σύντροφε Ανδρέα δεν λέμε αντίο, λέμε εις το επανιδείν…

Ο Ανδρέας που δίδαξε επαναστατικό ήθος, στάση ζωής  και πολιτισμό δεν υπάρχει πια. Όλοι τον αγαπούσαμε και δεχόμασταν χωρίς αντίδραση το πολιτικό του κατσάδιασμα με τις πιο πολλές φορές να χει δίκαιο, γιατί γνωρίζαμε πως στην συνέχεια θα υπάρξει η  συντροφική του  στοργή και αγάπη.

Αυτός ο απίστευτα όμορφος και αυθεντικός άνθρωπος, αυτός που η ζωή του ολάκερη ήταν στράτευση στην υπόθεση της κοινωνικής απελεύθερωσης, μας άφησε μονάχους μας, και το κενό του δύσκολα να καλυφθεί…Γιατί διάολε συνήθως φεύγουν πρώτοι καλύτεροι;;;

Την ήμερα της κηδείας του ο καιρός λυσσομανούσε, βροχή, κρύος αγέρας. Σαν να έκλαιγε η φύσις το χαμό του Ανδρέα μας.  Η βροχή και ο αέρας έκαναν ακόμη πιο δραματικές και τραγικές τις στιγμές. Μόλις το κουρασμένο και ταλαιπωρημένο σώμα του συντρόφου  το σκέπασε η υγρή γη, η βροχή σταμάτησε και ο ήλιος φάνηκε δειλά, δειλά στο βάθος του ορίζοντα…