Κυ. Ιαν 23rd, 2022

Ξαφνικά το «κοντέρ» σταματάει  και ο Νέστορας- αντί να περάσει μια ακόμη ανιαρή εργασιακή μέρα- αποφασίζει  να σταματήσει την εργασία του για να απολαύσει ότι δεν μπορεί, λόγω εργασίας. Αποφασίζει να απαρνηθεί την μισθωτή σκλαβιά.  Αποφασίζει να ξαναερωτευτεί και να ξαναονειρευτεί, να αλλάξει ζωή. Αποφασίζει να τεμπελιάσει, να βαρεθεί. Και αυτό σας διαβεβαιώνω είναι μια άκρως παραγωγική διαδικασία, γιατί ξυπνάει την μηχανή του επιθυμεί και αυτό δεν το θέλει, καμία μα καμιά,  εξουσία. Το δικαίωμα στην τεμπελιά, πέρα από μια ανατρεπτική διαδικασία συνιστάται και ως μια παραγωγική διαδικασία που ξυπνάει κοιμισμένες πλευρές του εαυτού μας.   

Ο Νέστορας ο ήρωας του  Αργεντινού συγγραφέα Ρικάρντο Ταλεσνίκ αποφασίζοντας πως βαριέται έρχεται σε σύγκρουση με όλους. Με την γυναίκα του που δεν τον καταλαβαίνει και τον αρνείται, το ίδιο συμβαίνει και με την μάνα του, που δεν μπορεί να δεχτεί πως έχει ένα τεμπέλη γιο.    Έρχεται σε σύγκρουση και με τους συναδέρφους του που λένε πως τους είναι ακατανόητη αυτή η συμπεριφορά, αλλά και με την εταιρία που σαν μητέρα και πατέρας- μια οικογένεια είμαστε διάολε  – επιχειρεί να καταστείλει την εξέγερση του.    Θα μπορούσε να τον απολύσει μα νιώθει και θεωρεί πως αν τον απολύσει θα γίνει σύμβολο. Βέβαια θα γίνονταν σύμβολο σε μια προηγούμενη φάση ανάπτυξης και κρίσης αυτού του ανθρωποφάγου συστήματος, σήμερα με 2 εκατομμύρια ανέργων εν Ελλάδι,  και την τεράστια υποτίμηση της ζωντανής εργασίας μάλλον κομμάτι δύσκολο.

Στην θεατρική μας ιστορία την μετατροπή του σε  συμβολικό κεφάλαιο δεν το γλυτώνει ο Νέστορας. Και σαν συμβολικό κεφάλαιο επιχειρούν πολλοί να το συσσωρεύσουν και να το εκμεταλλευτούν. Και κυρίως οι γυναίκες της ζωής του. Η γυναίκα του που όταν  είδε πως σαν σύμβολο έχει «ψωμί» η υπόθεση  επιστρέφει σπίτι, στην ίδια κατεύθυνσή της δημοσιότητας, της μετατροπής του σε θέαμα, κινείται και η μητέρα του.  Αλλά και η συναδέλφισσα  του που προσδοκά οφέλη για την εργασία από τον αγώνα του, ένα αγώνα που ο ίδιος δεν επέλεξε να δώσει

Ο ίδιος όμως αρνούμενος να γίνει σύμβολο, καθοδηγούμενος από τα “ταπεινά” υλικά ελατήρια της πείνας του, οδηγείται στην εργασία του, στην κυριολεξία για μισό κομμάτι κουλούρι, Και κάπως έτσι κλείνει και η ατομική εξέγερση,  που πήρε σάρκα και οστά όταν είχε λυμένες τις υλικές προϋποθέσεις της εξέγερσης του  και επιστρέφει πίσω, με σκυμμένο το κεφάλι, όταν τις χάνει.

Μια θεατρική σατιρική παράσταση ανεβασμένη από το Καλλιτεχνικό σωματείο  Εξαύδα  με πολλά πολυεπίπεδα νοήματα. Για τους δρόμους και τους τρόπους της εξέγερσης, της ατομικής και κυρίως της συλλογικής  εξέγερσης ενάντια στην καταπιεστική και βαρετή  εργασιακή πραγματικότητα. Για την   παρουσία ή την απουσία πραγματικών κοινωνικών σχέσεων που κάνουν δυνατή ή αδύνατη μια  τέτοια διαδικασία. Τον ρόλο και την έννοια του συμβόλου ή την μετατροπή του σε θέαμα. Τέλος για τα καθοριστικά πλαίσια των υλικών όρων και συνθηκών που διαμορφώνουν τις συνθήκες για να εκδηλωθεί η τάση χειραφέτησης και η τάση υποταγής

Μια παράσταση που αξίζει το κόπο να δείτε…

“ΒΑΡΙΕΜΑΙ”, του Ricardo Talesnik, σε σκηνοθεσία Γιώργου Πρέντζα: επόμενη παράσταση σήμερα, Κυριακή 6 Μαρτίου, στις 21.00 στο θεατράκι μας!
Επόμενες παραστάσεις: 6-7-11-12-13-14 Μαρτίου
Χώρος: Κουντουριώτη 31
Είσοδος: 5 ευρώ
Τηλ. κρατήσεων: 6946131950
*4 δωρεάν θέσεις για ανέργους. Παρακαλούμε για έγκαιρη κράτηση*

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση