κριτική στην πρωτοβουλία για το κομμουνιστικό κόμμα / πρόγραμμα

Σε σχέση με την πρωτοβουλία του ΝΑΡ για την κομμουνιστική απελευθέρωση, για το ΣΥΧΡΟΝΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ / ΚΟΜΜΑ, κάποιες συντροφικές κριτικές παρατηρήσεις που εκφράζουν μια σημαντική αν όχι συνολική διαφωνία.


Η ιστορία του υπαρκτου σοσιαλισμού κράτησε 70 χρόνια και από το 1991 έχουν περάσει 31 χρόνια, δηλαδή περιπου το 47% της ζωής του υπαρκτου, ταυτόχρονα έχουν περάσει 31 χρόνια και το κομμουνιστικο κίνημα όπως το ζήσαμε , όπως το ονειρευτήκαμε, όπως το πιστέψαμε, όπως το αγαπήσαμε , όπως το σιχτιρίσαμε δεν έχει πάρει τα πάνω και δεν έχει δώσει απαντήσεις, σττν καλύτερη των περιπτώσεων αποτελεί μια δύναμη αντίστασης.

Το ΝΑΡ από την δική του πλευρά αφού για δεκαετίες ανοίχτηκε στο πειραματισμο του πλουραλισμού με όλα τα θετικά και τα αρνητικά του , προσωπικά κράταω τα θετικά , επιστρέφει στο δογματισμό του ορθόδοξου κομμουνισμού ή σε μια απόπειρα ανανέωσης, ανασυγκρότησης, επαναθεμελίωσης, προσοχή όχι επαναθεμελίωσης του επαναστατικού χειραφετικού προτάγματος αλλά επαναθεμελίωσης του ορθοδόξου σοβιετικού κομμουνισμού.

Είναι αλήθεια πως σε ένα μακροιστορικο επίπεδο τίποτε δεν μένει σταθερό άρα και ο καπιταλισμός κάποια στιγμή θα μπει στο χρονοντουλαπο της ιστορίας, πιο γρήγορα βέβαια μπήκε ο σοβιετικός κομμουνισμός και ότι υπάρχει από δαύτον είναι η Κίνα της παγκόσμιας καπιταλιστικής εντατικής και εκτατικής επέκτασης, η Κούβα που επιχειρεί με νύχια και δόντια προσπαθεί να κρατηθεί ανεξάρτητη, η Βορειο Κορέας του σταλινισμού του Κιμ και το Βιετνάμ που ακολουθεί τα βήματα της Κίνας. Ε δεν το λέτε και πρότυπα για εξαγωγή, ούτε καν αυτό της Κούβας.

Τίποτε μέσα στο ιστορικό δίαβα δεν επιβεβαιώνει πως το επόμενο σύστημα όταν και όποτε μας αφήσει χρόνους ο καπιταλισμός θα είναι ο κομμουνισμός, είναι ένα από τα ενδεχόμενα , ειναι μια τάση και όχι μια ντετερμενιστικη κίνηση. Αυτό σημαίνει πως μια μετακαπιταλιστική τάξη πραγμάτων δύναται να είναι ένα νέο τύπου εκμεταλευτικό ταξικό σύστημα, μια επιστροφή σε μια προγενέστερη κατάσταση πραγμάτων με στοιχεία που θα επιρρεάζονται από την τεχνολογία, μια μακρά μεταβατική κατάσταση με στοιχεία σοσιαλισμού και καπιταλισμού και τέλος αυτό που επιθυμούμε ο κομμουνισμός.

Με βάση τα παραπάνω με καρδία της θέσης την ολοκληρωτική αποτυχία του σοβιετικού μαρξισμού/ κομμουνισμού πιστεύω πως κάθε απόπειρα ανασυγκρότησης του ή επαναθεμελιωσής είναι απλώς ΜΑΤΑΙΗ.

Κατανοώ την ψυχική συναισθηματική ανάγκη μας να κινηθούμε σε αυτούς τους ορίζοντες άλλωστε είμαστε προϊόντα της προηγούμενης φάσης, αλλά δυστυχώς νομίζω πως κάνουμε λάθος και μακάρι να κάνω λάθος αλλά οπως είπα είναι ΜΑΤΑΙΗ.

Η ήττα του κομμουνιστικού κινήματος είναι τόσο ριζική και οι αλλαγές που θα πρέπει να γίνουν είναι εξίσσου ριζικές για να φτάσουμε στο σημείο να αντικρύσουμε ενα πραγματικά νέο επαναστατικό κίνημα και πρόταγμα.

Σε κάθε περίπτωση στην κατεύθυνση της επαναστατικης επαναθεμελίωσης, άμεσα και με ένα ριζοσπαστικό τρόπο, πρέπει να υπερβούμε το μεταφυσικό- όπως θα το όριζε ο Αριστοτέλης το μεταφυσικό- δίπολο της εργατικής τάξης ως επαναστατικης τάξης και του κόμματος νέου τύπου.

Σε μια πρώτη φάση το ΝΑΡ επιχειρήσε με ένα ατελή τρόπο να απαντήσει σε αυτό το μεταφυσικό διπολο, με όπλα την διπλή φύση της εργατικής τάξης και την αναζήτηση ενός πλατιου επαναστατικου υποκειμένου, δυστυχώς αυτό δεν προχώρησε γιατί θα ήταν αναγκασμενο να υπερβεί το Μαρξ, τον Λένιν και αυτό δεν θα ήταν δυνατό να το πράξει αν και αποτελεί ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ.
Αν μου επιτραπεί ας προχωρήσω λίγο παρακαλώ: Οι καπιταλιστικές συνθήκες πάντα θα δημιουργούν τις προϋποθέσεις για αντίσταση , για αγώνα, για εξέγερση και για επανάσταση, κατά συνέπεια δικαιώνεται ο Μάο όταν λέει έχουμε δίκαιο να κάνουμε εξέγερση, όπως είναι ολοφάνερο πως ο μόνος αγώνας που δεν πάει χαμένος είναι αυτός που δεν γίνεται.

Και αυτό από μόνο του νόημα στην ύπαρξη της οργάνωσης , της αριστεράς και ειδικότερα της επαναστατικης αριστεράς, ανεξαρτήτου του αποτελέσματος: Είναι ο ίδιος ο καπιταλισμός που γεννάει τις αρνήσεις του και είναι τιμή μας που είμαστε μια από αυτές.

Σε αυτό το πλαίσιο στο όνομα της υπεράσπισης των κοινωνικών, εργατικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων , στο όνομα της υπεράσπισης της πλειοψηφίας των 6 δισεκατομμύριων ανθρώπων, στο όνομα της ισόρροπης ανάπτυξης άνθρωπου και φύσης, απαιτείται η οργάνωση της αντίστασης και της αντεπίθεσης.

Με στόχο την οικοδόμηση μιας πλατίάς και ανοικτής κοινωνικής και πολιτικής αντιπολίτευσης, που θα θεωρεί τον εαυτό της ως τέτοιο ακόμη και αν οι συνθήκες την φέρουν στην εξουσία. Άλλωστε στην κυβέρνηση και στην εξουσία δεν θα βρίσκεται η πρωτοπορία αλλά η κοινωνική και μαχόμενη πλειοψηφία.

Με στόχο ενα βαθύ και ουσιαστικό επαναστατικό αναστοχασμό και ριζική επαναθεμελίωση στην κατευθυνση μιας μεταλενινιστικής και μεταμαρξιστικής θεωρητικής και πρακτικής αναζήτησης, προσοχή το μετα δεν συνεπάγεται άρνηση τους, αλλά ουσιαστική και διαλεκτική υπερβασή τους.

Επιστρέφοντας στο συγκεκριμένο: Αυτή την στιγμή πιστεύω πως είναι σπατάληση δυνάμεων η συζήτηση και η δράση για την δημιουργία ενός κομμουνιστικου κόμματος.

Απεναντίας είναι αναγκαία μια ανασυγκρότηση του ΝΑΡ , και μια σοβαρή συζήτηση για το ζήτημα των συμμαχιών και το πως δρούμε και πως μπορούμε να παρεμβούμε ετσι ώστε να επιδράσουμε στην μεγαλη πλειοψηφία.

Τέλος αλλά όχι τελευταίο να τεθεί σε συζήτηση η οικοδόμηση ενός πλατιού ανοικτου και πολυθεματικού αντικαπιταλιστικού μετώπου / κόμματος, επειδή υπάρχει ακόμη η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να επιχειρηθεί να μετασχηματιστεί αντικαπιταλιστικό κόμμα/ μέτωπο.

Οι στιγμές είναι κρίσιμες η βαθιά κρίση η πολυδιάστατη κρίση του παγκόσμιου καπιταλισμού οδηγεί σε πολεμικές συγκρούσεις άμεσες και εμεσες και η ύστατη αναγκαιότητα των δυνάμεων της κοινωνικής και ατομικής χειραφέτησης, της κομμουνιστικής χειραφέτησης είναι να βρουν συμμάχους για να αποτρέψουν την καταστροφή, δημιουργώντας το πιο πλατύ κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο, εκφράζοντας την εργαζόμενη πλειοψηφία.