Τρ. Ιαν 25th, 2022

Η ένοπλη πάλη, τμημάτων της «επαναστατικής αριστεράς» στο 20ο αιώνα,  υπήρξε μια άμεση απάντηση στην γραμμή της ειρηνικής συνύπαρξης του σοβιετικού κομμουνιστικού κινήματος. Στην Ελλάδα συνδέθηκε και με την άμεση- πρακτική – κριτική στην συμφωνία της Βάρκιζας και στην νομιμόφρονα στάση της κοινοβουλευτικής αριστεράς. Ενώ συνδυάστηκε και με το κλίμα του μεταπολιτευτικού ριζοσπαστισμού που έβλεπε πως δεν έχουμε καμιά ουσιαστική αλλαγή, παρα μόνο αλλαγή ηγεσίας.

Οι ελληνικές οργανώσεις της ένοπλης πάλης ήταν εκδοχές του μεταπολιτευτικού ριζοσπαστισμού που πήραν πολύ σοβαρά την πρόσκληση- πρόκληση να αντιπαραθέτουν στα ίσια με το καπιταλιστικό κράτος, την ίδια στιγμή που οι υπόλοιπες οργανώσεις της επαναστατικής αριστεράς, απλώς προπαγάνδιζαν την προοπτική μιας λαϊκής ή σοσιαλιστικής επανάστασης, θεωρώντας τον εαυτό τους την πρωτοπορία.

Με την πάροδο των χρόνων και η λογική των ένοπλων οργανώσεων και ειδικά της 17Ν μετατράπηκε σε ένοπλη προπαγάνδα που θεωρητικά θα άλλαζε τις συνειδήσεις, αλλά αυτό που πέτυχε ήταν να εξασφαλίσει μια θεαματικού τύπου, αναγνώριση και δημοφιλία. Ήταν οι Ζορό, οι λαϊκοί τιμωροί που απέδιδαν λαϊκή δικαιοσύνη, εξαρχής της δράσης τους, εκτελώντας τους βασανιστές της χούντας.

Η αποτυχία τους να μαζικοποιηθούν, να δημιουργήσουν παράλληλους κύκλους, να οικοδομήσουν δομές που να συνδύαζαν νόμιμη και παράνομη πάλη, η αδυναμία τους να διαβάσουν την πραγματικότητα και τις δυναμικές της ενσωμάτωσης που  μετέτρεπε ακόμη και αυτούς σε ενσωματώσιμες εικόνες.  Ο ΕΛΑ αναγνώρισε την ήττα και αποσύρθηκε από την δράση, ενώ η 17Ν   επέμενε ως μικρή ομάδα, απόρροια της γοητείας που ασκούσε, η ικανότητα των μελών τους, να  αντιμετωπίζουν τους κρατικούς μηχανισμούς. Φυσικά- μακριά και έξω από το μαζικό κίνημα- υπερβάλοντας σε  λογικές ένοπλου υποκαταστισμού. Από αυτή την οπτική δεν θα ήταν λάθος η κριτική που τους ασκείται για μορφές ένοπλου ρεφορμισμού ή για λογικές ένοπλου κινηματισμού, δίχως να τους ταυτίζει με τους τρόπους ενσωμάτωσης της κοινοβουλευτικής αριστεράς. Ικανότητα  που έγινε σμπαράλια- όταν στα πλαίσια του πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία- οι εθνικοί και διεθνικοί κύκλοι αποφάσισαν  να τελειώνουν με την δράση της 17Ν. με αποτέλεσμα μπροστά στην επιθετικότητα ο ένας να δίνει τον άλλον, για να σώσει το τομάρι του, αποδεικνύοντας το βάθος της ήττας και του εκφυλισμού  τους. Μόνο ο Δημήτρης Κουφοντίνας έμεινε όρθιος, υπερασπίζοντας την ιστορία και την πολιτική υπόσταση της 17Ν, γεγονός πως ανεξάρτητα από την άποψη που έχουμε για την 17Ν, τον τιμά.

Παρα την κατάληξη και την ολοφάνερη αποτυχία των εγχειρημάτων της ένοπλης προπαγάνδας  δεν μπορούμε παρα να: 1)να θεωρήσουμε την 17Ν και τον ΕΛΑ τμήμα των «μορφών ζωής» του μεταπολιτευτικού ριζοσπαστισμού και της «επαναστατικής αριστεράς». Και αυτή η στάση δεν έχει καμία υποκειμενική διάθεση στήριξης ή μη των συγκεκριμένων οργανώσεων. 2) η ήττα και ο εκφυλισμός τους συνδέεται συνολικότερα με τη ήττα και τον εκφυλισμό των αριστερών «μορφών ζωής», όπως τις βιώσαμε στο 20ο αιώνα. Ναι σύντροφοι παρα τις αγώνες και τον ηρωισμό μας, ηττηθήκαμε από τον ολοκληρωτικό καπιταλισμό, δεν ηττηθήκαμε τελεσίδικά, και όπως συμβαίνει συνήθως, κάθε ήττα είναι το λίπασμα νέων αγώνων και νέων προσπαθειών. 3) Μια νέα οικοδόμηση, μια νέα προσπάθεια  δεν μπορεί παρα να αντιμετωπίσει τον καπιταλισμό και το κράτος του στα ίδια, με όλα τα μέσα, αντίστοιχα με τις δυναμικές και τις δυνάμεις του μαζικού κινήματος. Τόσο ως άμυνα του κινήματος απέναντι στους αντιπάλους,  αλλά και ως μορφές επίθεσης

 

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση