Σα. Ιαν 29th, 2022

Οι δυο τελευταίες ταινίες που είδα έχουν να κάνουν αμεσότατα με το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του καπιταλιστικού συστήματος. Η πρώτη είναι ο  «λύκος της Γουόλ Στριτ», ένα ξέφρενο πανηγύρι ξέφρενης παρακμής, με πολύ χρήμα, ναρκωτικά και σεξ.

Μια παρακμιακά χαρούμενη εικόνα του αμερικάνικου ονείρου, ενός ονείρου που πολλοί το ζουν, αρκετοί είναι  αυτοί που το γλεντούν  και ελάχιστοι επιβιώνουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Ένα παιχνίδι παρακμιακής ερωτικής σαγήνης που κινείται γύρω από τις απάτες του χρηματιστηρίου, την αποπλάνα καρδία του λαϊκού καπιταλισμού που μετατρέπει δεκάδες χιλιάδες σε κυνηγούς χρημάτων, στρας και κορμιών που διψάνε για ηδονή, γιατί πρόσκαιρα τα χουν όλα, παρόλο που είναι άδεια, φτωχά και επιφανειακά,  για να καταλήξουν τζάνκι και νεόπτωχοι.

Η παρακμιακά ξέφρενη ιστορία του «Λύκου της Γουόλ Στριτ» ήταν η ιστορία του 1990 και αρχών του 2000.  Ύστερα ήρθε η κρίση και σμπαράλιασε την σαγήνη του χρηματιστηριακού λαϊκού καπιταλισμού για να μας προσγειώσει στην βάση της καπιταλιστικής μηχανής που δεν είναι άλλη από την εκμετάλλευση της ζωντανής εργασίας, η εκμετάλλευση της σάρκας.

Είναι η εκμεταλλευτική βάση που οικοδομήθηκε  στην δουλεία που κατά διαστήματα γίνεται μισθωτή εργασία για να επανέρθει στην δουλεία, όταν λυσσομανά η καπιταλιστική κρίση. Η εκμεταλλευτική βάση της απαλλοτρίωσης της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας του ανθρώπου, που από την μια στιγμή στην άλλη , μετατρέπεται δια της βίας από ελεύθερος σε σκλάβο.

Όπως συμβαίνει στην δεύτερη ταινία που είδα το «12 χρόνια σκλάβος». Πρόκειται για την αληθινή ιστορία ενός μαύρου την εποχή της δουλείας στις ΗΠΑ που είναι ελεύθερος,  τον απαγάγουν  και ζει ως σκλάβος για 12 χρόνια στις φυτείες του νότου. Μια ιστορία που την βιώνουμε και σήμερα σε ένα άλλο επίπεδο με τους δεκάδες χιλιάδες κολασμένους ή κολασμένες που εξυπηρετούν τις παραγωγικές ή μη ανάγκες της αναπτυγμένης δύσης.

Παρόλο που είναι θύμα απαγωγής, παρόλο που είναι ελεύθερος, έχει ως σκλάβος ένα χρέος να ξεπληρώσει, θυμίζοντας τα δικά μας χρέη που μας έκαναν δούλους της ΕΕ, των τραπεζών και των οικονομικών δολοφόνων. Υπηρετώντας, όπως και ο ήρωας της ταινίας, αφέντες που πιστεύουν πως δεν υπάρχει αμαρτία και ηθικός φραγμός  για την ιδιοκτησία. Ο ιδιοκτήτης έχει κάθε δικαίωμα να κάνει ότι τον ευχαριστεί με την ιδιοκτησία του. Μια  ανήθικη, κυνική και παρακμιακή αντίληψη που ξεκίνησε με την αυγή του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και συνεχίζεται και σήμερα σε μια φάση βαθιάς σήψης.

Το ζητούμενο είναι αυτό που λέει ο ελεύθερος/ σκλάβος σε κάποια στιγμή της ταινίας. Οι θύτες των εγκλημάτων που μετατρέπουν τους ανθρώπους σε θύτες και σκλάβους να λογοδοτήσουν στο δικαστήριο της αιώνιας δικαιοσύνης, στο δικαστήριο της ιστορίας θα έλεγα εγώ. Μόνο που αυτό προϋποθέτει τους σκλάβους να πάψουν να θέλουν να παραμείνουν σκλάβοι, όπως επίσης να μην επιθυμούν να μετατραπούν σε θύτες και αφέντες.

Πρόκειται για δυο κινηματογραφικές συγκλονιστικές ιστορίες που όμως στο τέλος δικαιώνουν το αμερικανικό όνειρο της δημοκρατικής διαχείρισης του συστήματος,  στην πρώτη και στην δεύτερη  το μέτρο και η δικαιοσύνη κυριαρχούν. Από την άλλη δείχνουν σε όλο το μεγαλείο την σήψη ενός συστήματος που στηρίζεται στην ελευθερία του να κατέχω(πράγματα, περιουσία, χρήματα, ιδιοκτησία) και όχι το είμαι και να αναζητώ ένα «είναι» μαζί με τους άλλους ελεύθερους ανθρώπους.


The Wolf of Wall Street

12Years a Slave.

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση