Τε. Ιαν 19th, 2022

 Η μέρα της 18/1/15 άνοιξε με δυο γεγονότα στα Γιάννενα,  με διαφορά λίγων ωρών κ λίγων δεκάδων  τετραγωνικών μέτρων. Στην πρώτη κάποια σκοτεινά υποκείμενα προκαλούσαν μικροζημιές στα εκλογικά γραφεία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΜΑΡΣ, πετώντας τα κοπροφυλλάδια της εγκληματικής ναζιστικής πολιτικής οργάνωσης της ΧΑ.

Στην δεύτερη περίπτωση  λίγες δεκάδες μέλη αντιεξουσιαστικών συλλογικοτήτων ανακατέλαβαν το χώρο της κατάληψης  «αντιβίωση» που στις 29 Αύγουστου του 2013 το είχαν καταλάβει οι δυνάμεις του νόμου κ της τάξης για να το κάνουν ξανά αχούρι. Σε αντίθεση με το χώρο της «αντιβίωσης» που ήταν μέχρι τότε ένας χώρος αμφισβήτησης, αντίστασης κ πολιτισμού. Και ελπίζω όχι μόνο να ξαναγίνει ένας τέτοιος χώρος αλλά ακόμη καλύτερος, ακόμη πιο ανοικτός, ακόμη πιο ριζοσπαστικός, ακόμη πιο ελεύθερος σε ιδέες και πρακτικές.

Και τα δυο αυτά γεγονότα με όρους αστικής δικαιοσύνης κινούνται οριακά έξω από αυτήν. Με όρους όμως πολιτικής ηθικής αυτά τα δύο γεγονότα κινούνται σε μια αντιθετική συγκρουσιακή τροχιά.

Στην πρώτη οι παρακρατικές δυνάμεις του οργανωμένου «λουμπεναρίου» με την ανοχή η ακόμη και την στήριξη των δυνάμεων του κράτους επιχειρούν -επί ματαίω βέβαια –να τρομοκρατήσουν τις δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, τις δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ- ΜΑΡΣ.

Στην δεύτερη οι αντιεξουσιαστικές δυνάμεις της αντίστασης ξαναεπιχειρούν να προσδώσουν μια άλλη κοινή ταυτότητα κ ποιότητα σε ένα δημόσιο χώρο, που διαφορετικά το παρόν και το μέλλον του είναι:  είτε να εμπορευματοποιηθεί, να πουληθεί ή να αχρηστευτεί όπως σήμερα.  Σίγουρα όμως όχι να αποκτήσει ένα κοινωνικό, μη εμπορευματικό, χαρακτήρα. Άλλωστε ένας δημόσιος τόπος τον κοινωνεί ως κοινό, ως δημόσιο, μόνο η συμμετοχή ελεύθερων και αυτόνομων  υποκειμένων που αποεμπορευματοποιώντας το, τον δομούν ως χώρο αντίστασης και αμφισβήτησης.

Αν υποθέσουμε πως την κατάσταση πραγμάτων την διέπει μια διαλεκτική ενότητα και σύγκρουση. ανάμεσα στην τάση χειραφέτησης και της τάσης υποταγής, τότε η φασίζουσα ενέργεια στα εκλογικά γραφεία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΜΑΡΣ, σίγουρα ενισχύει την τάση υποταγής, ενοποιώντας τις τάσεις.  Ενώ η ανακατάληψη της «Αντιβίωσης», τείνει να τις διαχωρίσει, δυναμώνοντας την τάση χειραφέτησης. Στην πρώτη οι δυο ανταγωνιστικές τάσεις γίνονται μια, ενώ στην δεύτερη οι δυο τάσεις διαχωρίζονται

Το ερώτημα που γεννάει η συγκυρία είναι τι θα πράξει μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, μια αριστερή κυβέρνηση εντός του καπιταλισμού και μια κυβέρνηση μιας μεταβατικής αντικαπιταλιστικής εργατικής εξουσίας.

Τι θα πράξουν από την μια μπροστά στα φαινόμενα φασιστικής βίας, τι θα πράξει μπροστά στο φαινόμενο του φασισμού εν γένει. Και δεύτερο τι σχέση επιθυμεί να έχει με την ενεργή ανταγωνιστική, αναρχική, αναρχοκομμουνιστική, επαναστατική  αμφισβήτηση τμημάτων της κοινωνίας.

Λογικό είναι πως- παρά τις συμπάθειες- απέναντι σε φαινόμενο που υπερβαίνουν τα όρια της νομιμότητας  μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ή μια αριστερή κυβέρνηση δεν μπορεί παρά  να σταθεί ουδέτερη. Αφού θεωρείτε τετελεσμένο γεγονός πως μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ή μια αριστερή κυβέρνηση θα σεβαστεί τις δομές και τα όρια του αστικού δημοκρατικού νόμου.

Σε τελευταία ανάλυση έχει την κυβέρνηση και όχι την εξουσία. Την εξουσία την κρατάει το κόμμα του κράτους του κεφαλαίου με την αστυνομία, τους δικαστές και το στρατό σε ρόλο πολιτικών επιτελάρχων. Και τα φασιστρόνια  να παίζουν το βρώμικο ρόλο, διεκδικώντας πότε, πότε να καθορίσουν την ατζέντα.

Τα περιθώρια μιας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ ή μιας αριστερής κυβέρνησης είναι περιορισμένα. Εντάξει μπορεί να δημιουργήσει πιο αυστηρό νομικό πλαίσιο για τους φασίστες και τα εγκλήματα τους. Ή από την άλλη να θεσμοθετήσει ανεκτικά πλαίσια για τις καταλήψεις τύπου «αντιβίωση». Αυτά νομίζω όμως είναι και τα όρια τους.

Δεν νομίζω πως σεβόμενη  τον αστικό καπιταλιστικό νόμο, τον νόμο που θεοποιεί την ατομική ιδιοκτησία, μπορεί να ανεχτεί την εργατική- προλεταριακή αντιβία, τις εργατικές καταλήψεις εργοστασίων, όχι των εργοστασίων που τα εγκατέλειψαν τα αφεντικά τους, αλλά τα εργοστάσια που είναι σε λειτουργία. Δεν μπορεί να ανεχτεί καταλήψεις ιδιωτικοποιημένων δημοσίων κτηρίων, τύπου ΞΕΝΙΑ.

Και αυτή είναι η μεγάλη διαφορά με μια κυβέρνηση, με μια εξουσία της προλεταριακής αντιεξουσίας, της εργατικής εξουσίας. Εκεί έχει αποδομηθεί η αστική εξουσία, προς όφελος των αντικαπιταλιστικών προλεταριακών θεσμίσεων.  Εκεί ένα γενικευμένο δίκτυο κατειλημμένων χώρων, τόπων, εργοστασίων θα είναι η συντεταγμένη πολιτεία. Μια πολιτεία ισοελευθερίας και ισοδικαιοσύνης.  Μια πολιτεία όχι προς όφελος του πλούσιου ή του φτωχού, αλλά μια πολιτεία προς όφελος του καθολικά ελεύθερου. Μια πολιτεία που εξοστρακίζει τις φασίζουσες και φασιστικές  συμπεριφορές και απόψεις.

Σίγουρα θα μιλάμε για μια μεταβατική κοινωνία- κράτος- εξουσία. Μια πραγματικά ελεύθερη πολιτεία θα είναι η πολιτεία των ελεύθερων ατομικοτήτων. Η κομμουνιστική κοινωνία στην πλήρη αναπτυγμένη παγκόσμια μορφή της. Με καταργημένη την εργασία, τουλάχιστον στο μεγαλύτερο τμήμα της. Μια παγκόσμια κοινωνία όπου θα υπάρχουν οι αυτόματες «υφάντρες» και οι άνθρωποι ποιητές και φιλόσοφοι.

Αλλά ας επιστρέψουμε στο σήμερα. Ας επιστρέψουμε στην προοπτική μιας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ ή μιας αριστερής κυβέρνησης. Καθόλου τυχαία δεν ταυτίζω αυτά τα δυο πράγματα. Λοιπόν τι κάνουμε σε αυτή την και με αυτήν την προοπτική. Μα τίποτε άλλο από το να οξύνουμε την  ταξική πάλη και την λαϊκή- εργατική αντιβία,  να δυναμώσουμε τους ανταγωνιστικούς αντιθεσμούς. Να κάνουμε κατάληψη στο μέλλον μας.

Δημήτρης Αργυρός- υποψήφιος με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ- ΜΑΡΣ

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση