Σα. Ιαν 29th, 2022

Το Μπαουχάους( Bauhaus) ήταν ένα μοντερνίστικο κίνημα στις αρχές του 20 αιώνα στην Γερμανία που πρέσβευε στην ένωση όλων των τεχνών και στην δημιουργία μιας καλιτεχνικής κοινότητας. Όπως έγραφαν : «Ας δημιουργήσουμε ένα νέο είδος μαστόρων χωρίς τις ταξικές διαφορές που υψώνουν ένα αλαζονικό φράγμα ανάμεσα στον τεχνίτη και τον καλλιτέχνη! Ας δημιουργήσουμε μαζί τη νέα δομή του μέλλοντος, που θα αγκαλιάζει την αρχιτεκτονική, τη γλυπτική και τη ζωγραφική σε μια ενότητα, και η οποία μια μέρα θα ανέβει προς τον ουρανό από τα χέρια εκατομμυρίων εργατών σαν το κρυστάλλινο σύμβολο μιας νέας πίστης».

Μια ενότητα φύσης, τεχνικης, καλιτεχνίας και ανθρώπινης  κοινότητας, υπηρετώντας τις ανάγκες της τελευταίας. το Μπάουχαους έχει θεμελιακή σχέση με το αναγκαίο. Ωραίο είναι το χρήσιμο. Διασπείρω το έργο και έρχεται σε επαφή με την υψηλή αισθητική ο απλός άνθρωπος.

Μια δημοκρατική σύλληψη, ουτοπική, αλλά μεγάλη, δίδαξε μία συλλογικότητα άλλου επιπέδου σε σχέση με τον κλασικισμό και τα προ-μοντέρνα υβρίδια, όπου η αριστοκρατία αποκομμένη γεύεται τους καρπούς της υψηλής αισθητικής. Δίδαξε μια ενότητα και υπερβαση του ρομαντικού με το μοντέρνο και το ορθολογιστικό.

Υπήρξε ένα κατά βάση προοδευτικό πολιτικοποιημένο κίνημα πολυεθνικό, που υπηρετούσε το κοινωνικό σύνολο. Η σχέση μαθητών-δασκάλων ήταν σχεδόν κοινοβιακή, και οι μισοί σπουδαστές ήταν γυναίκες. Εβλεπε την κοινωνία σαν σύνολο, ενώ σήμερα τη βλέπουμε και είναι κομματιασμένη και διαχωρισμένη. Η προοδευτική κατευθυνσή του το έβαλε στο στόχαστρο του Χίτλερ με αποτέλεσμα να κλείσει μόλις ο τελευταίος πήρε την εξουσία.

Παρόλα αυτά επηρέασε όσο τίποτε την μοντέρνα αρχιτεκτονική, σε αυτή την σχολή ανήκε ο Αρης Κωνσταντίδης με τα δημιουργήματα του, όπως τα ΞΕΝΙΑ, και την ΟΑΣΗ. Και κάτω από αυτή την οπτική τα δημιουργήματα του συνεχίζουν να είναι στο στόχαστρο της εξουσίας, διότι υπερασπίζονται μια αλλη φυσική, τεχνική και ανθρώπινη ενότητα.

Βρίσκονται στο στόχαστρο είτε με την μορφή της υποβάθμισης, όπως το αρχαιολογικό μουσείο Ιωαννίνων, είτε με την μορφή της κατεδάφισης, όπως το ΞΕΝΙΑ Ιωαννίνων, ή των απόψεων που υπεραπίζονται την κατεδάφιση της ΟΑΣΗΣ Ιωαννίνων, η της ιδιωτικοποιήσης όπως στην περίπτωση της ΟΑΣΗΣ Ιωαννίνων.

Το μεγαλο βέβαια ζήτημα δεν είναι στην ΟΑΣΗ και στο ΞΕΝΙΑ, μα στην απουσία αυτής της κοινότητας καλιτεχνών, τεχνικών, φιλοσόφων και ενεργών πολιτών που θα δώσει “πνοή ζωής” σε αυτο που δυνητικά είναι επικύνδυνο δια την εξουσία, δηλαδή στα μοντέρνα κτήρια σαν την ΟΑΣΗ.  Το πρόβλημα επίσης δεν βρίσκεται στην ΟΑΣΗ και στο ΞΕΝΙΑ, μα στο Δήμο που είναι μια κρατική απόφυση του ιδιωτεύειν που κυβερνά και αξουσιάζειν, εξυπηρετώντας ανόμια και ιδιοτελή συμφέροντα.

Τι μένει, μα η δημιουργία αυτής της ενεργούς καθολικής ανατρεπτικής κοινότητας εργατών, καλλιτεχνών, επιστημόνων και στοχαστών που θα “κατασκευάσουν” μια νέα ΟΑΣΗ και ένα νέο ΞΕΝΙΑ, δημιουργώντας ένα πραγματικό Δήμο που θα έχει την εξουσία ο ίδιος ο λαός, το ίδιο το πλήθος, ως πραγματικό καθολικό υποκείμενο.

 

 

 

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση