Κυ. Ιαν 23rd, 2022

Οι εκλογές στο Εργατικό Κέντρο Ιωαννίνων έβγαλαν νέα διοίκηση: Το ΠΑΜΕ με αυξημένο αριθμό αντιπροσώπων, εκμεταλλευόμενο τόσο τις μετακινήσεις ψήφων από την ΠΑΣΚΕ, αλλά εφαρμόζοντας και το  1264/82 και την ενισχυμένη αναλογική και όχι την απλή αναλογική, πήρε 8 έδρες, πετώντας έξω από το ΕΚΙ την ταξική ενότητα. Η πλάκα είναι πως ακόμη και με το 1264/82, εφαρμόζοντας μια συγκεκριμένη νομολογία, που το μέτρο 6,8 , γίνονταν 7 και όχι 6, και πάλι την έδρα την έπαιρνε η ταξική ενότητα.  Λεπτομέρειες, ο στόχος του ΠΑΜΕ  καθαρός: Να πεταχτεί με όλα τα μέσα έξω από το ΕΚΙ η Ταξική ενότητα. Αλώστε ο κίνδυνος του αριστερού οπορτουνισμού είναι μεγαλύτερος από την εργοδοτική ΠΑΣΚΕ/ΔΑΚΕ.

Ας λέμε και τα θετικά όμως: Σε σχέση με το ανοικτό εργοδοτικό γραφειοκρατισμό της ΠΑΣΚΕ/ΔΑΚΕ, ο αγωνιστικός ρεφορμισμός του ΠΑΜΕ είναι όαση, σε μια έρημο που η εργοδοτική τρομοκρατία, η τρομοκρατία του κράτους εργοδότη και η τρομοκρατία του υπερεθνικού εργοδότη της ΕΕ-ΔΝΤ- πολυεθνικών, λύνει και δένει, δίχως αποτελεσματική αντίσταση. Για αυτό το λόγο ένα τμήμα των εργαζόμενων το εμπιστεύεται και σωστά πράττει.

Θα μου πείτε από πού βγαίνει ο αγωνιστικός ρεφορμισμός, γιατί ρεφορμισμός και όχι ας πούμε μια συνειδητή ταξική πάλη, όπως το ίδιο λέει για τον εαυτό του; Καταρχήν σε μεγάλο βαθμό ακόμη και η αγωνιστική διάθεση και δράση και των δικών μας ταξικών δυνάμεων- δηλαδή των πέρα της ΚΚΕ / ΠΑΜΕ αριστεράς-  μάλλον σε πλαίσια ενός αγωνιστικού ρεφορμισμού κινείται, ανεξάρτητα των προθέσεων μας.

Όσο οι υποκειμενικές επιθυμίες μας δεν μετατρέπονται, σε συνειδητή πάλη που συναντιέται και ενοποιείται με τις υπαρκτές και υπαρκτικές δυνατότητες και δυναμικές της πραγματικότητας, τόσο το αυθόρμητο δεν θα  μετατρέπεται σε συνειδητό.  Με την αστική τάξη και το διεθνές ιμπεριαλιστικό πλέγμα να έχουν την πρωτοβουλία των κινήσεων και την ισχύ τους να καθορίζουν τα πλαίσια των κινήσεων μας.

Όχι πως δεν θα συνεχίσουν να υπάρχουν διάκενα, που θα δημιουργούν συνθήκες παρέμβασης, με την οξυμένη κεφαλαιοκρατική κρίση τους να δημιουργεί προϋποθέσεις για αντεπίθεση. Μόνο που αν τα δούμε εντός των πλαισίων της καπιταλιστικής κανονικότητας αυτή η σχέση, αυτές οι συνθήκες, αυτός ο συσχετισμός δύναμη είναι που διαμορφώνει και τις υλικές  δομές του αγωνιστικού ρεφορμισμού, ανεξαρτήτου των επιθυμιών μας και των προσδοκιών μας.

Από την άλλη πλευρά όμως το ΚΚΕ/ ΠΑΜΕ χρησιμοποιώντας περισσότερο  το μηχανισμό του, πάρα τον λόγο του, δρα ως δύναμη συντήρησης, περιχαράκωσης και περιφρούρησης και όχι ως δύναμη μιας επαναστατικής ανατροπής. Μια δύναμη επαναστατικής ανατροπής που δεν θα φοβάται να ενώνει και να ενοποιήσει  διαφορετικές λογικές, αντιλήψεις, διαφορετικές «μορφές ζωής» μέσα στο εργατικό κίνημα, μέσα στο κίνημα της επαναστατικής ανατροπής. Αναγνωρίζοντας τον εαυτό του ως τον αποκλειστικό φορέα της επαναστατικής αλήθειας, μια δυνάμει μεταφυσικά θρησκευτική λογική , κτίζει τείχη απέναντι στις άλλες δυνάμεις που μετέχουν σε παρόμοιες οπτικές, απέναντι στην μεγάλη πλειοψηφία του λαού, που κατανοεί πως τέτοιου τύπου οπτικές,  κάθε άλλο πάρα αριστερές, κομμουνιστικές και επαναστατικές είναι.

Ενώ με στόχο την αλλαγή συσχετισμών στα σωματεία και τα συνδικάτα  χρησιμοποιεί κάθε μέσο και τρόπο, ανεξάρτητα αν αυτό είναι επαναστατικό ή όχι. Ξεχνώντας το γεγονός πως όσο δεν υπάρχει καθαρή επαναστατική ηθική, τόσο από την άλλη δεν επιτρέπονται όλα. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, μόνο όταν και εφόσον ο σκοπός και μέσα είναι άγια. Και άγια τα μέσα και ο σκοπός δεν είναι ότι συμφέρει το κόμμα, αλλά αυτά τα μέσα και ο σκοπός που κάνει πιο δυνατή την εργατική τάξη και τους εργαζόμενους. Όταν τους μετατρέπει από χειροκροτητές και θεατές σε ταξικά  συνειδητούς εργαζόμενους και εργάτες.

Και αυτό δεν επιτυγχάνεται με την μεταφορά ψηφοφόρων από σωματείο σε σωματείο για να αλλάξουν οι συσχετισμοί, πόσο μάλλον όταν αυτοί οι ψηφοφόροι είναι μέλη του κόμματος και της νεολαίας. Τι είδους κομμουνιστική ηθική οικοδομείται έτσι σύντροφοι και συναγωνιστές; Μια τέτοια κομματική πίστη που χρησιμοποιεί όλα τα μέσα κάθε άλλο πάρα κομμουνιστική είναι.  Κατά αυτόν τον τρόπο από την μια με την περιφρούρηση σας εμποδίζεται τον οπορτουνισμό, αλλά με την μικροαστική φοβική σας συμπεριφορά, τον αναπαράγεται εντός σας. Μια τέτοια μικροαστική- αντεπαναστατική- στην βάση της ηθική όταν και αν βρεθεί στην εξουσία, θα δημιουργήσει ένα κακέκτυπο του υπαρκτού σοσιαλισμού του 20ου αιώνα.

Θέλω να είμαι  όσο γίνεται τίμιος απέναντι στο ΚΚΕ/ΠΑΜΕ, γνωρίζοντας πως αυτά τα δυο δεν ταυτίζονται απόλυτα. Και πως θα ήμουν άνετα μέλος του ΠΑΜΕ, αν αυτό ήταν ένα πιο ανοικτό και όχι τόσο κομματοκεντρικό πράγμα. Αν το ΠΑΜΕ ήταν ανοικτή συσπείρωση και όχι ένας κομματικός ιμάντας. Τουλάχιστον στο Εργατικό Κέντρο Ιωαννίνων σε μεγάλο βαθμό έτσι εμφανίζεται  και έτσι είναι. Αλλά φοβάμαι πως το ίδιο ισχύει και σε άλλες περιοχές ακόμη και στην Αθήνα.

Μπορεί και να  ήμουν μέλος του ΠΑΜΕ αν οι συναγωνιστές του ΚΚΕ/ ΠΑΜΕ δεν με έβλεπαν με καχυποψία και μίσος. Ακόμη και τα βλέμματα και οι φάτσες των συναγωνιστών όταν συναντιόμαστε στο Εργατικό κέντρο αντανακλούν τα συναισθήματα που νιώθουν, αρνητικά συναισθήματα θα έλεγε ο Σπινόζα, και όχι αισθήματα χαράς, όπως θα έπρεπε να είχε ένας κομμουνιστής, ένας επαναστάτης. Όχι πως δεν υπάρχουν συναγωνιστές του ΠΑΜΕ που μας συνδέουν- πάρα τις διαφορές μας- πραγματική συντροφική φιλία και συμπάθεια, μόνο που είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.

Όχι δεν είναι αισθητικό το πρόβλημα, αν και η αισθητική πάντα  είναι πολιτική. Το πρόβλημα, το ζήτημα, είναι πολιτικό, οντολογικό, βαθιά ανθρωπολογικό. Και δυστυχώς πέρα από τις θεωρίες και τα συνθήματα οι σημερινοί κομμουνιστές- και αυτό αφορά και τα δικά μας αριστεροχώρια(Τα «κουσούρια», ο γραφειοκρατισμός, ο κακός νοούμενος «μακιαβελισμός» που συναντάμε στο ΚΚΕ, υπάρχει σε μεγάλο βαθμό  και στα «μαγαζιά»¨ μας), δεν έχουν καμία σχέση με τους παλαιούς.

Όχι πως οι παλιοί ήταν άγιοι,  αλλά είναι οι συνθήκες που διαμορφώνουν το είναι και όχι το αντίθετο. Και οι συνθήκες που υπάρχουν σήμερα έχουν «φτιάξει» μια περίεργη κάστα ανθρώπου. Ενός ανθρώπου βαθιά αλλοτριωμένου και οπορτουνιστή, που έχει απωλέσει ολοκληρωτικά τον έλεγχο επί των «μορφών ζωής» του.

Αυτό έχει αποτέλεσμα να βρίσκεται διαρκώς σε κίνηση, δίχως σταθερό έδαφος,  νιώθοντας φόβο και δέος για αυτά που εξελίσσονται και δεν μπορεί να ελέγξει,  να το αλλάζουν, σύμφωνα με τα πρότυπα που εμπορεύονται, να τον μετατρέπουν σε μια μάζα καταναλωτών εμπορευμάτων, ιδεών, συμπεριφορών.

Οι κομμουνιστές της σημερινής εποχής- με τα καλά και τα κακά τους, σε μεγάλο βαθμό ανήκουν σε μια άλλη εποχή, ξεχασμένοι στο σήμερα και από την άλλη πλευρά είναι προϊόντα- «μορφές ζωής» του σύγχρονου μηδενισμού.

Ένας σύγχρονος κομμουνιστικός αναστοχασμός δίχως να μηδενίζει ή να δικαιολογεί αλλά να κρίνει και να ερμηνεύει, επιβάλλεται να κοιτάξει πέρα από τον μαζικό- ούλτρα καπιταλιστικό- μηδενισμό του σήμερα.  Με ένα ταξικό εργατικό κίνημα που θα αντιμετωπίζει τον εργαζόμενο. την εργατική τάξη και την πρωτοπορία, όπως είναι και όχι όπως  θέλαμε να είναι.

Δημήτρης Αργυρός

 

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση