Κυ. Ιαν 23rd, 2022

Είναι πραγματικά κρίμα 4 άνθρωποι να σκοτώνονται τόσο άδικα, οποίοι και αν ήταν αυτοί, όποια ευθύνη και αν έχουν, στο βαθμό που την έχουν,  ή  δική τους ευθύνη συνυπολογίζεται με την ευθύνη άλλων πραγμάτων και  ζητημάτων, πχ το οδόστρωμα η συνολικότερα το οδικό δίκτυο.  Και όπως καταλάβατε αναφέρομαι στο ατύχημα του νεαρού γιού του ιδιοκτήτη «Τζάμπο».   

Τα πάντα είναι ταξικά, όπως τα πάντα είναι σε τελευταία ανάλυση πολιτικά, με το οικονομικό πεδίο να περικλείεται στην έννοια πολιτική και όχι το αντίστροφο. Οι υλικοί όροι ζωής και αναπαραγωγής, μάλλον πολιτικοί όροι είναι, παρά στενά οικονομικοί, καθώς σχετίζονται τόσο με το σύστημα των αξίων και αντιλήψεων αλλά και με τους συσχετισμούς πολιτικής και κυρίως ταξικής δύναμης.

Τα πάντα λοιπόν είναι ταξικά, αλλά τα πάντα δεν ανάγονται στην ταξική τους φύση και θέση, υπάρχουν και άλλοι παράμετροι, ενταγμένοι  τόσο σε υποκειμενικά, όσο και αντικειμενικά δεδομένα. Λόγου  χάρη η ανθρώπινη βλακεία και η νεανική επιπολαιότητα ανάγονται και δεν ανάγονται σε μια ταξική ανάλυση.

Ο γιος «Τζάμπο» δεν έκανε την βλακεία του,  γιατί ήταν πλούσιος, και από άλλες κοινωνικές τάξεις κάνουν τέτοιες ή και χειρότερες θανατηφόρες βλακείες, αλλά το ότι ήταν πλουσιόπαιδο ή το ότι οδηγούσε «Πόρσε»,  του έδινε άλλο αέρα, για να την κάνει την βλακεία, μια βλακεία που φυσικά του στοίχησε και την ζωή, και την ζωή άλλων τριών ανθρώπων.

Από την άλλη ας μην ξεχνούμε το «ζω γρήγορα πεθαίνω νέος» του Τ. Ντιν και όλης αυτής της υπέροχης αυτοκαταστροφικής γενιάς του 60 που γήτευσε και συνεχίζει να γοητεύει την νεολαία, πόσο μάλλον όταν έχουν και τα αυτοκαταστροφικά μέσα για να το πράξει.

Ενώ  είναι άλλης διαφορετικής τάξης ζήτημα ο εργοδοτικός μεσαίωνας του «Τζάμπο» που έχει κτίσει ο πατέρας του νεαρού, έστω και αν αυτή η αντίληψη της εργοδοτικής υπερεξουσίας που επιμελώς έκτισε ο πατέρας, μάλλον δεν βοήθησαν στην ιδιοσυγκρασία του νεαρού.

Η αντίληψη έχω την δύναμη να «γαμάω και να δέρνω», γιατί έτσι «τους έχω όλους σούζα» και οποίον πάρει ο διάολος.  Αλήθεια πόσους εργαζόμενους έστειλε στο «άλλο κόσμο» αυτή η συμπεριφορά και αντίληψη; Και πως ημπόρει να επιμεριστεί αυτή η συμπεριφορά σε σχέση με ασθένειες ψυχικές και σωματικές των εργαζόμενων;

Φυσικά αυτό δεν αφορά το αφεντικό του «Τζάμπο», αφορά την αντίληψη της πλειοψηφίας των εργοδοτών, των μεγαλοαστών και των αφεντικών, τόσο εν Ελλάδι όσο και αλλού. Μια αντίληψη και στάση που ξεσαλώνει όσο δεν υπάρχει ένα εργατικό  κίνημα που θα του βάλει το μαχαίρι στο λαιμό ή μια πολιτεία που δεν θα εργάζεται μόνο για το κύριο «Τζάμπο» ή για τους  «Τζάμπο» αυτού του κόσμου.

Τέλος αλλά όχι τελευταία, μάλλον πρώτη πρέπει να συνυπολογιστεί η μορφή και το βάθος της αλλοτρίωσης και της αλλοτριωμένης συνείδησης που δυστυχώς αγκαλιάζει όλο το κοινωνικό γίγνεσθαι, καθώς και όλες τις κοινωνικές τάξεις. Μια διαδικασία που μαζικοποιεί τις τάξεις, χάνοντας τα ιδιαίτερα  πολιτιστικά «χάμπιτους» που όξυναν τις διαφορές σε σχέση με τις ομοιότητες, και που οδηγούν σε μια πολιτιστική και ταξική  ομοιομορφία μες στην καταναλωτική πολυμορφία, με τα μεγάλα όμως αστικά φετίχ να παραμένουν το «κρυφό αντικείμενο» όχι μόνο της μπουρζουαζίας αλλά όλων των κοινωνικών τάξεων. Και αυτό καμία φορά στοιχίζει πολύ όχι μόνο σε χρήμα αλλά και σε ζωές.

 

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση