Πε. Ιαν 27th, 2022

Κάθε εποχή έχει την χούντα που τις αναλογεί. Τότε την χούντα των συνταγματαρχών, που την στήριζαν με τα μπούνια  οι ΗΠΑ,  το ΝΑΤΟ και η ελληνική αστική τάξη. Η χούντα των τανκς με τους αμόρφωτους Συνταγματάρχες, τους λούμπεν ακολούθους τους  , τους ινστρούχτορες με την «κακιά συνείδηση» και το βουβό πλήθος. Τώρα έχουμε την χούντα των μονόδρομων της ΕΕ, του ΔΝΤ, των τραπεζιτών και των εφοπλιστών. Την Χούντα των κοινοβουλευτικών δεξιοΠασοκοποταμιών, της λούμπεν ΧΑ, των ΜΑΤ, της αστυνομοκρατίας, του έλεγχου και της καταστολής. Την χούντα των 2 εκατομμυρίων ανέργων, των 3 εκατομμυρίων φτωχών. Την Χούντα της γενικευμένης κοινωνικής και πολιτιστικής παρακμής, των ΜΜΕ και της τηλεοπτικής υποκουλτούρας. Την Χούντα της καθολικής πολύμορφης αποξένωσης της κοινωνίας του πραγοποιημένου θεάματος. Κατά μια έννοια  μια πιο ολοκληρωτική και καλοφτιαγμένη Χούντα.

Αλλά και από την άλλη έχουμε το πολυτεχνείο που αναλογεί στην κάθε εποχή. Το πολυτεχνείο που δεν το κάνουν γενικά και αόριστα μάζες. Μα τα οργανωμένα κάθε φορά θρασίμια, που σηκώνουν την σημαία της σύγκρουσης και της ανατροπής με την Χούντα και τους χουνταίους. Τα αρχικά «300» θρασίμια, γίνονται 1000, γίνονται χιλιάδες. Και τότε όλα είναι δυνατά και νικηφόρα.

Νικηφόρα;; θα ρωτήσουν οι εκατοντάδες κυνικοί σχολιαστές των ημερών μας. Ναι νικηφόρα. Η εξέγερση του πολυτεχνείου δεν έριξε την Χούντα, μα μπλοκάρισε ένα πείραμα μιας αυταρχικής ελεγχόμενης δημοκρατίας, αλά Τουρκία. Μιας «δημοκρατίας» που ονειρεύονται σήμερα να οικοδομήσουν οι κήνσορες του χουντικού μνημονίου, πάνω στα ερείπια των κατακτήσεων της μεταπολίτευσης  και των κατακτήσεων της. Όχι πως έχουν κερδίσει, αλλά δεν μπορούμε να μην αποδεχτούμε πως έχουν κάνει βήματα.

Το πολυτεχνείο ήταν η βάση της δημιουργίας της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας μας με τα καλά της και τα άσχημα της. Τα καλά της διάχυτης εργατικής και λαϊκής ριζοσπαστικοποίησης της και της καθολικής πολιτικοποίησης της. Και τα άσχημα της, ως απόρροια της ενσωμάτωσης του ριζοσπαστισμού και της πολιτικοποίησης στα γρανάζια των κομμάτων, του κράτους και στην συνέχεια των ΜΜΕ και της αγοράς. Μα έτσι δεν συμβαίνει πάντα όταν ένα επαναστατικό προτσές μένει στην μέση, για τον ένα ή τον άλλο λόγο;;

Ναι το πολυτεχνείο νίκησε, γιατί ήταν η εποχή του  και όταν η εποχή αλλάζει, ένα άλλο πολυτεχνείο πρέπει να γίνει η εποχή του. Κάποια άλλα θρασίμια πρέπει να αναμετρηθούν με τις προκλήσεις και προσκλήσεις της εποχής. Να ενωθούν με το δυνάμει, να καταστρέψουν για να δημιουργήσουν. Το να είναι τελικά κανείς η εποχή του δεν σημαίνει τίποτε άλλο από το να αγωνίζεται και τελικά να πραγματώνει την επόμενη φάση της εκ δίπλωσης της αυτοσυνειδησίας της ελευθερίας. Και αυτό δεν έχει ένα τέλος, μια συμφιλίωση σε ένα υποκειμενικό πνεύμα που δομεί ένα κράτος..είναι μια διαρκής και αδιάκοπη επαναστατική διαδικασία. Είναι ένα ανοικτό διακύβευμα…, με το αρνητικό κάθε φορά να καταστρέφει, να συναντάται με το κάθε φορά δυνάμει, και να οικοδομεί την νέα μορφή του υποκειμενικού πνεύματος…

Αν υπάρχει ελπίδα σε αυτό τον τόπο, αν υπάρχει ελπίδα σε κάθε τόπο δεν οφείλεται στους νοικοκυραίους που κάθονται φρόνιμα,  δεχόμενοι με υπομονή το βούρδουλα της εξουσίας. Οφείλεται στους κουζουλούς, τους αλήτες και  τα θρασίμια που χαλάνε την σιωπή των αμνών και τα κάνουν μπάχαλο.

Ας μην φοβόμαστε λοιπόν το μπάχαλο και την αναρχία. Κάθε μπάχαλο, κάθε χάος και αναρχία δημιουργεί μια νέα τάξη. και με την σειρά της αυτή η τάξη θα δημιουργήσει το χάος και την αναρχία που θα την αλλάξει.

Δημήτρης Αργυρός

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

2 thoughts on “Πολυτεχνείο : η νικηφόρα εξέγερση”

Αφήστε μια απάντηση