μεταεκλογικές φιλοσοφικές απόρροιες

Η χαρά είναι ενέργεια της δύναμης του σώματος,  έλεγε ο Σπινόζα και η λύπη της αδυναμίας του.  Το  χαρούμενο σώμα είναι πιο δυνατό απέναντι στο φόβο, το πάσης φύσεως φόβο, είτε τον φόβο του θανάτου, είτε τον φόβο που προκαλεί η ισχύ της εξουσίας των ισχυρών. Κατά συνέπεια από την μία εξουσία της δύναμης, η οντολογική χαρούμενη δύναμη του σώματος των πολλών, και από την εξουσία της ισχύς της εξουσίας των οικονομικών και πολιτικών ελίτ.

Εάν τα παραπάνω έχουν βάση, τότε το να βλέπουμε χαρούμενους ανθρώπους, εξαιτίας της νίκης του ΣΥΡΙΖΑ, αυτό από μόνο του συνιστά μια νίκη των λαϊκών- εργατικών δυνάμεων. Ανεξάρτητα από το γεγονός, αν και κατά πόσο ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι αυτό που επιθυμούν οι λαϊκές δυνάμεις ή αν και κατά πόσο είναι αυτό που χρειάζεται η εποχή μας.  Το ζητούμενο για τις ανατρεπτικές αριστερές δυνάμεις είναι να ενισχύσουν αυτή την χαρούμενη δύναμη του σώματος των αγωνιζόμενων λαϊκών/εργατικών δυνάμεων και όχι να μεμψιμοιρούμε σαν γεροντοκόρες, γιατί κάποιες άλλες απολαμβάνουν τον έρωτα.

Η διαφοροποίηση και η αντίθεση στον ΣΥΡΙΖΑ και την αριστεροδεξιά κυβέρνηση του, αλίμονο αν πάρει τον χαρακτήρα γεροντοκορίασης και θρησκευτικοσεχταριστικής εμμονικής καταστροφολογίας. Άλλωστε τα πράγματα παραμένουν δύσκολα, όπως δύσκολη είναι η επίτευξη ενός συμβιβασμού.

Που εκτός των άλλων θα έδινε την ευκαιρία σε ηγεμονικές δυνάμεις του κεφαλαίου να ανεβούν στο παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας. Προσφέροντας όμως μια ρευστότητα στο εσωτερικό που θα αντιμετώπιζε σημαντικά βιωτικά προβλήματα των λαϊκών τάξεων.

Δύσκολος ο συμβιβασμός όχι κυρίως γιατί οι προτεστάντες Γερμανοί δεν συμπαθούν τους διονυσιακούς Έλληνες, αλλά γιατί η κρίση είναι παρόν. Γιατί δεν έχουν οικοδομηθεί οι προϋποθέσεις για ένα νέο κύκλο κεφαλαιοκρατικής επανασυσσώρευσης και κερδοφορίας. Γιατί συνεχίζεται στον ένα ή στον άλλο βαθμό η πολιτική της καταστροφής των παραγωγικών δυνάμεων και της εργασίας.

Γιατί το παγκοσμιοποιημένο καπιταλιστικό ιμπεριαλιστικό σύστημα βρίσκεται σε φάση ξαναμοιράσματος των ζωνών, των αγορών και των δικτύων κυριαρχίας, πρώτων υλών και ενεργειακών αγωγών. Για αυτό το λόγο ο πόλεμος είναι πιο κοντά από πότε τα τελευταία 50 χρόνια. Όπως κοντότερα είναι και μια νέα τύπου παραγωγική ανασυγκρότηση με νέα χαρακτηριστικά.

Ποια λοιπόν πρέπει ή μπορεί να είναι η αντιμετώπιση μιας τέτοιας κυβέρνησης; Μα αυτή που δημιουργεί τις προϋποθέσεις το  αγωνιζόμενο πλήθος να γίνει ακόμη πιο δυνατό, ακόμη πιο χαρούμενο. Έτσι ώστε να χει ακόμη μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και τσαμπουκά, να έχει ακόμη μεγαλύτερη πίστη και αγωνιστικότητα , πως όχι μόνο μπορεί να εκβιάσει τους ισχυρούς,  αλλά και να οικοδομήσει μια νέα πολιτεία.

Ας ξεκινήσουμε για το πώς επιθυμούμε αυτή την πολιτεία. Μια πολιτεία που δεν θα υπάρχουν πολλοί πλούσιοι, μα ούτε και πολλοί φτωχοί. Καλύτερα ακόμη, δεν θα υπάρχουν πλούσιοι και δεν θα υπάρχουν φτωχοί. Μια πολιτεία της οικονομικής μεσότητας και της οικονομικής δημοκρατίας. Μια δημοκρατική πολιτεία σε κάθε επίπεδο της ζωής, της παραγωγής, της εργασίας, του πολιτισμού. Μια πολιτεία που θα συγκροτείται και θα εργάζεται για το κοινό καλό και όχι για το ιδιοτελές συμφέρον κανενός και καμίας τάξης.  Μια πολιτεία του κοινού, του κοινού ιδεώδους. Σε αυτή την πολιτεία κάθε άνθρωπος, κάθε στρώμα, κάθε τάξη θα λειτουργεί με γνώμονα το κοινό συμφέρον.

Γιατί μόνο έτσι μπορεί να υπάρχει δημοκρατία, λαϊκή κυριαρχία, ελευθερία και ισοαδερφότητα. Και όχι μια μορφή οικονομικής ολιγαρχίας με κοινοβουλευτικό περίβλημα. Κάθε μορφή οργανωμένης συγκρότησης και κάθε μορφή ιδιοκτησίας θα είναι καλοδεχούμενες, εφόσον εξυπηρετούν μια πολιτική τελεολογία, εκφρασμένη και παραγόμενη από το σώμα των αγωνιζόμενου λαού. Ούτε λιτότητα, ούτε σπατάλη, ούτε πλεονασμός..Το αναγκαίο, το δυνατό και το επιθυμητό για να ζήσουμε αξιοπρεπώς.

Ας επιστρέψουμε όμως στο σήμερα, στο επαύριον της μεγάλης νίκης του αγωνιζόμενου λαού, που ανέτρεψε τους καταστροφείς του ελληνικού λαού, ψηφίζοντας το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ. Τι πρέπει άραγε να πράξουμε για να δυναμώσουμε την δύναμη του αγωνιζόμενου σώματος; Τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο από το να ενισχύσουμε τους αγώνες του λαού και των εργαζόμενων. Η χαρά του αγωνιζόμενου σώματος μπορεί να προέρθει μόνο από τις συλλογικές διαδικασίες βάσης αυτού του σώματος που θα συγκροτείται στην βάση των πληθυντικών παραγωγικών δικτύων του σύγχρονου ολοκληρωτικού καπιταλισμού.

Έχουμε πολύ δουλειά μπροστά μας. Και δυστυχώς τα πράγματα δεν θα εξελιχτούν με γραμμικό αυτόματο και ήρεμο τρόπο. Όποτε ας χαρούμε και ας οργανωθούμε για την τελική(;) αντεπίθεση.,… Όλα ανοικτά,  όλα είναι χαρούμενα, όλα τόσο ωραία. Μην τους αφήνουμε χώρο και χρόνο να οργανώσουν την άμυνα τους.

Ήδη τα πράκτικερ μπροστά στην προοπτική να αυξηθεί ο βασικός μισθός στα 750 €, αποφάσισε να μειώσει 15% με 20% σε αυτούς που βρίσκονται κοντά στα όρια της σύνταξης, για να αντισταθμίσει την αύξηση του βασικού μισθού. Τώρα αμέσως το εργατικό κίνημα με αγωνιστικό τρόπο να απαιτήσει καμιά περαιτέρω μείωση των μισθών, μόνο αυξήσεις.  Μείωση των ωρών για να μειωθεί η εργασία. Συλλογικές συμβάσεις παντού, μετανέργεια και  ισχυροποίηση του σώματος της εργατικής επιθεώρησης.   Σίγουρα για εμάς τα πράγματα δεν θα είναι περίπατος, μα ούτε και για αυτούς  θα είναι πικ-νικ.  Για αυτό όχι αύριο, σήμερα στο δρόμο, που έρχεται ο  Νταισενμπλουμ

Δημιουργός: Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση