Κυ. Ιαν 23rd, 2022

Η Eurovision δεν είναι ένα  αθώο εμπορευματικό πανηγυράκι. Η Eurovision συνδέεται αμεσότατα με το πολιτιστικό μάρκετινγκ των πολυεθνικών της καλλιτεχνικής βιομηχανίας. Και από αυτή την οπτική προμοτάρει κυρίαρχα πολιτιστικά μοντέλα και τάσεις του σύγχρονου ολοκληρωτικού καπιταλισμού. Και από αυτή την οπτική – πάρα το  χαζοχαρούμενο απόλιτικο- στυλάκι που εμφανίζει παίρνει σαφή θέση στους ενδοιμπεριαλιστικούς και γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς, όπως συνέβη και με την πρωτιά του τραγουδιού της  κάθαρσης των Τατάρων ναζί από την νεοναζιστική κυβέρνηση της Ουκρανίας. Προσοχή αυτό δεν συνεπάγεται πως όλοι ο Τατάροι ή όλοι οι Ουκρανοί ήταν ρουφιάνοι, συνεργάτες των Ναζί ή ναζίδες, άρα δεν δικαιώνονται στο έπακρο οι εκτοπίσεις, αλλά από την άλλη δεν μπορεί να αναγνωριστεί το ολοφάνερο φασιστικό αντικομουνιστικό υπόβαθρο του Ουκρανικού τραγουδιού.

Η πρωτιά της νεοναζιστικής και φασιστικής κυβέρνησης της Ουκρανίας συσχετίζεται με το ανταγωνισμό ΗΠΑ- Ρωσίας, με τους ναζίδες της  Ουκρανίας να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του αντιρωσικού αγώνα. Παράλληλα το ξέπλυμα των νεοναζί του Κιέβου δεν μπορούσε παρά να συνδυαστεί με το ξέπλυμα των ναζιστών Τατάρων συνεργατών του Χίτλερ. Να συνδυαστεί με την αναθεωρητική ιστορική αντίληψη που όχι μόνο αθωώνει αλλά και δικαιώνει τους συνεργάτες των ναζί.  Ιστορικός αναθεωρητισμός που στην περίπτωση της σημερινής Ρωσίας την ταυτίζει με την ΕΣΣΔ και τον Πούτιν με τον Στάλιν ή τον Λένιν , ενώ  είναι το ακριβώς αντίθετος  Πρόκειται για ένα  πρωτόγονο αρχετυπικό αντικομουνισμό και όχι αντισταλινισμό.  Ο αντισταλινισμός αυτού του τύπου είναι σκέτα, νέτα αντικομμουνισμος, και μάλιστα ένας αντικομμουνισμός που ξεπλένει τους ναζίδες.  Και αυτό το πράττουν και οι φιλελέδες με την ταύτιση Χίτλερ – Στάλιν ή ακόμη πιο ολοκληρωτικά με την ταύτιση Ροβεσπιέρου- Λένιν- Στάλιν- Χίτλερ- Πολ Ποτ. 

Νιώθω και είμαι ένας αντισταλινικός κομμουνιστής. Ο Στάλιν και ο σταλινισμός είναι προϊόν του μπλοκαρίσματος και στην συνέχεια του εκφυλισμού μιας επανάστασης και όχι του εκφυλισμού του καπιταλιστικού συστήματος. Ποιοτικά και πολιτικά δεν ταυτίζονται Στάλιν και Χίτλερ. Το αντίθετο συνέβη: Ο νικηφόρος αντιφασιστικός αγώνας, πήρε το χαρακτήρα πατριωτικού πολέμου, ενισχύοντας τις αστικές και γραφειοκρατικές εκφυλιστικές πτέρυγες,  περιθωριοποιώντας ακόμη πιο πολύ τον ήδη ηττημένη κομμουνιστική πτέρυγα.

Από την άλλη όμως δίχως τον ηρωικό αντιφασιστικό αγώνα των σοβιετικών πολιτών δεν θα είχε ηττηθεί ο Χίτλερ και οι Ναζί, δεν θα είχε επεκταθεί ο επαναστατικός άνεμος προς την ανατολή και τις αποικίες. Δικαιώνοντας με αυτό τον τρόπο και σε ένα βαθμό και τις προβλέψεις του Λ. Τρότσκι, για το νέο κύμα επαναστάσεων και επαναστατικών κρίσεων. Όσο και αν δεν το θέλουν οι φιλελέδες και οι αντικομμουνιστές, δίχως την ΕΣΣΔ και τον ηρωικό σοβιετικό λαό, δίχως το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα, θα είχε νικήσει ο φασισμός και ο ναζισμός. Και αυτοί σήμερα θα υπηρετούσαν τους ναζίδες, ξεχνώντας τα φιλελέδικα παραμύθια τους.

Το καρκίνωμα του εκφυλισμού μιας παγκόσμιας επανάστασης που κλείνεται σε εθνικά πλαίσια, αναπτύσσοντας τελικά, ένα δύσμορφο κρατικό καπιταλισμό,  που τον ονομάζει «σοσιαλισμό σε μόνο μια χώρα», είναι  καθήκον του συνειδητού προλεταριάτου, της συνειδητής επαναστατικής πρωτοπορίας , να το αντιμετωπίσουν.

Αυτοί έχουν το καθήκον να αναστοχαστούν ένα παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα, ένα κομμουνιστικό κίνημα που θα συνδέεται με τις τεράστιες δυνατότητες και δυναμικές της εποχής μας. Και αυτό το φάντασμα θα επιστρέψει ακόμη πιο δυνατό, ακόμη και σήμερα στα πολύ κάτω του, τρομάζει τους καπιταλιστές και τους φασιστές, έχοντας  βαθιές ρίζες με τους καημούς  και τις προσδοκίες των λαών. Δεν εξηγείται αλλιώς ο πόλεμος που του γίνεται, ένας πόλεμος που βγάζει λάδι το φασισμό και το ναζισμό.

ΥΓ: κάποιοι καλοθελητές είπαν καλά για τους ναζίδες της Eurovision, αλλά για το πρέσβη της σοσιαλιστικής- σιγά την σοσιαλιστική- Βενεζουέλας που «χούφτωνε» κάποια κυρία δεν λέτε τίποτε. Δεν το ξέρω αυτό, αν όμως ο πιο πετυχημένος εκφραστής του αστισμού, ο αριστερός Τσίπρας,  το κουκούλωσε κακώς το έκανε. Μόνο που στους φιλελέδικους και κρατικοφιλελέδικους παραδείσους των ιδιωτικών και κρατικοιδιωτικών εταιριών το «χούφτωμα» των διευθυντών και των εργοδοτών δίνει και παίρνει. Εκεί η εργοδοτική τρομοκρατία και υποταγή πάντα έχει και είχε μακριά χέρια.

Δημήτρης Αργυρός

 

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση