Τρ. Ιαν 25th, 2022

Είχα σκοπό να κατηφορίσω μέχρι το ΕΚΙ, στην συνέλευση των εμποροϋπαλλήλων και λοιπών ιδιωτικών υπαλλήλων, μόνο που οι «ουρανοί» που «άνοιξαν»  και η «μούχλα» που μου διαλύει τα κόκαλα  δεν μου το επέτρεψε.  Αντί αυτού κάθομαι  μπροστά στο υπολογιστή και σας παρουσιάζω την τοποθέτηση μου.

Αγαπητοί συνάδελφοι-ιες από το 2010 που βρεθήκαμε στο κέντρο της καπιταλιστικής κρίσης η εργατική τάξη- παρά τους αγώνες της- δέχτηκε ένα βαθύ πλήγμα. Ένα βαθύ πλήγμα στα συμφέροντα και στα δικαιώματα της και όμως δεν είναι τόσο καθοριστικό όσο θέλουν οι κεφαλαιοκράτες, ο ελληνικός αστισμός και η ΕΕ.

Η επίθεση είναι συνεχιζόμενη, και δεν μπορεί να λήξει παρά μόνο αν μετατραπούμε σε σύγχρονους σκλάβους ή αν χάσουν την εξουσία τους, και την εξουσία την πάρουν οι εργαζόμενοι. Εκτός και αν Χίλαρι ή Τραμπ, μάλλον Τραμπ από την μία, το νέο ΕΕωκρατικό Ράιχ, ο Τσάρος Πούτιν και οι κομμουνιστές ιμπεριαλιστές της Κίνας αποφασίσουν να ανατινάξουν τον πλανήτη στο αέρα. Ο κίνδυνος ενός ιμπεριαλιστικού θερμοπυρηνικού πολέμου σε συνθήκες της πλέον βαθιάς κρίσης του ολοκληρωτικού καπιταλισμού είναι μια διέξοδος και όσο συνεχίζεται μετατρέπεται στην μόνη διέξοδο.

Το ταξικό εργατικό κίνημα αυτό που ακόμη αγωνίζεται, βρίσκεται στις επάλξεις και αντιστέκεται πρέπει να διδάξει ήθος και δημοκρατική ευαισθησία, πρέπει να δείξει πως μπορεί να γίνει η πραγματική εναλλακτική λύση σε αυτή την βαρβαρότητα.

Να μιλάει και να αγωνίζεται στο όνομα της εργατικής τάξης και των ευρύτερων καταπιεσμένων στρωμάτων και όχι μόνο από την οπτική και τα συμφέροντα της μια ή της άλλης κομματικής και πολιτικής σέχτας και ομαδοποίησης. Όσο και αν έχει ή δεν έχει δίκαιο, όσο και αν θεωρεί και ίσως και να είναι πρωτοπορία στους λαϊκούς και εργατικούς αγώνες.

Η πραγματική πρωτοπορία κτίζεται μέσα στο καμίνι  της ταξικής πάλης και του ταξικού αγώνα όπου το πρώτο και τον τελευταίο ρόλο τον έχουν οι αγωνιζόμενοι εργάτες, η «τάξη δια αυτό εαυτό της»

Όπως είθισται, αλλά μέσα σε μια συγκυρία που από κάθε άποψη μυρίζει μπαρούτι, και ίσως και για αυτό το λόγο,  οι ΑΔΕΔΥ και ΓΣΕΕ , προχώρησαν σε ξεχωριστές απεργιακές κινητοποιήσεις, 24 Νοέμβρη και  8 Δεκέμβρη , αντίστοιχα.

Το ΠΑΜΕ στην αρχή μέσω των σωματείων, ομοσπονδιών και εργατικών κέντρων επιχειρείσαι και σωστά κατά την δική μου άποψη, να λειτουργήσει ως ένας ενωτικός ταξικός κόμβος. Στην συνέχεια βέβαια συμβιβάστηκε με τις γραφειοκρατίες της ΑΔΕΔΥ και της ΓΣΕΕ, δουλεύοντας δυο ξεχωριστές απεργιακές κινητοποιήσεις.

Και όμως αν πραγματικά επιθυμούσαν να παίξουν ένα ρόλο που όμως θα τους έβγαζε στην «σέντρα» του ταξικού αγώνα θα έπρεπε να ακολουθήσουν άλλο δρόμο.

Ποιος είναι αυτός: Από 15 Νοέμβρη, ως 8 Δεκέμβρη έχουμε μια συμπύκνωση του ταξικού ιστορικού χρόνου. Ας δούμε τα γεγονότα 15 Νοέμβρη κινητοποιήσεις για τον Ομπάμα, 17 Νοέμβρη  η κινητοποίηση για το πολυτεχνείο, 24 Νοέμβρη απεργία ΑΔΕΔΥ και 8 απεργία ΓΣΕΕ.

Αν το ΠΑΜΕ επιθυμούσε την σύγκρουση μέσα από τα σωματεία, Ομοσπονδίες και Εργατικά Κέντρα που καθοδηγεί μπορούσε να μετατρέψει τις δυο ξεχωριστές απεργιακές κινητοποιήσεις σε δυο δυναμικές πανεργατικές απεργίες που μαζί με τον Ομπάμα και το πολυτεχνείο μπορεί να άναβαν φωτιές. Φαίνεται πως δεν το επιθυμούν.

Άφησα τελευταίο αλλά δίχως να  είναι το ελάχιστο το ζήτημα της απόφασης της Γενικής συνέλευσης του  ΕΚΙ να προκηρύξει απεργία στις 24 Νοέμβρη με απόφαση του ΠΑΜΕ- ταξικής ενότητας και που δια της σιωπής- αλλά ΑΝΤΙΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ και ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΑ-  την μετατρέπει σε απεργία στις 8 Δεκέμβρη.

Καλούμε τώρα την διοίκηση του ΕΚΙ να ξανακάνει ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ, καλούμε τους αντιπροσώπους να πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους. ΟΛΗ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΙΣ ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ

Ευχαριστώ που με ακούσατε

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση