Πε. Ιαν 20th, 2022

 Κουτσά, στραβά, αλλά κυρίως όμορφα, ανατρεπτικά, ταξιδιάρικα και ερωτικά έφτασα χθες αισίως  στα 45. Αν θεωρήσουμε πως το όριο ηλικίας είναι γύρω στα 75, ε ήδη έχω διανύσει το μισό δρόμο και κάτι παραπάνω, και μπροστά μου έχω πάνω, κάτω 30 χρονάκια για να συνεχίζω να αποδεικνύω πως αξίζει να λέγομαι αξιοπρεπής άνθρωπος.

Και αυτό σημαίνει να συνεχίζω να δίνω και να δίνομαι και ας μην παίρνω όσα πιθανόν ήθελα ή άξιζα. Λεπτομέρειες σε τελευταία ανάλυση, ποιος μπορεί να κρίνει τι αξίζουμε, η αξία άλλωστε κρίνεται ιστορικά και ταξικά κάθε στιγμή.  Ούτε η επιθυμία μας είναι μέτρο, δεν είμαστε ελεύθεροι να επιθυμούμε γενικά ή ειδικά. Το επιθυμείν μας καθορίζεται εξίσου ταξικά και κοινωνικά…, επιθυμούμε σε σχέση με τις κυρίαρχες αξίες και ενάντια σε αυτές. Και επιθυμούμε σχετικά ελεύθερα μόνο στο βαθμό που επιθυμούμε ενάντια στο σύστημα αυτό, ενάντια στις κυρίαρχες αξίες του συστήματος.

Μέχρι τα τώρα επιθύμησα πολλά και ειδικά πολλές ερωτιάρικες στιγμές και υπάρξεις. Και απέκτησα εν τέλει αυτό που είχα ανάγκη, μια ήρεμη, αγαπησιάρικη  οκογενειακή  σχέση και εστία.  Εμπειρίες στιγμών και ταξιδιών που με αυλάκωσαν. Ένα τόνο βιβλία που θέλω δυο ζωές για να τα μελετήσω, κάποια γραπτά που νομίζω πως αξίζει το κόπο να τα εκδώσω, κάνα δυο τρία μπλοκ για να κοινωνώ τις ανησυχίες μου..κάποιους καλούς φίλους και μια ντουζίνα καλούς συντρόφους που βρεθήκαμε στο δρόμο του αγώνα.

Με αποκορύφωμα της  έως τώρα, πολιτικής μου ζωής, την μάχη του ΞΕΝΙΑ και την μάχη της ΔΩΔΩΝΗΣ. Χαμένες μάχες, μα ηρωικές, που θα πρέπει να βγάλουμε τα συμπεράσματα μας. Φιλοδοξώ επίσης να δημοσιεύσω κάτι για αυτές..το υλικό στα μπλοκ μου είναι τεράστιο.

Ευελπιστώ όμως το μέλλον να μου δώσει την χαρά ακόμη πιο ένδοξων κοινωνικών αγώνων, νικηφόρων κοινωνικών αγώνων που θα οδηγήσουν στο άνοιγμα μιας άλλης σελίδας του κοινωνικού μετασχηματισμού, ναι αισιοδοξώ  πως προτού περάσω στην βιολογική  σιωπή, θα δω το άνοιγμα της αυλαίας ενός διαφορετικού έργου για την ιστορική εξέλιξη. Αλλά και να μην το δω είμαι βέβαιος  πως θα υπάρξει, η ιστορία λειτουργεί με τους δικούς της ρυθμούς και όχι τους δικούς μου. Άρα αξίζει να το προσπαθήσω, δίνει νόημα στο τι είμαι, στο τι θέλω, στο τι πράττω.

Νιώθω χαρούμενος και ελεύθερος, αντιπαραγωγικά παραγωγικός, και κυρίως ήρεμος και ευτυχής. Και παρόλο που είμαι ΑμεΑ, ανάπηρος δηλαδή, κατάλαβα πως σε μεγάλο βαθμό το πρόβλημα βρίσκεται σε εμάς τους ανάπηρους  και όχι στους άλλους ή την πολιτεία. Οι άλλοι κάνουν την δουλειά τους, η πολιτεία το ίδιο, αν την κάνει και την κάνουν καλά ή όχι εξαρτάται και από εμάς. Εξαρτάται από τον βαθμό της αντίδρασης και της παρέμβασης μας.  Από το πόσο είμαστε ικανοί να δώσουμε την μάχη, γιατί στην μάχη  κρίνονται τα πράγματα. Από το αν και σε πιο βαθμό αλλοτριώνουμε την ελευθερία μας, από το αν και σε πιο βαθμό μεταθέτουμε την αυτονομία μας σε τρίτους.

Νομίζω πως έχω και κάποιους εχθρούς, δεν ξέρω αν είναι πολλοί ή λίγοι,  βρέθηκα και στα δικαστήρια με κάποιους.  Για μένα δεν υπάρχουν, και ούτε θα μου χαλάσουν την ζωή, δεν θα τους το επιτρέψω. Γενικότερα δεν νομίζω να υπάρχει το κακό, πάρα μόνο το καλό. Όχι πως θεωρώ πως είμαστε εκ φύσεως καλοί. Είμαστε εκ φύσεως και εκ θέσεως και καλοί και κακοί, ας αγωνιστούμε να εκφραστεί και να κυριαρχήσει η καλοσύνη και όχι κακότητα.  Το κακό είναι το “μη-είναι”, το καλό είτε ως άρνηση, άρνηση της άρνησης και φυσικά ως κατάφαση είναι η πραγματικότητα.

Ναι κάποιες στιγμές φοβάμαι πως την άλλη μέρα δεν θα ανοίξω τα μάτια και θα χάσω αυτή την ομορφιά, την ομορφιά που κοιμάται δίπλα μου, την ομορφιά του κόσμου, του κόσμου τούτου, γιατί αμφιβάλω πως υπάρχει και άλλος. Αλλά και αν υπάρχει δεν θα μορφοποιείται με τα ανθρωποκεντρικά μοντέλα της θρησκείας, της κάθε θρησκείας. Να λοιπόν τι συνεχίζω να φοβάμαι, φοβάμαι  πως θα χάσω αυτή την ομορφιά που ζω, που αγαπάω, που ερωτεύομαι, που ταξιδεύω. Την ομορφιά και την ευτυχία που βιώνω κάθε στιγμή της ημέρας. Μόνο που αλίμονο αν αφήσω τον φόβο του θανάτου να επικαθορίσει την ζωή μου, θα μειώσει την ευτυχία, θα μικρύνει την ελευθερία μου.

Κουτσά, στραβά, όμορφα, ανατρεπτικά, ταξιδιάρικα και ερωτικά έφτασα στα 45…ας ανάψω ένα πουράκι και ας το γλεντήσω…. Τα ομορφότερα και τα ερωτικότερα είναι μπροστά μου….

Δημήτρης Αργυρός- υποψήφιος με την Αριστερή Παρέμβαση στα Γιάννενα για την Αντικαπιταλιστική Ανατροπή

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

2 thoughts on “κουτσά, στραβά 45”

Αφήστε μια απάντηση