Τε. Ιαν 26th, 2022

Στο κείμενο μου https://argiros.net/?p=6872 ευελπιστούσα ο Βαγγέλης να το διαβάσει και να πάρει δύναμη για το πιο δρόμο να ακολουθήσει. Που δεν ήταν άλλος από τον δρόμο της πολιτικής και κοινωνικής συνειδητοποίησης, όπως συνέβη με τους ομοφυλόφιλους, της λεσβίες και τους ανθρακωρύχους στην υπέροχη ταινία «pride».

Ο Βαγγέλης ήταν ήδη νεκρός, και φοβούμαι πως ήταν νεκροζώντανος καιρό τώρα, μην βρίσκοντας το ψυχικό σθένος , να αντιμετωπίσει τον ρατσισμό, τον φασισμό και τους φασίστες της σχολής, μέλη ενός «στρατού» που από πίσω τους, βρίσκονται πολιτικά πρόσωπα.  Βέβαια αυτή την στιγμή η ελληνική κοινωνία σοκαρισμένη ή ψευτοσοκαρισμένη ή και τα δυο μαζί, σε μια διαλεκτική ενότητα, κλαίει, οδύρεται και απαιτεί αυστηρές τιμωρίες.  Σε καμία βδομάδα θα το χει ξεχάσει, όπως ξεχάστηκε και ο Αλεξ, αναμένοντας το επόμενο θύμα, για να αναμετρηθεί με την δική της μιζέρια, για να μαλακώσει η δική της μιζέρια.

Και όμως ο φασισμός δεν ξεκινά μόνο από τα πάνω, ξεκινά κύρια από την δική μας πολιτική, βιοπολιτική, κοινωνική και πολιτιστική ανωριμότητα, που μεγιστοποιεί την μιζέρια μας να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις και τα προβλήματα. Ενυπάρχει ως τάση μέσα μας, περιμένοντας το κατάλληλο περιβάλλον για να εμφανιστεί, να εκφραστεί, να ηγεμονεύει, να πολιτικοποιηθεί,  να μαζικοποιηθεί. Ο φασισμός ξεκινά από τον πάτο της κοινωνίας, ενώνεται με την πατριαρχία των φοβισμένων και διαλυμένων μικροαστών, με τον υποδόριο ή και ανοικτό ρατσισμό των πιο ταπεινών κινήτρων και ορμών μας, με την ηγεμονεύουσα αντεπαναστατική τάση της εποχής, για να μεταλλάξει το κοινωνικό dna.

Για τους γονείς του Βαγγέλη δεν θα γράψω τίποτε, σέβομαι απόλυτα το πένθος τους ή και τις ενοχές τους για το αν έπραξαν, ότι έπρεπε να πράξουν, για να προστατέψουν τον γιο τους. Έχουν καιρό μπροστά τους να αναμετρηθούν με τις ευθύνες τους. Και αυτοί πρέπει να το πράξουν για να έρθει τουλάχιστον σε αυτούς η «νέμεσις» και η «κάθαρσις».

Δεν γνωρίζω φυσικά αν και πότε θα αναμετρηθούμε ως κοινωνία και ως άτομα με τις ευθύνες μας, έτσι ώστε να μην πάει χαμένη, μια ακόμη θυσία.  Για το πότε και με πιο τρόπο αντιμετωπίσουμε τον ρατσισμό, τον σεξισμό, την πατριαρχία και τον φασισμό, που ακόμη και με λανθάνον τρόπο κουβαλάμε μέσα μας. Την δειλία, τον οχαδερφισμό και τον μικροαστισμό μας. Όχι δεν είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξος, αλλά ούτε και απαισιόδοξος, όλα θέλουν το χρόνο τους και το ρυθμό τους και η ιστορία ακολουθεί τους δικούς της ρυθμούς. Το ζητούμενο είναι να είμαστε συνειδητοποιημένοι, αγωνιστές, πλημυρισμένοι από ψυχικό σθένος, ενσυναισθηση  και αγάπη. Όσο πιο πλημυρισμένος από την αγάπη και δυνατός είσαι , τόσο θα αντέξεις τον φασισμό των ανθρωποειδών, θα τους παλεύεις και θα τους συγχωρείς.

Γιατί το ζητούμενο δεν είναι οι φασιστολελέλες της γαλακτοκομικής σχολής, που έμμεσα ή άμεσα, δολοφόνησαν τον Βαγγέλη να τιμωρηθούν. Αλλά να συνειδητοποιήσουν το κρίμα τους, έτσι ώστε να μην το επαναλάβουν, ζώντας με τις ενοχές, που θα οδηγήσει τελικά στην κάθαρση και την λύτρωση. Και αν αυτά σας φαίνονται πολύ χριστιανικά, ίσως και να έχετε και δίκαιο. Προσωπικά μου είναι πολύ βαρύ να κοιμάμαι γεμάτος μίσος  και οργή. Ενώ θεωρώ πως μια καλύτερη κοινωνία δεν θα στηριχθεί  στο μίσος, ακόμη και το ταξικό μίσος, αλλά στην αλληλεγγύη και την κοινότητα εν ελευθερία.

Δημήτρης Αργυρός

 

 

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση