή λιγότερο μαζικά αντικαπιταλιστικά και κομμουνιστικά ρεύματα.

Επίσης πρέπει να αποφύγουμε μια λογική παναριστεράς, σε όλες της τις εκδοχές. Όχι γιατί δεν είναι αναγκαία μια ενότητα της αριστεράς. Είναι και παραείναι αλλά με το αναγκαίο αυτό αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα που θα οικοδομούσε ένα μαζικό πολιτικό και κοινωνικό μπλοκ αγώνα και εργατικής- λαϊκής εξουσίας.

Αλλά γιατί ούτε οι όροι υπάρχουν, ούτε η αριστερά, καλύτερα οι αριστερές, είναι πολιτικά έτοιμη και ώριμη. Ο ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκει μια φιλολαϊκή διαχείριση της κατάστασης, μακριά και από την λογική της παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατίας που μιλούσε στο όνομα του σοσιαλισμού, και των σοσιαλιστικών μεταρρυθμίσεων, όσο για το ΚΚΕ ταυτίζει την ΝΔ με το ΣΥΡΙΖΑ.  Τι είδους ενότητα μπορεί να υπάρξει σε αυτές τις συνθήκες, καμία νομίζω.

Έτσι κάθε άλλο παρά οφείλει η πρόσκληση για μέτωπα και συνεργασίες ή μια συζήτηση για εργατική κυβέρνηση ή για κοινή δράση σε δημοτικές και περιφερειακές εκλογές.  Τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ, όσο και το ΚΚΕ επιδιώκουν την ηγεμόνευση ή την υποταγή και καλώς από την πλευρά τους πράττουν. Αυτό πρέπει να επιδιώκει και η αντικαπιταλιστική κομμουνιστική αριστερά. Πρέπει δηλαδή να  επιδιώκει την στρατηγική ηγεμονία της  μέσα στα κινήματα, τα μέτωπα και το πολιτικό/κοινωνικό μπλοκ.

Επιδιώκοντας λοιπόν την ηγεμονία της ποια  θα πρέπει να η σχέση με τις πλευρές και τις οπτικές του ρεφορμιστικού λόγου, είτε αυτός είναι ο λόγος του ΣΥΡΙΖΑ, είτε του ΚΚΕ, είτε αυτός ο λόγος συχνά προέρχεται μέσα από ποικίλα  αντιεξουσιαστικά ρεύματα που θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο, δίχως να λερωθούν με την εξουσία;

Καταρχήν πρέπει να είναι η συγκρότηση αυτών των αντικαπιταλιστικών, επαναστατικά κομμουνιστικών, δυνάμεων σε ένα πολιτικό  σώμα. Σε ένα ισχυρό πολιτικό σώμα, σε ένα κόμμα/ μέτωπο/ νέο εργατικό κίνημα/ κινήσεις πόλης με ξεκάθαρες αντιλήψεις και σχέσεις τακτικής, στρατηγικής. Μόνο με την ισχυροποίηση του αντικαπιταλιστικού επαναστατικά κομμουνιστικού πόλου θα την πάρουν σοβαρά και θα την υπολογίσουν φίλοι, αντίπαλοι και εχθροί.

Στην συνέχεια αυτός ο αντικαπιταλιστικός επαναστατικά, κομμουνιστικός πόλος δεν θα έχει πρόβλημα να συγκροτήσει μέτωπα, κινήσεις και κινήματα με το χώρο του ρεφορμισμού, επιδιώκοντας την στρατηγική ηγεμονία. Και θα την έχει εξασφαλίσει αφού πρώτα έχει καταφέρει να ισχυροποιηθεί και ο ίδιος ιδεολογικά, πολιτικά και κοινωνικά εντός του κόμματος ή κόμματων/ μετώπων/ κινημάτων αλλά και σε μεγάλο τμήμα της κοινωνίας.

Ούτε θα φοβηθεί να συγκροτήσει ένα ενιαίο εργατικό μέτωπο με στόχο την μεταβατική εξουσία, είτε αυτό είναι σε δήμους, κοινότητες, περιφέρειες, είτε στην χώρα ολάκερη. Το ζήτημα είναι να σύρει τμήμα του ρεφορμιστικού χώρου προς την επαναστατική ρήξη και ανατροπή και όχι το αντίθετο.

Σήμερα δεν βρισκόμαστε σε αυτή την φάση, απεναντίας ρεύματα και αντιλήψεις ακόμη και μέσα στο αντικαπιταλιστικό χώρο άμεσα, έμμεσα ή υποδόρια φλερτάρουν με το ΣΥΡΙΖΑ, ή με άλλες λογικές ρεφορμισμού και σέρνονται σε λογικές μετώπου ή πολιτικής συνέχειας και όχι ασυνέχειας μαζί του.  Επίσης αντικαπιταλιστικοί τόποι και χώροι προσαρμόζουν τον λόγο προς τον πιο λάιτ, για να χωρέσουν αντιλήψεις που σπάνε από τον ρεφορμισμό, ειδικά τον παλαιοσοβιετικό ή τον παλαιοευρωκομμουνιστικό.

Απεναντίας προσωπική μου άποψη είναι πως πρέπει να γίνουν ακόμη πιο επαναστατικά και κομμουνιστικά αδιάλλακτες. Ακόμη πιο ξεκάθαρες για το τι επιδιώκουν  και για το πως συνδέεται η κοινωνική πάλη, η οικοδόμηση μιας πολύμορφης δυαδικής επαναστατικής εξουσίας και ο αγώνας για την εξουσία των εργατών, που σημαίνει την  διάλυση του αστικού κράτους σε τοπικό, περιφερειακό, εθνικό και διεθνή πλαίσιο. Επαναστατικός αγώνας που οδηγεί στην οικοδόμηση κομμούνων, ομοσπονδίας κομμούνων σε τοπικό, περιφερειακό, εθνικό και διεθνή πλαίσιο.

Μόνο έτσι θα είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει μια επαναστατική κρίση που είναι πιθανόν να εκδηλωθεί, μόνο έτσι θα γίνει ο καταλύτης για να: 1) να οργανωθεί ο λαός και να αντιμετωπίσει τα προβλήματα του 2)να συγκροτηθεί ένα κοινωνικό και πολιτικό μπλοκ αγώνα.

Δημήτρης Αργυρός

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση