επί της ζωογόνας σήψης

Όπως και να χει ο κύκλος κλείνει, με την ζωογόνα σήψη να μπαίνει στο κέντρο του κάδρου, βασίλισσα της στιγμής της νέας εποχής που έρχεται η μητρογώνα ομορφιά.
Κάπου , κάπου σαν να βγαίνει ο ήλιος και το χαμόγελο σκάει δεξιά κ αριστερά , με όλοι γνωρίζουν, γνωρίζουμε το τέλος που ρχεται,
φυσάει , κρυώνει το σώμα, καιρός να φεύγω , το παιχνίδι -προς το παρόν – τελείωσε…
Ανάβω ένα τελευταίο πούρο , μετράω τα ψιλά, πληρώνω ….. πάντα πλήρωνα,
Σηκώνομαι , ντύνομαι και κατηφορίζω , όσο και αν κατηφορίζεις, η ανηφόρα παραμένει πάντα το δυσκολότερο άθλημα
Ο φασματικός εαυτός μου με παρακολουθεί να χάνομαι μες στο φθινοπωρινό ομιχλώδες ολόγραμμα της λίμνης, με παρακολουθεί να χάνομαι , να χάνομαι , να χάνομαι , μέχρι την στιγμή που χα χαθεί , να ξεχαστεί το οπτικό σήμα του καπνού του πούρου..

γεια σου φίλε μου αναφωνεί , γρήγορα σε αλλά μήκη και σε αλλά παιχνίδια θα ξανανταμώσουμε