Κυ. Ιαν 23rd, 2022

Do Not Go Gentle Into That Good Night
Dylan Thomas (1914-1953)

Do not go gentle into that good night,

Old age should burn and rave at close of day;
Rage, rage against the dying of the light.

Though wise men at their end know dark is right,

Because their words had forked no lightning they
Do not go gentle into that good night,

Good men, the last wave by, crying how bright

Their frail deeds might have danced in a green bay,
Rage, rage against the dying of the light.

Wild men who caught and sang the sun in flight,

And learn, too late, they grieved it on its way,
Do not go gentle into that good night,

Grave men, near death, who see with blinding sight

Blind eyes could blaze like meteors and be gay,
Rage, rage against the dying of the light.

And you, my father, there on the sad height,

Curse, bless, me now with your fierce tears, I pray.
Do not go gentle into that good night,
Rage, rage against the dying of the light.[i]

Στο κείμενο μου «η  περιπέτεια του μέλλοντος» (https://argiros.net/?p=6658) παρουσίασα ένα βιβλίο για τις πιθανές προοπτικές των ταξιδιών στο σύμπαν, για τον αποικισμό των άλλων πλανητών, γαλαξιών. Ένα βιβλίο επιστημονικά, επιστημονικής φαντασίας, για να αντιμετωπιστεί μια ενδεχόμενη καταστροφή της ανθρωπότητας στην Γη, είτε από ανθρώπινα λάθη, είτε από το τέλος του ηλίου. Ένα βιβλίο για τα διαστρικά ταξίδια στο βαθμό που είναι το μέλλον του ανθρωπίνου είδους, όπως έχει υποστηρίξει και ο  Στίβεν Χόκινγκ

Το βιβλίο όλως τυχαίως φαντάζει σαν ένα σενάριο της  νέας ταινίας επιστημονικής φαντασίας με το τίτλο «Intestellar».  Στην εκπληκτική αυτή ταινία επίκειται το τέλος της ανθρωπότητας, εξαιτίας μιας «σκόνης» που καταστρέφει τις σοδειές. Η «σκόνη»  μια “ασθένεια” που καταστρέφει οτιδήποτε μπορεί να θρέψει  τον άνθρωπο, είναι αποτέλεσμα μιας οικολογικής καταστροφής.

Η καταστροφή έρχεται και η μόνη ελπίδα είναι να αποδράσει το ανθρώπινο είδος σε άλλους πλανήτες. Και αυτό μπορεί να επιτευχθεί  μόνο με τα μακρινά διαστρικά ταξίδια στο βαθμό που άλλοι πλανήτες του ηλιακού συστήματος, μάλλον είναι τελείως αφιλόξενοι.

Στην ταινία μας η λύση για αυτό το  μακρινό διαστρικό ταξίδι βρίσκεται σε μια σκουληκότρυπα. Η σκουληκότρυπα είναι μια χωροχρονική συμπαντική σήραγγα-που προβλέπεται από την γενική θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν- και που συνδέει δυο μακρινούς χωροχρονοτόπους του σύμπαντος. Θεωρητικά πλέον μπορούμε και να κατασκευάσουμε μια σκουληκότρυπα, καθώς αυτές προκύπτουν από μια κβαντική διαπλοκή. Πρακτικά βέβαια θα μας πάρει πολύ καιρό ακόμη να κατασκευάσουμε μια σκουληκότρυπα.

Τα μέλη του διαστημόπλοιου της ταινίας «Intestellar», ανακαλύπτουν τρεις πιθανούς τόπους/ πλανήτες μετοίκησης του ανθρώπου ή επαναδημιουργίας μιας ανθρώπινης κοινωνίας, μέσω ανθρωπίνων εμβρύων, διαμέσου τεχνικών μητρών. Πρόκειται για ένα μοναδικό, καταπληκτικό  ταξίδι αυτών των αστροεξερευνητών, που γνωρίζουν πως όταν και αν επιστρέψουν, οι δικοί τους άνθρωποι θα χουν πεθάνει, γιατί ο χρόνος λειτουργεί με άλλη ταχύτητα στο διάστημα και άλλη στην Γη.

Βγαίνοντας από σκουληκότρυπα πέφτουν  επάνω σε μια μαύρη τρύπα, που στην καρδία της έχει ένα σημείο άπειρης πυκνότητας, που ασκεί τεράστια βαρυτική έλξη. Που εφόσον επιβιώσουμε- στην πραγματικότητα δεν γνωρίζουμε αν επιβιώνουμε, μάλλον όχι- μεταλλάσσει τη χωροχρονική διάρκεια. Η θεαματική πτώση του ηρώα της ταινίας, μέσα σε αυτό το σημείο άπειρης πυκνότητας, δημιουργεί μια όντως θεαματική στρέβλωση του χωροχρόνου, τον μεταφέρει σε μια κατάσταση 5 διαστάσεων, όπου ο χρόνος είναι και αυτός μια διάσταση, και από εκεί στο παρελθόν, μέσα στο σπίτι του.

Ερχόμενος σε επαφή με την κόρη του, δίνει μια λύση για το πώς επιστημονικά θα μπορούσαν να ενοποιήσουν την θεωρία της σχετικότητας και την κβαντομηχανική, έτσι ώστε να είναι δυνατή η σωτηρία του ανθρωπίνου είδους, δια της μετοίκησης του σε άλλους πλανήτες. Και αυτά τα δεδομένα που θα έκαναν λειτουργική την εξίσωση σχετικότητας- κβαντομηχανικής, βρίσκονταν μέσα σε αυτό το χώρο άπειρης βαρυτικής πυκνότητας. Κάτι που συνέβη και η ανθρωπότητα συνέχισε την πορεία της έξω από την γη.

Το πλέον σημαντικό στην ταινία δεν είναι το επιστημονικό της υπόβαθρο. Αυτό στην περίπτωση της μαύρης τρύπας, ξεχειλώνει σε μεγάλο βαθμό. Δεν είναι η αγάπη που κινεί τα νήματα, αν τα κινεί και δεν είναι κάτι άλλο, όπως η απληστία του ανθρώπου,  να ανακαλύψει καινούργια πράγματα ή ο αλτρουιστικός εγωισμός να σώσει την ανθρωπότητα και ας πεθάνει ο ίδιος.

Προσωπικά έμεινα στην -ακόμη μεταφυσική- και οντολογική διαπίστωση πως η επιστήμη δεν μας έχει ανακαλύψει όλα τα μυστικά της. Πως το επιστημονικό/συμπαντικό «πράγμα κάθε αυτό» είναι μπροστά μας και αξίζει το κόπο να το ανακαλύψουμε. Πως η καθολικότητα είναι μια συμπαντική ανοικτή ολότητα που η Γη είναι μια αρχή ή ένα πέρασμα.

Στην πραγματικότητα στην ταινία την λύση δεν την δίνει ο ήρωας, που έπεισε μέσα στην μαύρη τρύπα και σώθηκε. Τόσο η σκουληκότρυπα, όσο και η χωροχρονική κατάσταση των 5 διαστάσεων, με το χρόνο να είναι διάσταση, δεν είναι δημιουργήματα κάποιων θεϊκών πλασμάτων, οι «αυτοί» της ταινίας, αλλά εμείς οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι του μέλλοντος που κατάφεραν να ανακαλύψουν τους νόμους της φύσης και να ενωθούν με το «πράγμα κάθε αυτό».  «Αυτοί» οι άνθρωποι του μέλλοντος  έσωσαν  στην ταινία, την ανθρωπότητα του παρελθόντος. Επιστημονικό παραμυθάκι σίγουρα. Μα γοητευτικό παραμυθάκι για τις τεράστιες δυνατότητες των ανθρώπων που μπορεί να τις χρησιμοποιήσουν για το καλό, αν και συνήθως τις χρησιμοποιούν για την καταστροφή.

Και σε αυτό το σημείο μπαίνει το πραγματικό ερώτημα, το πραγματικό πολιτικό ερώτημα. Μπορεί και κάτω από ποιες προϋποθέσεις να υπάρξει αυτή η κοινωνία που θα σώσει μελλοντικά την ανθρωπότητα από την καταστροφή. Όχι μόνο  από την καταστροφή που θα προέρθει από ανθρώπινα σφάλματα. Αλλά από την καταστροφή εξαιτίας της εξάντλησης του ήλιου ή λόγω υπερπληθυσμού.  Η λύση όπως και να χει βρίσκεται εκεί έξω.

Νομίζω και ελπίζω πως η ανθρωπότητα, η ενοποιημένη κομμουνιστικά ανθρωπότητα, εφόσον γλυτώσει την Γη από την ταξική, καπιταλιστική καταστροφικότατα, θα καταφέρει να ενοποιήσει  ολόκληρο το σύμπαν, συναντώντας ίσως και άλλους νοήμονες εξωγήινους πολιτισμούς. Ίσως ποιο αναπτυγμένους από εμάς, ίσως και λιγότερο αναπτυγμένους. Η ανθρωπότητα έχει μέλλον μπροστά της. Αν και σήμερα έχει άλλα καθήκοντα να επιλύσει, όπως αυτό της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, που καταστρέφει παραγωγικές, φυσικές, ενεργειακές και ανθρώπινες δυνάμεις.

Δημήτρης Αργυρός

[i] από τις διάφορες μεταφράσεις του ποιήματος στα ελληνικά, αυτή είναι η εκδοχή του Διονύση Καψάλη (στο Μπαλάντες και Περιστάσεις, Άγρα, 1997):

Μη στέργεις ήσυχα να πας σε νύχτα ευλογημένη·
ας καίνε, ας παραληρούν όταν τελειώνει η μέρα
τα γηρατειά κι ας μαίνονται όταν το φως πεθαίνει.

Σοφοί, που είδαν το δίκαιο σκοτάδι να προσμένει,
γιατί δεν χρησμοδότησαν με φλόγες στον αέρα
δεν στέργουν ήσυχα να παν σε νύχτα ευλογημένη.

Όσοι αγαθοί, φωνάζοντας στο κύμα που βαθαίνει
πως σ’ ακρογιάλι πράσινο θα χόρευε μια μέρα
κάθε τους πράξη, μαίνονται όταν το φως πεθαίνει.

Όσοι τρελοί τραγούδησαν τον ήλιο που μακραίνει
κι αργά πολύ κατάλαβαν πως θρηνούσαν, πέρα
δεν στέργουν ήσυχα να παν, σε νύχτα ευλογημένη.

Όσοι αυστηροί, που στα στερνά τους βλέπουν τυφλωμένοι
ότι μπορούν μάτια τυφλά ν’ αστράφτουν στον αιθέρα
και να γιορτάζουν, μαίνονται όταν το φως πεθαίνει.

Κι εσύ, πηγαίνοντας ψηλά στη θλίψη που σε υφαίνει,
κατάρα δώσε μου κι ευχή το δάκρυ σου, πατέρα.
Μη στέργεις ήσυχα να πας σε νύχτα ευλογημένη.
Να μαίνεσαι, να μαίνεσαι όταν το φως πεθαίνει.

https://www.google.gr/webhp?sourceid=chrome-instant&rlz=1C1WZPD_enGR402GR402&ion=1&espv=2&ie=UTF-8#safe=off&q=interstellar+trailer+subs+greek

http://teniesonline.ucoz.com/load/4-1-0-11108

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση