Τε. Ιαν 26th, 2022

Απέναντι στην λογική των “από πάνω”  γραφειοκρατικών  αποφάσεων όπως το είδαμε να συμβαίνει και στην περίπτωση της ΔΡΑΣΥ αλλά και στη πλειοψηφία των πολιτικών κινήσεων και ρευμάτων. Απέναντι στα μεταμοντέρνα ξεπλύματα της μνημονιακής ζωής, όπως το καταπαρταλιακό megalo “ποτάμι”. Άλλα και απέναντι στο εκφυλισμό της αυτοοργάνωσης και της κοινωνικής αλληλεγγύης όπως συμβαίνει με τις ΜΚΟ. Απέναντι σε όλα αυτά το αντίπαλο άκρο, το αντίπαλο δέος είναι η πρόταση, το πρόταγμα της γενικευμένης κοινωνικής αυτοδιαχείρισης στα πλαίσια ενός οικονομικού- κοινωνικού και πολιτικού γίγνεσθαι κοινοκτημοσύνης, που θα υπερβαίνει τόσο το κρατικό γραφειοκρατισμό, όσο και τον οικονομικό φιλελευθερισμό. Εκεί που όλα θα είναι κοινά και ελεύθερα, μια κατάσταση πραγμάτων που είναι συμβατή και δυνατή τόσο με τον ανθρώπινο πολιτισμό και εξέλιξη, όσο και με τις τεχνολογικές εξελίξεις. Μια κοινοτίστικη ισοελεύθερη διαχείριση πραγμάτων όχι απλώς από τους εργαζόμενους ή τον λαό, αλλά  από τις κοινότητες των ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών. Σε αυτή την πλανητική κατάσταση όπου η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση διαλύει χώρες και καταργεί πολιτικά και  κοινωνικά δικαιώματα, όπως στην Ελλάδα ή ένας κλασικός φασισμός από τα παλαιά σηκώνει κεφάλι, όπως στην Ουκρανία, το παράδειγμα, το πείραμα των Ζαπατίστας παραμένει φωτεινός φάρος, κοινωνικού πολιτικού μετασχηματισμού.

Ας δούμε τι γράφει ένας σύγχρονος επαναστάτης στοχαστής ο ΡΑΟΥΛ ΒΑΝΕΓΚΕΜ:    “Ας πάψουμε να αυτο-οικτιρόμαστε για τις αποτυχίες της χειραφέτησης που στιγματίζουν την ιστορία μας, όχι όμως για να εορτάσουμε τις όποιες επιτυχίες σημειώσαμε: Όλη τούτη η συζήτηση για νίκες και ήττες, αποτυχίες κι επιτυχίες αναδίδει τη δυσωδία του εμπορευματικού ανταγωνισμού, της τακτικής και της στρατηγικής, της αρπακτικότητας.

Το ζήτημα είναι να προωθήσουμε εγχειρήματα που να διαπνέονται από ευτυχία και τόλμη και που

να απαιτούν από μας να εφαρμόζουμε στην πράξη σχέδια αυτοδιαχείρισης

και συνελεύσεις αμεσοδημοκρατικές.

Οι ζαπατιστικές κοινότητες της Τσιάπας ίσως να είναι οι μοναδικές που εφαρμόζουν σήμερα την άμεση δημοκρατία.

Η κοινοκτημοσύνη της γης αποκλείει εκ των προτέρων τις συγκρούσεις για την ιδιοκτησία.

Ο καθένας έχει το δικαίωμα να μετέχει στις γενικές συνελεύσεις, να παίρνει το λόγο και να λέει τη γνώμη του, ακόμη και τα παιδιά.

Ουσιαστικά δεν υπάρχουν αξιωματούχοι εκλεγμένοι με ψηφοφορία.

Στα άτομα της κοινότητας που εκδηλώνουν ενδιαφέρον για κάποιον συγκεκριμένο τομέα, όπως η παιδεία, η υγεία, η μηχανική, ο καφές, η οργάνωση γιορτών, οι μορφές βιοκαλλιέργειας, οι εξωτερικές σχέσεις κ.ο.κ., η συνέλευση αναθέτει την αντίστοιχη αρμοδιότητα.

Οι αρμόδιοι αυτοί εντάσσονται κατόπιν σε ένα «συμβούλιο καλής διακυβέρνησης» και για όσο διαρκεί η αποστολή τους, κάνουν τακτικά απολογισμό των δραστηριοτήτων τους στην κοινότητα.

Οι γυναίκες, επιφυλακτικές στην αρχή, εξαιτίας των πατριαρχικών συνηθειών των Μάγιας, κατέχουν σήμερα εξέχουσα θέση στα «συμβούλια καλής διακυβέρνησης».

Για να συνοψίσουμε τη βούληση των ζαπατίστας να δημιουργήσουν μια κοινωνία πιο ανθρώπινη, ιδού ένα σύνθημά τους, που μας θυμίζει πως πρέπει να είμαστε συνεχώς σε επιφυλακή:

Δεν είμαστε παράδειγμα, είμαστε πείραμα.”

Πρόκειται για ένα πείραμα , που σε καμιά περίπτωση δεν μπορούμε να το εκλάβουμε ως παγκόσμιο  πρότυπο, αποτελεί όμως μια εναλλακτική εκδοχή ενός άλλου τύπου οργάνωσης της κοινωνίας, που και στα δικά μας πλαίσια, κάτω από άλλες παραμέτρους, μέσα από άλλες διαδικασίες, πρέπει και μπορεί να δοκιμαστεί!!!!!

Δημήτρης Αργυρός

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση