Τε. Ιαν 19th, 2022

Το τελευταίο διάστημα έχω σιωπάσει κάπως με τις αναρτήσεις μου στο sufired. Όχι πως δεν έχω τι να πω, αλλά δεν έχω σε αυτή την φάση κάτι νέο σε σχέση με ότισυμβαίνει ή κάτι νέο σε σχέση με την καθολική στρατευμένη στάση μου. Τα πράγματα είναι κάπως έτσι: Μια κυβέρνηση που έχει και ολίγον από ρεφορμιστική ευρωκεντρική  αριστερά  παζαρεύει τους όρους της νέας υποταγής, εκπροσωπώντας κατά τον πλείστο μεγαλοαστικά συμφέροντα, έχοντας όμως και την ανοχή πλατιών τμημάτων του ελληνικού λαού και των εργαζόμενων που την εκλέξαν όχι για να σηκώσει μπαϊράκι αλλά για αυτό ακριβώς το λόγο. Να ελαφρύνει τους όρους της εκμετάλλευσης μας από τους νεοαποικιοκρατες ΕΕυρωκράτες και δανειστές, κάτι που θα βοηθήσει και την Ελληνική αστική τάξη να πάρει λίγο τα πάνω της. Βρισκόμαστε σε αυτή την φάση παραμονές της νέας μνημονιακής συμφωνίας, και δεν κουνιέται φύλλο.

 

Ακόμη χειρότερα η αριστερά από την μεταρρυθμιστική της εκδοχή, το ΚΚΕ που στα λόγια την αντιπολιτεύεται, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τις άλλες ακροαριστερές συνιστώσες, αλλά και τις ένοπλες εκδοχές της, στηρίζουν εμμέσως πλην σαφώς και επί της ουσίας την  ΣΥΡΙΖΟΚαμμενική κυβέρνηση. Το ίδιο ισχύει και για τις πολύμορφες εκδοχές του αντιεξουσιαστικού χώρου και της αναρχίας.

Και αν η άκρα αριστερά, οι ένοπλες εκδοχές και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ από θέμα συσπείρωσης δυνάμεων αδυνατούν να σηκώσουν ένα εξεγερσιακό κλίμα, το ΚΚΕ συνειδητά δεν το επιδιώκει, ότι και αν λέει, όσα και αν σούρνει- αρκετές φορές δικαιολογημένα- την πιο πολλές φορές αδικαιολόγητα και προβοκατόρικα  στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Το ΚΚΕ- πάρα τις πιο  «αριστερές» ματιές στην ιστορία του συνεχίζει να είναι ένα κόμμα του παραδοσιακού σταλινικού/μετασταλινικού ρεφορμισμού του 20ου αιώνα, που συνδέθηκε με την εποποιία και την τραγωδία της ΕΣΣΔ.

Ότι και να πει η ήττα του σοβιετικού μαρξισμού ενυπάρχει στα «γονίδια» του. Φυσικά το ίδιο  και για την υπόλοιπη κομμουνιστική αριστερά που βρίσκεται στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στο τροτσκιστικό χώρο και στην Μ-Λ χώρο. Ενώ μια απόπειρα μιας κομμουνιστικής επαναστατικής επαναθεμελίωσης που άρχισε εντός του ΝΑΡ, έμεινε στην αρχή της.

Αυτή είναι η κατάσταση της αριστεράς σήμερα και αυτή η κατάσταση δεν επέτρεψε να μετατραπεί  σε επαναστατική κρίση τα χρόνια που μόλις πέρασαν. Είτε αυτή ήταν η κομμουνιστική εξέγερση του 2008, είτε η λαϊκό/εργατική εξεγερσιακή διετία  2010-12. Και στην ιστορία δεν δίνονται πολλές ευκαιρίες, ελπίζω μόνο να μην είναι οι τελευταίες ευκαιρίες ενός ιστορικού κύκλου. Ελπίζω η κρίση που συνεχίζεται να μας προσφέρει και άλλες τέτοιες ευκαιρίες στο αμέσως επόμενο διάστημα. Διαφορετικά ο φασισμός είτε με την μορφή των συμμοριών τύπου ΧΑ, είτε διαμέσου του κρατικού ολοκληρωτισμού, ίσως και να αποτελέσει και μια συστημική λύση και απάντηση. Ίσως πάλι οι ενδοκαπιταλιστικές και ενδοιμπεριαλιστικές  αντιθέσεις να οξυνθούν σε τέτοιο βαθμό που μόνο ένας παγκόσμιος πόλεμος να είναι απάντηση

Η άλλη λύση είναι η παγκόσμια επανάσταση που φυσικά δεν θα ξεκινήσει μόνο μίας από παντού, αλλά από εστίες, είτε στους πιο αδυνάτους κρίκους της, είτε στους πιο ισχυρούς. Η ιστορία έχει αποδείξει πως ισχύουν και τα δυο. Μια παγκόσμια  επανάσταση που δεν θα την πραγματώσει  γενικά και αφηρημένα ο λαός, η εργατική τάξη ή το προλεταριάτο. Ποτέ και πουθενά δεν συνέβη  αυτό και ούτε τώρα θα συμβεί. Την επανάσταση την πραγματοποιεί ένα συνειδητό πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο δυνάμεων, στοχεύοντας στην εξουσία, την εξουσία στην πλέον καθολική της μορφή. Όχι μόνο την κυβερνητική και  πολιτική εξουσία, όχι μόνο την οικονομική εξουσία, αλλά την ολοκληρωτική εξουσία επί των όρων ζωής.

Αντικαθιστώντας την αστική καπιταλιστική οικονομία/ εξουσία/ δημοκρατία με την πιο πλατιά καθολική και ολοκληρωτική  πολιτική, οικονομική και κοινωνική δημοκρατία. Αν αυτό ονομαστεί κομμουνισμός, αναρχισμός η όπως αλλιώς θέλετε είναι δευτερεύον. Το πρωτεύον είναι να πάρουν- άμεσα και καθολικά- την εξουσία επί των όρων ζωής η πλειοψηφία των ανθρώπων.  Με βάση μια παραγωγή που θα ικανοποιεί σε μεγάλο βαθμό τις ανάγκες και το φαντασιακό των ανθρώπων.

Μια καθολική δημοκρατία, καθολικής ελευθερίας ατομικής και συλλογικής. Οποίος δεν του αρέσει θα είναι ελεύθερος να πράξει αυτό που του αρέσει κάπου αλλού, μόνος του ή με τους όμοιους του. Η μόνη προϋπόθεση είναι να μην  πολεμάει με ένοπλο και εγκληματικό τρόπο αυτή την καθολική δημοκρατία και ελευθερία ή να μην εκμεταλλεύεται άλλους ανθρώπους, τα ζώα και την φύση.

Όλοι θα έχουν δικαίωμα στην ατομική ιδιοκτησία στο βαθμό που δεν εκμεταλλεύονται εργατική δύναμη πλην ίσως  του εαυτού τους. Θα θεσπιστεί ένα ανώτερο όριο ατομικής περιουσίας και  εισοδήματος, όπως και ένα κατώτερο, με την δημοκρατική πολιτεία να μεριμνά έτσι ώστε να εξασφαλίζεται αυτό το κατώτερο όριο.

Και αυτό σήμερα και εδώ και τώρα θα πρέπει να το επιδιώξει η ελληνική αριστερά, τουλάχιστον οι επαναστατικές ή πιο επαναστατικές της εκδοχές. Όχι είναι αδύνατον ακόμη και στις πιο επαναστατικές περιόδους  αυτό το επαναστατικό μέτωπο να  έχει  την τυπική πλειοψηφία του κόσμου, πάντα θα είναι μια μαζική μεν, αλλά μειοψηφία δε. Από την άλλη μεριά βέβαια δεν μπορεί να είναι και ολότελα μειοψηφικό. Πρέπει να είναι τόσο  μαζικό όσο να έχει παρέμβαση σε όλα τα στρώματα της κοινωνίας  και να εξασφαλίζει τουλάχιστον την ανοχή της πλειοψηφίας της κοινωνίας.

Ναι βρισκόμαστε μακριά από αυτό, μόνο που καμία φορά σε περιόδους κρίσεων οι εξελίξεις παίρνουν δραματική τροπή και τα γεγονότα εξελίσσονται γρήγορά με την συνείδηση να αυξάνει με γεωμετρική πρόοδο.   Είπα και πάλι αρκετά, είναι στο χέρι των συνειδητών επαναστατικών δυνάμεων να διαμορφώσουν σε μεγάλο βαθμό τις αντικειμενικές εξελίξεις έτσι ώστε να δυναμώσει η τάση της χειραφέτησης επί της τάσης υποταγής.

Αισιοδοξώ όχι, μα ούτε και είμαι απαισιόδοξος. Στο βαθμό που μου το επιτρέπουν οι σωματικές και πνευματικές μου δυνάμεις θα είμαι παρόν στο προσκλητήριο.

Δημήτριος Αργυρός

 

 

 

 

 

 

 

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση