Τρ. Ιαν 25th, 2022

Το ανέβασμα της «Όπερας της πεντάρας» του Μ. Μπρεχτ δεν αποτελεί το ευκολότερο πράγμα στο κόσμο. Και μόνο από αυτή την οπτική μπράβο στην ομάδα  «Opera Feel Anthropic» που τόλμησε να ανεβάσει την Όπερας της Πεντάρας των Μπέρτολτ Μπρεχτ- Kουρτ Βάιλ. Οι δυο τελευταίες παραστάσεις θα ανέβουν  στο φιλόξενο Πνευματικό κέντρο Ιωαννίνων στις 16 και την Κυριακή 17 Μαΐου.

Η «Όπερα της Πεντάρας» είναι μια «όπερα» για τα κατακάθια της κοινωνίας, για τους ζητιάνους και για τους ληστές. Ένα έργο για το λούμπεν περιθώριο που με παραγωγικό τρόπο προσφέρει και αυτό την υπεραξία του, την κοινωνική, πολιτική και οικονομική υπεραξία του, στην αστική καπιταλιστική κοινωνία μας. Κατακάθια που η καπιταλιστική εξουσία τα χρησιμοποιεί και καμία φορά τα εισάγει στα σαλόνια της πολιτικής ή άμα χρειαστεί τους δίνει και την εξουσία, για να αντιμετωπίσει/ουν τον προλεταριακό κίνδυνο. Κατά αυτόν τον τρόπο η καπιταλιστική εξουσία, η αστική τάξη δεν ξεχνάει από πού προήρθε και με ποιους τρόπους πήρε και κράτησε την εξουσία, απέναντι στην παλαιά φεουδαρχική ελίτ και τους προλετάριους.  Δηλαδή με το έγκλημα, την βία και  την  πειρατεία

Στο τέλος της όπερας της πεντάρας ο Μάκυ ο φονιάς, μπροστά στο ικρίωμα, όχι μόνο παίρνει χάρη από την βασίλισσα, αλλά του απονέμεται και ο τίτλος του Λόρδου, και έτσι τα βρίσκουν οι δυο αντίπαλοι, ο κύριος Πήτσαμ που είχε εταιρία ζητιάνων και ο αρχιφονιάς Μάκυ., αλλά και ο Μπράουν ο τίγρης, ο εκφραστής του νόμου. Ο νόμος που ζει από τις “δουλείες” με την βιομηχανία του εγκλήματος. Με την Πόλυ την κόρη του Πήτσαμ και την γυναίκα του Μάκυ να μετατρέπεται από μια ευαίσθητη ύπαρξη,  σε οικονομική διαχειρίστρια της εγκληματικής επιχείρησης του Μάκυ.

Πρόκειται για ένα άκρως πολιτικοποιημένο θεατρικό έργο του Μπέρτολτ Μπρεχτ που ανεβαίνει σε μια εποχή που τα κατακάθια της Γερμανίας γίνονται Ναζί, και μετατρέπονται σε λύση για την Γερμανική αστική τάξη της δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Την εποχή του κέρδισε το κοινό με την αισθητική του μορφή, αλλά είναι αμφίβολο αν έπαιξε αυτό το διδακτικό πολιτικό του ρόλο. Τα τραγούδια της όπερας τραγουδιόνταν στα καμπαρέ της εποχής ακόμη και την εποχή των Ναζί, παρόλο που ο Μπρεχτ ήταν καταδιωκόμενος ως κομμουνιστής.

Σήμερα το πολιτικό του μήνυμα παραμένει ζωντανό, καθώς τα κατακάθια, ντυμένα τις στολές των αστών, των τραπεζιτών, των αστυνομικών, των στρατοκρατών, στο όνομα της δημοκρατίας, κρατάνε την εξουσία με κάθε τρόπο. Η ΛΜΑΤ(η λούμπεν μεγαλοαστική τάξη) δεν είναι η αστική τάξη της Ελλάδος, όπως κάποιοι την περιέγραφαν, η  ΛΜΑΤ είναι η παγκόσμια αστική τάξη, η παγκόσμια αντεπαναστατική ελίτ, που μόνο με ένα τρόπο πέφτει, με τον τρόπο που ξέρει, την επαναστατική βία. Μόνο που αυτό είναι μια άλλη μεγάλη ιστορία, η μεγαλύτερη ιστορία νομίζω.

Πέρα από την πολιτική στάση και αντιμετώπιση του συγκεκριμένου κειμένου η προσέγγιση της ομάδας  «Opera Feel Anthropic» δίνει μεγάλη έμφαση στην καλλιτεχνική και αισθητική οπτική του έργου και προσφέρει δυο ώρες ολοκληρωμένης απόλαυσης. Οπότε αξίζει τον κόπο να το παρακολουθήσετε.

Μουσική διδασκαλία: Κωνσταντίνος Αχίλλιος Τσιρούκης. Κίνηση: Λάουρα Τσιάτη. Ενδυματολογία: Λεωνίδας Θεοδωρίδης. Ενορχήστρωση: Λευτέρης Καραγιάννης. Φωτογραφίες: Δημήτρης Ράδης.

Παίζουν:

Μπάμπης Συμεωνίδης, Δημήτρης Ράδης, Μαίρη Παπανικολάου, Μαριαλένα Ευαγγελάκη, Παναγιώτης Νάκος, Βασίλης Μπούτσικος, Ειρήνη Δόβα, Αναστασία Ζώη, Μαρία-Φανή Μπανόλα, Σπύρος Πατέλης, Θανάσης Κορλός, Μαρία Φίνου, Παρασκευή Αντωνίου, Ειρήνη Καπέλη.

Συνοδεύουν οι μουσικοί:

Κωνσταντίνος Αχίλλιος Τσιρούκης, Γεωργία Αναστάση, πιάνο, Λευτέρης Καραγιάννης, πνευστά,Σοφία Πατσιούρα, ακορντεόν, Βοηθός σκηνοθέτη: Μαρία-Φανή Μπανόλα.

Διοργάνωση: Πνευματικό Κέντρο Δήμου Ιωαννιτών

Η Opera Feel Anthropic και ο σκοπός της: Η ιδέα και δημιουργία της Opera Feel Anthropic ανήκει στην μονωδό Ειρήνη Δόβα. Την ομάδα απαρτίζουν μαθητές και απόφοιτοι μονωδίας και καλλιτέχνες παραστατικών τεχνών της πόλης των Ιωαννίνων. Οι στόχοι είναι πολλαπλοί: δίνει την δυνατότητα στα μέλη να εφαρμόσουν τις γνώσεις τους και αποτελεί ευκαιρία για το κοινό να εξοικειωθεί με την λυρική τέχνη. Η ομάδα στηρίζεται στην προσφορά των μελών της και στην εθελοντική εργασία των συνεργατών της.

Η Opera Feel Anthropic δεν στοχεύει στο κέρδος αλλά στην συγκέντρωση υλικών αγαθών και την επαναπροσφορά τους σε κοινωνικά ευπαθείς ομάδες.

Σχετικά με το έργο, οι συντελεστές της Opera Feel Anthropic αναφέρουν: «Η  πρεμιέρα της Όπερας της Πεντάρας στις 31 Αυγούστου 1928 έκανε τον 30χρονο Μπρεχτ και τον 28χρονο Βάιλ διάσημους όχι μόνο στη Γερμανία, αλλά και σ’ όλη την Ευρώπη μέσα σε μια νύχτα. Από τα έργα τους, η Όπερα της Πεντάρας έχει ανέβει περισσότερο απ’ οποιοδήποτε άλλο στις σκηνές όλου του κόσμου, ενώ ορισμένα από τα τραγούδια του έργου έχουν μετασχηματιστεί σε όλα τα μουσικά είδη. Πιθανή αιτία της άμεσης αποδοχής του έργου αποτελεί το κοινωνικό και ιστορικό πλαίσιο της εποχής. Το 1928 ήταν η τελευταία χρονιά της λεγόμενης «χρυσής εποχής» ή «ειρηνικής περιόδου» (η οποία είχε ξεκινήσει 3 χρόνια νωρίτερα και για πολλούς δεν ήταν ούτε «χρυσή» ούτε «ειρηνική»). Ο κυνισμός των στίχων του Μπρεχτ και η αιχμηρότητα της μουσικής του Βάιλ γοήτευσε το αστικό θεατρόφιλο κοινό, το οποίο δεν αντιλήφθηκε ότι αντικείμενο της παρωδίας του έργου ήταν αυτό το ίδιο».

στην συνέχεια θα ανεβάσω 3 βίντεο που τράβηξα στην πρεμιέρα με την κάμερα του κινητού να με συμπαθάτε για τα τεχνικά λάθη, καθώς και ένα βίντεο που τραγουδά η Μαίρη Παπανικολάου, την μπαλάντα της σεξουαλικής σκλαβιάς

 

 

Ενώ σε αυτό το σημείο θα δημοσιεύσω λινκ σε σχέση με την “όπερα της πεντάρας”

https://www.youtube.com/results?search_query=%CE%B7+%CF%8C%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B1+%CF%84%CE%B7%CF%82+%CF%80%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%AC%CF%81%CE%B1%CF%82

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση