είναι εύκολο να αλλάξουμε τον κόσμο;;

Έχουμε ελευθερία βούλησης;  Έχουμε ελευθερία να αποφασίζουμε ανεξάρτητα από τις εξωτερικές παραμέτρους με βάση το λόγο και τις επιθυμίες;;  Ή εν τέλει επικαθοριζόμαστε από τον τρόπο που ζούμε, που παράγουμε, από την κοινωνική και πολιτική διάρθρωση, από τις δομές, τα habitus, από τα ταξικά, έμφυλα δεδομένα;;

Είμαστε δημιουργήματα των συνθηκών, του τρόπου ζωής, του τρόπου παραγωγής, των ταξικών, κοινωνικών, ηθικών και έμφυλων δεδομένων. Ακόμη και όταν αρνούμαστε  αυτές τις συνθήκες, δομές και habitus, ακόμη και όταν συγκρουόμαστε με βία με όλο αυτό το αντικειμενικό περίβλημα, το πράττουμε συνήθως με ένα τρόπο που δεν είναι παρά η αντιστροφή, η αρνητική, αντιδραστική έκφραση, του κυρίαρχου αντικειμενικού περιβλήματος.

Και εν πολλοίς δεν μπορούμε να πράξουμε και διαφορετικά. Απέναντι στην συμβολική και  πραγματική βία του συστήματος και των εκμεταλλευτών δεν μπορούμε παρά να προτάξουμε την συμβολική και πραγματική αντιβία μας.

Αλλά επειδή όσο και αν θέλουμε να είμαστε κάτι το διαφορετικό και εν πολλοίς σε μεγάλο βαθμό είμαστε, πάντα παραμένουμε κατασκευές της εποχής μας, συχνά η αντιβία μετατρέπεται σε βία, όταν πάρουμε την εξουσία, όταν ασκούσε εξουσία ή ασκούμε κυριαρχία, τόσο στο μέσο όρο , όσο και σε συντρόφους.

Όλοι μας το κάνουμε και δυστυχώς πάντα θα συμβαίνει, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, μέχρι μια νέα πιο ανθρώπινη, πιο ώριμη, πιο ελεύθερη πραγματικότητα κατασκευάσει ένα νέο άνθρωπο. Αν και όποτε συμβεί  και σίγουρα όταν ολοκληρωθούν πολλοί κύκλοι, υπάρξουν πολλά, μα πάρα πολλά άλματα, συχνά στο κενό,  καταστροφές, συμβούν ιστορικές υποχωρήσεις.

Τότε- αν πότε αυτό ολοκληρωθεί, δίχως η βαρβαρότητα να έχει καταφέρει να τα καταστρέψει όλα ή δίχως να βγει αληθινός ένας ανθρωπολογικός σκεπτικισμός που θεωρεί πως η στιγμές της ανθρώπινης ελεύθερης αυτοσυνειδησίας είναι ελάχιστες και η πλειοψηφία του ιστορικού χρόνου καλύπτεται από την σκλαβιά και το σκοτάδι της  αναγκαιότητας- τότε θα μιλάμε για ένα πραγματικά ανθρώπινο πολιτισμό, ένα ανθρώπινο άνθρωπο.

Είμαστε πολύ  μακριά από αυτό το σημείο, μακριά από αυτή την εποχή, όπως έλεγε και ο Λ. Αλτουσέρ: το μέλλον διαρκεί πολύ για να έχουμε μόνιμα Κυριακή. Μόνο που αυτό το μέλλον που θα διαρκεί πολύ, η μόνιμα Κυριακή δεν θα έρθει μόνο του. Αν είναι να έρθει θα έρθει αν και εμείς βάλουμε  το χεράκι μας, με όλες τις αδυναμίες και αγκούσες και τις μονομέρειες μας.

Παρόλο που κάποιοι μας πληγώνουν, κάποιοι μας μισούν και κάποιοι ευτυχώς μας αγαπούν,  πρέπει να εργαστούμε έτσι ώστε να πολλαπλασιαστούν αυτές οι σπάνιες στιγμές που ο άνθρωπος να νιώθει κύριος των δυνάμεων του, ώριμος, ερωτεύσιμος και ερωτευμένος με την πραγματικότητα, να είναι ελεύθερος και αυτοσύνειδος. Να μετουσιώνει τις δομές του  habitus σε ελεύθερες εξεγερμένες πραγματικότητες. Να είναι ο εαυτός του, να είμαστε οι εαυτοί μας, δυναμώνοντας το Conatus μας.

Παρόλο που γνωρίζουμε και θα πρέπει να το γνωρίζουμε πως αυτές οι στιγμές θα τις διαδεχτεί η πραγματικότητα της αλλοτρίωσης, της λησμονιάς, της αδιαφορίας, του φόβου, της απογοήτευσης, της διαμεσολάβησης, της αντικειμενικοποίησης, της μεταβίβασης της πραγματικής εξουσίας επί της ζωής σε τρίτους. Κάθε φορά διαφορετική και στο βάθος ίδια. Είτε με πρόσημο αριστερό, είτε με φιλελεύθερο, είτε με φασιστικό, είτε με αντιφασιστικό, είτε με σεξιστικό, είτε με αντισεξιστικό στο βάθος τα πράγματα θα παραμένουν ίδια.

Μόνο που οι στιγμές της ελεύθερης αυτοσυνειδησίας, όσο και σπάνιες αν είναι και που με την δική μας πάλη θα γίνονται πιο συχνές , διαμορφώνει ένα άλλο πλαίσιο, ένα άλλο φιλοσοφικό, πολιτικό- οντολογικό στην βάση του καμβά- που παρά την ήττα- με τον ένα ή τον άλλο τρόπο- θα καθορίσει το ανταγωνιστικό- στο κυρίαρχο μοντέλο-αντιμπλοκ

Κατά αυτόν τον τρόπο η βαρβαρότητα αδυνατεί να κυριαρχήσει ολοκληρωτικά και η ιστορία κάνει μικρά, αλλά καθοριστικά βήματα προς την χειραφέτηση της.   Μέχρι την στιγμή που το δεν πάει άλλο  γίνεται πει αλλιώς, πάει διαφορετικά και όλα αλλάζουν και ας μένουν πάλι ίδια για ένα μακρό χρονικό διάστημα, να ολοκληρωθεί ένας κύκλος και να κατασκευαστεί μια νέα πραγματικότητα….

Όχι δεν είμαστε ελεύθεροι, ποτέ δεν ήμασταν και ποτέ δεν θα είμαστε. Στην καλύτερη περίπτωση είμαστε ο καιρός μας, η εποχή μας. Σε σπάνιες περιπτώσεις είμαστε και ήμασταν το μέλλον, οι δυνατότητες που ενεργούν. Συνήθως είμαστε το παρόν, συχνά το παρελθόν, και συχνότερα οι φωνές και τα σώματα των καταπιεστών.  Και όχι οι καρδιές, οι ψυχές, τα πνεύματα, τα σώματα, τα ερωτικά και σεξουαλικά σώματα που βάζουν φωτιά υπερασπιζόμενα την τιμή, την αξιοπρέπεια και την ελευθερία, όπως οι Κούρδισες αμαζόνες της πόλης  Kobane της Συρίας.

Μόνο που όσο μπορούμε πρέπει να είμαστε ανοικτοί στα μυαλά και στις καρδιές, μη-δογματικοί, διαλεκτικοί και διαλλακτικοί, να απορρίπτουμε τόσο τον ηθικισμό και το μη-ηθικισμό. Να είμαστε άνθρωποι που τίποτε το ανθρώπινο δεν θα  μας τρομάζει. Να μην είμαστε ακριβοί στα πίτουρα και φτηνοί στο αλεύρι.

Δημήτρης Αργυρός

Δημιουργός: Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση