Τρ. Ιαν 25th, 2022

Μια από τις κυρίαρχες  πρωταγωνιστικές μορφές του δράματος που παίζεται αυτές τις μέρες είναι ο χερ Σόιμπλε. Βετεράνος πολιτικός των συντηρητικών πολιτικών δυνάμεων της Γερμανίας, είναι αυτός που ανέλαβε να ξεπουλήσει για ένα πινάκιο φακής την κρατική περιουσία της Ανατολικής Γερμανίας, όπως θα κάνει σήμερα και με την κρατική περιουσία Της Ελλάδας.  Ενώ την ίδια στιγμή που μιλάει για «καθαρά χέρια» και οικονομική αξιοπιστία, εμπλέκεται σε σκάνδαλο με «μαύρο χρήμα» προς το κόμμα του, τους χριστιανοδημοκράτες.

Το 1990 έμεινε ανάπηρος από μια δολοφονική επίθεση που έγινε εναντίον του από ένα ψυχοπαθή. Όχι δεν θα πω καλύτερα να το σκότωνε, κάποιος άλλος Σόιμπλε θα έκανε την βρώμικη δουλειά. Βέβαια αν τον εκτελούσε η RAF(η φράξια κόκκινος στρατός, μάλλον θα έπινα μια μπύρα στην υγεία τους).

Μια από τις αήθης κριτικές που γίνονται στο χερ Σόιμπλε συσχετίζεται με την αναπηρία του, με τρόπο ρατσιστικά  υποτιμητικό για την κατάσταση του, σε βαθμό που ως ανάπηρο, μάλλον με πειράζει. Καθώς η αναπηρία δεν είναι μια μειονεκτική στάση και θέση, αλλά μια διαφορά κατασκευασμένη κοινωνικά. Που επιφέρει κάποια επιπλέον καθήκοντα στην κοινωνία απέναντι στους ανάπηρους και κάποια επιπλέον δικαιώματα στους ανάπηρους ως προς την προσβασιμότητα. Είναι μια βιοπολιτική μη κανονικότητα που σε μεγάλο βαθμό δεν χωράει στις βιοεξουσιαστικές κανονικότητες του σύγχρονου ολοκληρωτικού καπιταλισμού.  Βέβαια αυτές οι βιοεξουσιαστικές  κανονικότητες είναι εξαιρετικά ευέλικτες και συχνότατα ενσωματώνουν τις ακίνδυνες διαφορές, όπως συχνά είναι η αναπηρία.

Αναγνωρίζοντας την αναπηρία όχι ως μια διαφορά που εντάσσεται σε μια κανονικότητα, αλλά ως μια βιοπολιτική διαφορά που συγκρούεται με την καπιταλιστική κανονικότητα, παίρνοντας ένα ευρύτερο ταξικό περιεχόμενο, δεν δείχνω κανενός είδους αλληλεγγύη για τον ανάπηρο Σόιμπλε, όπως δεν δείχνω αλληλεγγύη για τον ανάπηρο καπιταλιστική   Εφειτζογλου.  Τον Σόιμπλε δεν τον αναγνωρίζω ως έναν από εμάς, η ταξική του θέση υπερβαίνει την κοινή μας  ταυτότητα της αναπηρίας.  Άλλωστε ούτε ο ίδιος δείχνει κανενός είδους αλληλεγγύη για τους ανέργους ανάπηρους Έλληνες.  Όπως είπε και ο κ Ρωμανιάς αν εφαρμοστούν τα μέτρα του 3ου μνημονίου η κατώτερη αναπηρική σύνταξη θα φτάσει στα 87 ευρώ, το δίχως άλλο τραγωδία.

Σίγουρα τα ζητήματα της αναπηρίας, όπως και τα ζητήματα του φύλου ή του έθνους δεν εδράζονται και δεν απορρέουν από την κυρίαρχη αντίθεση κεφάλαιο- εργασία, σε μεγάλο βαθμό επικαθορίζονται από το ταξικό πεδίο, ιδιαίτερα σε περιόδους βαθύτατης  οικονομικής κρίσης. Με πιο απλά λόγια χέστηκα για τον ανάπηρο χερ Σόιμπλε, τον μισώ βαθύτατα και θα ήθελα να το δω κρεμασμένο. Με ενδιαφέρουν οι ανάπηροι εργαζόμενοι και άνεργοι, καθώς και οι οικογένειές τους, που θα ξαναγαμηθεί η ζωή τους από τις αποφάσεις που πήρε ο χερ Σόιμπλε και ο Τσιπροτσιριμωκός

Δημήτρης Αργυρός – οργανωτικός γραμματέας του νομαρχιακού σωματείου ΑμεΑ Ιωαννίνων

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση