Κυ. Ιαν 23rd, 2022

http://news247.gr/eidiseis/kosmos/news/article4638827.ece/BINARY/w660/france1.jpgΌπως είπα σε ένα ποστ στο facebook: Είναι τραγικό να πρέπει να στηρίξεις φιλελέ για να μην βγει φασίστας. Αυτό με την σειρά του δεν συνεπάγεται: α) πως και τον φιλελέ να ψηφίσεις δεν θα σου βγει φασίστας β) πως ο φιλελές δεν θα σου στρώσει το δρόμο για τον φασισμό γ) αν βγει ο φασίστας δεν θα σε οδηγήσει στους φιλελέδες, βλέποντας και την περίπτωση της Χιλής του Πινοσέτ.

Παρόλα αυτά είναι λάθος να ταυτίσουμε όλες τις πολιτικές δυνάμεις σε μια λογική ενός πολιτικού και ιδεολογικού  ισοπεδωτισμού, κάθε πολιτική δύναμη έχει τις σταθερές της, την ταυτότητα της και σε ουδεμία των  περιπτώσεων  δεν είναι το ίδιο ένας φιλελές με ένα φασίστα.

Βέβαια πίσω από τις πολιτικές, ιδεολογικές και αισθητικές  διαφοροποιήσεις  υπάρχει η κυρίαρχη  επιλογή του συστήματος , καθώς και οι εναλλακτικές επιλογές. Κυρίαρχη επιλογή μοιάζει ο Μακρον , ο δρόμος της παγκοσμιοποίησης, των αγορών, της συμμαχίας με την Γερμανία.

Εναλλακτική η Λεπέν ο  δρόμος της εθνικής και εθνικιστικής αναδίπλωσης που αν νικήσει θέτει σε κίνδυνο το ΕΕυρωενωσιακό οικοδόμημα, που αν βγει θα αποτελέσει το επόμενο κτύπημα ύστερα από την Μπρέξιτ, της Αγγλίας. Ένα κτύπημα από τα δεξιά, από την άκρα δεξιά, όπως από τα δεξιά ήταν και το Αγγλικό Μπρέξιτ.  Ενώ αυτή την στιγμή εμμέσως πλην σαφώς Λεπέν στηρίζουν οι ΗΠΑ, ο Πούτιν και το ISIS.

Μα ούτε ο Μελανσόν ήταν ένα καθαρό αριστερό όχι στην ΕΕ, ήταν ένα εθνοκεντρικό αντιφιλελέδικο όχι- που δυνητικά μόνο άνοιγε κάποιους δρόμους- με κίνδυνο όμως να αποτελέσει μια αριστερή εκδοχή της Λεπέν, όπως ο Φιγιόν θα αποτελέσει μια φιλελέδικη εκδοχή της. Είναι τέτοια η εποχή που μόνο η σοσιαλιστική επανάσταση αποτελεί πραγματική λύση, θέτοντας το ερώτημα σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα;

Τέτοια θέση δεν παίρνουν ή δεν φαίνεται να παίρνουν -ανοιχτά και ξεκάθαρα- ούτε το ΚΚΓαλλίας που στήριξε Μελανσόν, ούτε οι σύντροφοι του Αντικαπιταλιστικού κόμματος, ούτε οι σύντροφοι της εργατικής πάλης.

Δεν λέω πως δεν πιστεύουν σε αυτή την προοπτική, στον ένα ή στον άλλο βαθμό, αλλά και οι δυο με διαφορετικό τρόπο και σε διαφορετικό επίπεδο και πεδίο – λόγω και αντικειμενικών συνθηκών – και όχι υποκειμενικών επιθυμιών, μετατρέπουν αυτή την πολιτική προοπτική σε μια γενικόλογη  αρχή, σε μια ιδέα, σε μια καντιανή κατηγορική προσταγή.

Νομίζω αποτελεί αναγκαιότητα οι δυνάμεις της επαναστατικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς – με ένα ενωτικό και καινοτόμο τρόπο-  να επαναεφεύρουν την προοπτική της σοσιαλιστικής επανάστασης.

Και να συνδεθούν όχι με τα πλατιά ακροατήρια, που αποτελεί μια κοινοβουλευτική εκδοχή, αλλά να μετατραπούν στην μηχανή της καταστροφής αυτού του άδικου και άκαρδου κόσμου.

Αποτελεί δε, ιστορική ευκαιρία για μια τέτοια εξέλιξη, μέσα σε ένα πολιτικό κλίμα μιας βαθιάς παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, και μιας ολόπλευρης κρίσης πολιτικής και κοινωνικής αντιπροσώπευσης.

Καλά και με τε το δευτερο γυρο τι; όπως ειπα ειναι τραγικό και καταθλιπτικό να επιλέγεις ανάμεσα σε ενα φιλελέ και ενα φασίστα, για αυτο και ίσως πρεπει – δεν θα τους κάνω μάθημα εγώ- να επιλέξουν ελπίδα, και η ελπίδα βρίσκεται στα οδοφράγματα, και από αυτά οι Γάλλοι είναι απο τους πρώτους διδάξαντες

 

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση