Για την ΟΑΣΗ ως “δοχείο ζωής”

 

Στο Αριστοτέλη, η ζωή ήταν συνυφασμένη με την πόλη, με την πόλη-κράτος, με τον ενεργώς πολιτικά, πολίτη. Ακολουθώντας αυτή την παράδοση και όχι την παράδοση του ιδιωτών, που εξοστρακίζονταν από την πόλη-κράτος ο  Κωνσταντινίδης ήθελε την ΟΑΣΗ, “δοχείο ζωής”. Στην εποχή που κατασκεύαζε την ΟΑΣΗ αυτό ίσως και να καλύπτονταν από ένα λαικό καφενείο/ εστιατόριο, ως τόπο συνάντησης και σχέσης των αυθεντικών λαικών ανθρώπων. Σε μια εποχή -δηλαδή- που λόγω ιστορικών και πολιτικών συγκυριών ο δημόσιος χώρος, ο ενεργώς πολιτικά δημόσιος χώρος, ήταν στα όρια του νόμιμου, και πρακτικά παράνομος. Σήμερα ο δημόσιος χώρος, ο ενεργώς πολιτικά δημόσιος χώρος, βρίσκεται πρακτικά εκτός νόμου, διαμέσου της ιδιωτικοποίησης του και της υπερτροφίας λαικών ή μη καφενείων, καφενέδων και μπαρ. Προεκλογικά είναι σύνηθες φαινόμενο κεντρικά καφέ των Ιωαννίνων να “απαγορεύουν” την διακίνηση πολιτικών εντύπων, τουλάχιστον της αριστεράς, για να μην χαλάσουν την ησυχία των ιδιωτών, δηλαδή των πολιτικά ηλίθιων, κατά τους  Έλληνες πολίτες της αρχαίας δημοκρατίας.

Διαβάστε περισσότερα “Για την ΟΑΣΗ ως “δοχείο ζωής””

Αδύναμοι μπροστά στην τραγωδία

Αν ήταν Άραβας ή μουσουλμάνος θα ήταν λυμένος ο γρίφος, ισλαμοτερορίστας. Τώρα όμως τι, που είναι ευρωπαίος, παιδί του διαφωτισμού και πιθανόν πιστός χριστιανός; Κατάθλιψη, ερωτική απογοήτευση, η κατάρα του σύγχρονου δυτικού ανθρώπου. Ή κάτι πιο σατανικό, τεχνικά λάθη και  παραλήψεις της εταιρίας, με το φταίξιμο να πέφτει με “τρόπο” στο νεκρό, που έτυχε πριν 9 χρόνια να περάσει(;) ένα καταθλιπτικό επεισόδιο.
Δύσκολες οι απαντήσεις στα ερωτήματα, στο βαθμό που “άλλες” δυνάμεις αλλότριες σε μεγάλο βαθμό- ανεξάρτητα με πιο μανδύα εμφανίζονται- ελέγχουν τις συνθήκες και τις διαδικασίες. Και εμείς ανήμποροι να κατανοήσουμε, να ερευνήσουμε, να παρεμβούμε, να καθορίσουμε, μετράμε θύματα και νεκρούς, συνηθίζοντας στο τέλος το αίμα σε τέτοιο βαθμό, που καταντά θέαμα στις ειδήσεις των 8.

Ταραζόμαστε μοναχά, όταν το κακό κτυπήσει το δικό μας σπιτικό, κατηγορώντας θεούς και δαίμονες για αυτό που μας συνέβη. Και που σε μεγάλο βαθμό ευθυνόμαστε και εμείς. Και ευθυνόμαστε γιατί επιδιώκουμε να είμαστε ανεύθυνοι. Γιατί συνεχίζουμε να θεωρούμαστε θύματα, ενώ είμαστε και θύματα και θύτες. Γιατί συνεχίζουμε να κοιτάμε μόνο τον εαυτό μας, λες και ο εαυτός μας είναι μια μοναδικότητα, αφημένη στο σύμπαν, που δεν αλληλοεπιδρά με καμία άλλη οντότητα και ύπαρξή.

Συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο, όλα αλληλοεπιδρούνε σε μεγάλο βαθμό, και με τρόπο  ιεραρχικό και εξουσιαστικό. Αυτό δεν βοηθά να κατανοήσουμε την συνολικότατα, αν και κάποιοι το θέλουν.
Μόνο η συλλογική δράση, συμμετοχή και παρέμβαση  με γνώμονα την γνώση των πάντων από όλους και το μοίρασμα της εξουσίας σε όλους για όλα, δύναται να δημιουργήσει τις προυποθέσεις για να αλλάξουν τα πράγματα.

Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή

Υπάρχουν πολλές απόψεις για την Ελληνική επανάσταση, αστικοδημοκρατική, εθνικολαική, εθνικοαστική, σκέτα, νέτα εθνική ως και εθνικιστική.
Η δική μου ταπεινή άποψη είναι πως η Ελληνική επανάσταση είναι αστική στο βαθμό που η Ελληνική αστική τάξη επιχειρούσε να πάρει την εξουσία. Και δεν θέλω βλακείες πως δεν υπήρχε Ελληνική αστική τάξη, εφοπλιστές, πειρατές, έμποροι, πραγματευτάδες και το ανώτερο διοικητικό προσωπικό αυτοκρατοριών, συνηθισμένοι οι Έλληνες αστοί στους ανοικτούς ορίζοντες και στις επικίνδυνες αποστολές. Για αυτό ακόμη και σήμερα- παρά την σχετική της υποβάθμιση στο καταμερισμό εργασίας- παραμένει και παραμένουν επιθετική/οι και ριψοκίνδυνη/οι. Ε αυτοί αποφάσισαν πως χρειάζεται να χουν μια δική τους χώρα και να μην δουλεύουν για ξένες. Ταυτόχρονα όμως αναγνώριζαν και αναγνωρίζουν τα όρια που βάζουν οι μεγαλύτερες δυνάμεις.

Διαβάστε περισσότερα “Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή”