Για το “τι να κάνουμε” του Α. Μπαντιού και Μ. Γκοσέ

Στο ΠΡΙΝ της προηγούμενης Κυριακής 11 Δεκέμβρη και στο  http://vivlio.blog/apokratikopoiisi-kommounismou-alain-badiou-348  ο φίλος και σύντροφος Γιώργος Λαουτάρης παρουσίασε το νέο βιβλίο του Α. Μπαντιού και του Μ. Γκοσέ  με τον χαρακτηριστικό  Λενινιστικό τίτλο: «Τι να κάνουμε» από τις εκδόσεις Πατάκης. Πρόκειται για ένα «φύση» και «θέση»  πλατωνικό διάλογο ανάμεσα σε ένα υποστηρικτή της κομμουνιστικής υπόθεσης και ιδέας και κριτικό του σοβιετικού κομμουνισμού,  όπως είναι ο Α. Μπαντιού, και σε ένα υποστηριχτή της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, και πρώην Καστοριαδικό.

Δεν πρόκειται να μπω στην ουσία του βιβλίου που δεν έχω ακόμη μελετήσει, αν και από μια πρώτη ματιά που του έριξα το βλέπω πως  έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον. Θα επιχειρήσω μια μετα/ανάγνωση του κειμένου του συντρόφου και φίλου Γιώργου Λαουτάρη δίχως να διαφωνήσω με το τι γράφει ο Γιώργος, δεν έχω ακόμη εικόνα του βιβλίου όπως είπα. Μετα/ανάγνωση που θα συσχετιστεί με το ζήτημα της κρατικοποίησης ή της αποκρατικοποίησης του κομμουνισμού, της έννοιας του κομμουνισμού και της σχέσης κομμουνισμού/ δημοκρατίας.

Το πρόβλημα για τον Α. Μπαντιού ήταν η κρατικοποίηση του Σοβιετικού Κομμουνισμού με την βίαιη αντικατάσταση της ατομικής ιδιοκτησίας από την κρατική. Μόνο που εδώ ο Α. Μπαντιού μπερδεύει ή ταυτίζει τον κομμουνισμό με αυτό που ζήσαμε στην ΕΣΣΔ. Ταυτίζει τον  κομμουνισμό με την μεταβατική κοινωνία μιας δικτατορίας του προλεταριάτου, και όχι γενικά με μια μεταβατική κοινωνία, άλλα την συγκεκριμένη εκδοχή της μεταβατικής κοινωνίας της ΕΣΣΔ και των άλλων σοβιετικών εκδοχών. Τον κομμουνισμό με τον ιστορικό σοσιαλισμό της ΕΣΣΔ, ενώ την ίδια στιγμή επιλέγει να υπερασπιστεί την πολιτιστική επανάσταση στην Κίνα ως μια μορφή μη -κρατικοποιημένου κομμουνισμού, όπως παλαιότερα είχε υπερασπιστεί τον κομμουνισμό του Πολ Ποτ, της «δημοκρατικής» Καμπότζης. Το θέμα για τον Α. Μπαντιού δεν είναι το τριτοκοσμικός σοσιαλισμός του, αλλά ο ακραιφνής πλατωνισμός του. Με αποτέλεσμα να θεωρεί τον κομμουνισμό μια κοινότητα, μια οργανική κοινότητα, και πλατωνικά να εξορίζει τις αντιφάσεις, τις αντιθέσεις, και την δημοκρατία. Με την δημοκρατία να την ταυτίζει με την πλατωνική δόξα των ιδιωτών και όχι με την παρουσία, την δυνάμει και ενεργεί παρουσία, και την δράση των πολιτών.

Θα συμφωνήσω όμως μαζί του πως τα νέα εγχειρήματα μιας μεταβατικής κοινωνίας προς τον κομμουνισμό, όπως και ο ίδιος ο κομμουνισμός, στο βαθμό που φτάσουμε σε αυτό το επίπεδο πρέπει και μπορεί να είναι μη- κρατικοποιημένος και ταυτόχρονα όμως δημοκρατικός.   Αμεσοδημοκρατικός και πολυκομματικός, δίχως να είναι αφελής και επίσης δίχως να θεωρεί πως δεν θα υπάρξουν στιγμές και διαδικασίες σύνθεσης αμέσου, έμμεσου, διαμεσολαβημένου και αδιαμεσολάβητου.   Τίποτε δεν προχωράει δίχως αντιφάσεις και αντιθέσεις, που συνθέτονται διαλεκτικά είτε ενώνονται στο ένα, είτε διαχωρίζονται επαναστατικά, είτε σε αντεπαναστατικές στιγμές οδηγούνται σε αποσύνθεση.    Το κράτος, η κοινότητα, η οικονομία και  η δημοκρατία δεν είναι ιδεολογήματα, ψευδείς συνειδήσεις, εκφράζουν, αντανακλούν και διασολαβούνται από τους υλικούς, βιοπολιτικούς και  ιδεολογικούς όρους ζωής. Κατά συνέπεια με τον ένα ή τον τρόπο πάντα θα εμφανίζονται σε σχέση ενότητας και αντίθεσης, έστω και αν δεν εμφανίζονται πάντα με τα «ίδια ρούχα».

Στην συνέχεια το κείμενο του Γιώργου Λαουτάρη  Διαβάστε περισσότερα “Για το “τι να κάνουμε” του Α. Μπαντιού και Μ. Γκοσέ”