τα «Πόκεμον» υπάρχουν

Έχω μεγαλώσει με παιχνίδια που παίζονταν στην αλάνα. Σε μια εποχή που είχαμε μόνο την κρατική τηλεόραση, και όλα παίζονταν στο δρόμο. Λίγο αργότερα μπήκαν στην ζωή μου τα ηλεκτρονικά και φλιπεράκια, η μπάλα, ο πόλεμος με τις άλλες γειτονίες, η αλητεία και η περιπλάνηση. Στα ύστερα της εφηβείας μου ανακάλυψα το άλλο φύλο, την αναρχία, τον Τρότσκι, τον Γκυ Ντεμπόρ,  τους «πειρασμούς» και τους «πειραματισμούς», τις ουσίες, τις «παρουσίες» και τον «Καρυωτάκη».

Η περιπλάνηση, η επανάσταση και οι πειραματισμοί συνεχίστηκαν επί μακρόν και με κάποιο τρόπο συνεχίζονται μέχρι τα σήμερα. Και μάλλον θα συνεχιστούν μέχρι εκεί που με κρατάν τα πόδια μου, και μέχρι να δουλεύει το μυαλό μου.  Με τις «μηχανές», τα «ηλεκτρονικά παιχνίδια», τα κομπιούτερ και  τα κινητά δεν τα πήγαινα καλά, με περιόριζαν σε συγκεκριμένα πλαίσια και μου αφαιρούσαν ελευθερία.

Τρίχες κατσαρές, η επαφή μου μαζί τους, η ανάπτυξη των δυνατοτήτων τους,  με μετέτρεψαν σε λάτρη τους, καθώς σε αυτά βλέπω τόπους απόδρασης, ροές εξόδου, διαδικασίες ελευθερίας, αναγνωρίζοντας όμως πως άλλοι ελέγχουν τα όρια, τα πλαίσια και τις δυνατότητες, και όχι εγώ ή εμείς οι χρήστες. Αυτό δεν συνεπάγεται πως σε άλλα πλαίσια,  κάτω από άλλες συνθήκες, προϋποθέσεις και «οικοδομήματα» δεν δύναται να μετατραπούν σε ολιστικά- πραγματικά- «διαγράμματα» απελευθέρωσης, αυτή την τάση ανάδειξα στο βιβλίο μου  «οι δυναμικές της χειραφέτησης»(2015).

Γιατί τα γραφώ αυτά;  Μα ως εισαγωγή για το φαινόμενο «pokemon go», αρχίζω λοιπόν: Διαβάστε περισσότερα “τα «Πόκεμον» υπάρχουν”