Ζαπατίστας: Ένα πείραμα γενικευμένης κοινωνικής αυτοδιαχείρισης

Απέναντι στην λογική των “από πάνω”  γραφειοκρατικών  αποφάσεων όπως το είδαμε να συμβαίνει και στην περίπτωση της ΔΡΑΣΥ αλλά και στη πλειοψηφία των πολιτικών κινήσεων και ρευμάτων. Απέναντι στα μεταμοντέρνα ξεπλύματα της μνημονιακής ζωής, όπως το καταπαρταλιακό megalo “ποτάμι”. Άλλα και απέναντι στο εκφυλισμό της αυτοοργάνωσης και της κοινωνικής αλληλεγγύης όπως συμβαίνει με τις ΜΚΟ. Απέναντι σε όλα αυτά το αντίπαλο άκρο, το αντίπαλο δέος είναι η πρόταση, το πρόταγμα της γενικευμένης κοινωνικής αυτοδιαχείρισης στα πλαίσια ενός οικονομικού- κοινωνικού και πολιτικού γίγνεσθαι κοινοκτημοσύνης, που θα υπερβαίνει τόσο το κρατικό γραφειοκρατισμό, όσο και τον οικονομικό φιλελευθερισμό. Εκεί που όλα θα είναι κοινά και ελεύθερα, μια κατάσταση πραγμάτων που είναι συμβατή και δυνατή τόσο με τον ανθρώπινο πολιτισμό και εξέλιξη, όσο και με τις τεχνολογικές εξελίξεις. Μια κοινοτίστικη ισοελεύθερη διαχείριση πραγμάτων όχι απλώς από τους εργαζόμενους ή τον λαό, αλλά  από τις κοινότητες των ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών. Σε αυτή την πλανητική κατάσταση όπου η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση διαλύει χώρες και καταργεί πολιτικά και  κοινωνικά δικαιώματα, όπως στην Ελλάδα ή ένας κλασικός φασισμός από τα παλαιά σηκώνει κεφάλι, όπως στην Ουκρανία, το παράδειγμα, το πείραμα των Ζαπατίστας παραμένει φωτεινός φάρος, κοινωνικού πολιτικού μετασχηματισμού. Διαβάστε περισσότερα “Ζαπατίστας: Ένα πείραμα γενικευμένης κοινωνικής αυτοδιαχείρισης”