Πε. Ιαν 27th, 2022

Μια έννομη πολιτεία δεν εκδικείτε τους εγκληματίες, τους τιμωρεί- δηλαδή με την αρχαιοελληνική απόψη τους προσφέρει αρωγή και βοήθεια- για να κατανοήσουν το σφάλμα τους, ακόμη και αυτό το σφάλμα είναι μια δολοφονική ενέργεια, και να επανένταχθουν στο κοινωνικό σύνολο.
Ταυτόχρονα με την τιμωρία του, με την προσωρινή στέρηση της ελευθερίας και των δικαιωμάτων του, παραδειγματίζει την υπολοιπη κοινωνία ή όποιους  σκεφτονται να παρανομήσουν.   Για αυτό το λόγο δεν έχει και κανένα νόημα η ποινή του θανάτου, που είναι μια εκδικητική μέθοδος, ούτε τα ισόβια έχουν νόημα, τι σωφρονισμός μπορεί να γίνει σε κάποιον που του στερείς την ελευθερία του για πάντα. Ούτε από την άλλη γίνεται σωφρονισμός δια του φόβου ή δια των βασανιστηρίων,αναπαράγωντας σε μια κρατικίστικη κλίμακα τον ανθρωποφάγο νόμο του πιο ισχυρου.
Ούτε δια την αναπαραγωγής των εκφυλων ταξικών και κοινωνικών φαινομένων μέσα στο μικρόκοσμο της φυλακής με τους πλούσιους φυλακισμένους να ζουν ζωή χαρισάμενη και τους φτωχούς να πεθαίνουν απο το aids. Για αυτό το λόγο δεν μπορεί να γινει σωφρονισμός σε μια φυλακή που χωράει 100 και ζούνε 1000, ο ένας επάνω στο αλλο, αρρωστοι και ταλαιπωρημένοι. Σε μια τέτοια φυλακή φοιτητές θα μπουν μέσα, καθηγητές του εγκλήματος θα βγουν.
Ο σκοπός της φυλάκισης ενός εγκληματία είναι ο σωφρονισμός του με σκοπό να επανενταχθεί στην κοινωνία και όχι να πάρουν το αίμα τους πίσω, όποιοι έπεσαν θύματα των παράνομων πραξεών του. Κατανοώ τον θυμό και την πίκρα αυτων που έπεσαν θύματα, πόσο μάλλον όταν έχασαν αγαπημένα πρόσωπα τους, αλλά αυτό σε τελευταία ανάλυσης στερείτε λογικής, μένωντας στο κόσμο των συναισθημάτων και των παθών, και μάλιστα των θλιβερών παθών, όπως θα ήθελε και ο Σπινόζα.
Στην πραγματικότητα βέβαια τα πράγματα είναι λίγο πιο πολύπλοκα. Το μοντέλο φυλακή ή το μοντέλο διευρυμένη φυλακή- στρατόπεδο συγκέντρωσης έχει επεκταθεί σε όλο το κοινωνικό βίο και ειδικότερα στο εργασιακό βίο, με τους εργάτες να μοιάζουν σε πολλά με φυλακισμένους, ειδικά στο πεδίο της κοινωνικού ελέγχου, όπως έχει μεταλαχθεί πλέον η προλεταριακή πειθάρχηση. Κατα αυτόν τον τρόπο βέβαια οι κοινωνικές και οι ταξικές  ταυτότητες απασαρθρώνονται, με την διάκριση του ελεύθερος και φυλλακισμένος να σχετικοποιούνται. Με αποτέλεσμα και λόγω της κρίσης κάποιοι να περνάνε με ευκολία τα χωρίσματα νομιμότητας και παρανομίας.
Απο την άλλη πλευρά,  το μοντέλο εργοστασίο έχει επεκταθεί στις ιδιωτικοποιημένες φυλακές που οι φυλακισμένοι μετατρέπονται σε κακοπληρωμένοι προλετάριοι. Οι νεοφιλελεύθεροι θεωρούν πως αναπαράγοντας αυτή την εξουσιαστική ταξική σχέση γίνεται ο σωφρονισμός του εγκληματία, επί της ουσίας συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο, καθως μόνο την φυσική δύναμη της ισχύος του δυνατότερου καταλαβαίνουν και όχι μια αξιοπρεπης εργασία με καλές απολαβες και εργατικά δικαιώματα. Μια φυσική δύναμη που είτε τους θέλει απο κάτω, ως κακοπληρωμένους προλετάριους, είτε ως μοναχικά αγρίμια για να επιβιώσουν, είτε ως μέλοι συμμοριών, μιας εκφυλισμένης δηλαδη συλλογικότητας.
Μια πιο δίκαιη πολιτεία, μια πραγματική δημοκρατική πολιτεία δεν θα έχει φυλακές. Ή το μοντέλο φυλακή ως μοντέλο σωφρονισμού θα είναι πολύ περιορισμένο. Μια πιο δίκαιη και δημοκρατική πολιτεία θα έχει αντιμετωπίσει τα πιο βασικά ζητήματα της εγκληματικότητας που είναι στην βάση του οικονομικά και ταξικά. Φυσικά πάντα υπάρχουν και μη οικονομικά αίτια που συσχετίζονται είτε με τις αντίληψεις, τις ορμές, τα ένστικα και τα θλιβερά πάθη. Ε για αυτά τα ζητήματα μόνο επικουρικά μπορει να δράσει ένας περιορισμός της ελευθερίας για ένα πολύ συγκεκριμένο χρονικό διάστημα.
Είμαστε πολύ μακρία από την θέσμιση μιας τέτοιας πιο δίκαιης πολιτείας, αλλα εν μέσω κρίσης, το πρόβλημα των φυλακών είναι τεράστιο. Όλο και πιο πολλοί φυλακίζονται, με τις φυλακές να μην χωράνε άλλους.
Για αυτο το λόγο νομίζω πως πρέπει άμεσα να απελευθερωθούν οι χιλίαδες φτωχοδιάβολοι που είναι μέσα για οικονομικά εγκλήματα και για να ναρκωτικά. Ενώ είναι αναγκαιότητα θα θεσπιστούν εναλακτικές μορφές τιμωριάς που θα συσχετίζονται με την κοινωνική βοήθεια, αλληλεγγύη και συμμετοχή. Επίσης όπως έγραψα και αλλού θα πρέπει να ανοίξει η συζήτηση για την παροχή αμνηστίας για τα πολιτικά εγκλήματα των ανταρτών πόλης, αρχίζοντας με την απελευθέρωση του ανάπηρου αντάρτη πόλης Σάββα Ξηρού.

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση