Τα παγκόσμια προβλήματα και οι απαντήσεις μιας χρήσιμης ανατρεπτικής αριστεράς

Σε αυτό το νέο άρθρο θα επιχειρήσω να θέσω σε προβληματισμό τα βασικότερα προβλήματα του σύγχρονου κόσμου που η αντιμετώπιση τους θα φωτίσει το παρόν και μέλλον της σύγχρονης Παγκόσμιας, Ευρωπαϊκής και Ελληνικής αριστεράς.

Πόλεμος

Με αφορμή και τον πόλεμο στην Ουκρανία τα γεγονότα δείχνουν πως ο ανταγωνισμός ανάμεσα στους ιμπεριαλιστικες δυνάμεις και τα ιμπεριαλιστικα στρατόπεδα έχει πάρει ενα ουλτρα οξυμένο χαρακτήρα που βάζει την παγκόσμια ειρήνη σε κίνδυνο.Ας μην έχουμε αυταπάτες όλοι γνωρίζουν πως ένας γενικευμένος παγκόσμιος πόλεμος με όλα τα μέσα θα οδηγήσει σε μια παγκοσμια πυρηνική καταστροφή δίχως νικητές και ηττημένους, παρόλα αυτά όμως επειδή οι ανταγωνισμοί έχουν οξυνθει πάντα υπάρχει ο κίνδυνος του λάθους, του ατυχήματος, της προβοκάτσιας.Δεν είναι μόνο τα γεωπολιτικά συμφέροντα , δεν είναι μόνο ή σύγκρουση για τους ενεργειακους πόλους, πόρους και δρόμους, είναι ο αδυσώπητος ανταγωνισμός για την παγκόσμια κυριαρχία στην βάση των τεραστίων και βαθιών αντιθέσεων του καπιταλιστικου συστήματος, σε μια εποχή που χάρη και στην παγκοσμιοποιηση τίθεται σε αμφιβολία η πρωτοκαθεδρια της κυριαρχίας των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ και αυτό δεν το αντέχει ο παγκόσμιος ηγεμόνας των ΗΠΑ, άλλωστε ο σύγχρονος ιμπεριαλιστικος κόσμος είναι κτισμένος στην βάση μιας ιεραρχίας που στην κορυφή βρίσκονται οι ΗΠΑ και πιο κάτω η ΕΕ. Δεν υπάρχει καλός η κακός ιμπεριαλιστικος πόλος , δεν υπάρχει προοδευτικός και αντιδραστικος ιμπεριαλιστικος πόλος, υπάρχουν δυνατοί και πιο αδύναμοι ιμπεριαλιστικοι πόλοι, μόνο που αυτό δεν τους μετατρέπει ούτε σε καλούς, ούτε σε προοδευτικους. Βεβαια σε μια αντικειμενική ρεαλιστική βάση το χειρότερο σενάριο είναι η συντριβή του ενός πόλου και η πλήρης επικράτηση του άλλου, χειρότερο σεναριο για όλους τους λαούς του κόσμου. Με βάση αυτές τις συνθήκες το καθήκον του αντιπολεμικου κινήματος και της αριστεράς είναι να σταματήσει άμεσα ο πόλεμος και οι λαοί της Ουκρανίας και της Ρωσίας να αποφασίσουμε μόνοι τους για το μέλλον τους.Ενώ στο βαθμό που ο ο εχθρός βρίσκεται στην ίδια μας την χώρα και στην ίδια μας την Ήπειρο, δηλαδή την Ευρώπη και ιδιαίτερα στην ΕΕ η ιεραρχηση της Ευρωπαϊκής και Ελληνικής αριστεράς πρέπει να μπαίνει κάπως έτσι : Στοπ στο πόλεμο και την συμμετοχή της Ελλάδας, Όχι στο ΝΑΤΟ-ΗΠΑ- Ελληνική κυβέρνηση και Ρωσία.

Τεχνολογία – Επιστήμη- παραγωγή.

Με βάση τις εξελίξεις στην επιστήμη και της τεχνολογίας οι οποίες ήταν πλήρως υποταγμένες στην παραγωγή και την αναπαραγωγή του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής , έχουμε μια εκτίναξη της υπερπαραγωγής παραγωγικών δυνάμεων και μηχανών που έχει οδηγήσει σε μια νέα εποχή βιομηχανικής ανάπτυξης.Μακροπροθεσμος στόχος του κεφαλαίου είναι να διώξει μακριά από την παραγωγή την ζωντανή εργασία στο βαθμό που αδυνατεί να την πειθαρχήσει και να την ελέγξει πλήρως. Αυτό αδυνατεί να γίνει για δύο συγκεκριμένους λογους: Ο πρώτος είναι πως οι μηχανές δεν παράγουν υπεραξία, υπεραξία παράγει μόνο η ζωντανή εργασία. Ο δεύτερος είναι πως η εκδίωξη των εργαζομένων από την παραγωγή μειώνει ή και εξαφανίζει την αγοραστική δύναμη εκατομμυρίων εργαζομένων και κατά συνέπεια αν αυτό συμβεί θα έχει ως αποτέλεσμα να μην έχει τα κέρδη που προσδοκά.Η σύγχρονη αριστερά πρέπει να κατανοήσει ότι στο καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής τόσο η υπεραναπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων όσο και η απόλυτη υπαγωγή των πάντων στο κεφάλαιο για τα συμφέροντα των καταπιεσμενων τάξεων μόνο αρνητικά μπορούν να λειτουργήσουν, ενώ η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων σε ισορροπία με την ζωντανή εργασία και την φύση δύναται να συμβεί μόνο σε μια σοσιαλιστικη και κομμουνιστική κοινωνία.Στις παρούσες συνθήκες αποτελεί αναγκαιότητα η υπεράσπιση της ζωντανής εργασίας και της φύσης ενάντια στο κεφάλαιο, τις παραγωγικές δυνάμεις/ σχέσεις και την επιστήμη που είναι θεραπενιδα του κεφαλαίου. Μέσα από αυτό πρίσμα δύναται να αντιμετωπίσει η Ευρωπαϊκή και Ελληνική αριστερά και το ζήτημα της ανάπτυξης σε σχέση με τις οικολογικές καταστροφές που προκαλεί. Με βάση ένα παγκόσμιο , Ευρωπαϊκό ή και εθνικό εξορθολογισμο δύναται να υπάρξει μια παραγωγική διαδικασία που θα ικανοποιουνται οι βασικές ανάγκες ολάκαιρου του πληθυσμού σε σχετική ισορροπία με την φύση. Αυτο δεν συνεπάγεται καταπίεση των επιθυμιών μας, αλλά μια ελευθερη συνειδητή οριοθέτηση που μπορεί να αντιμετωπιστει από μια μορφή ελεγχόμενης σοσιαλιστικής αγοράς.

Οικονομική ταξικη ανισότητα

Ζούμε σε εποχές μιας παγκόσμιας εκτίναξης της οικονομικής και ταξικής ανισότητας, δυστυχώς παρά την τεράστια αύξηση του πλούτου η οικονομική ανισότητα μετατρέπει ολο και πιο πολύ τους φτωχούς σε φτωχότερους και τους πλούσιους πλουσιότερους.Ας δούμε κάποια οικονομικά μεγέθη. Το 1% του πληθυσμού κατέχει το 38% του πλούτου και το 50% του πληθυσμού κατέχει το 2% του πλούτου, περίπου 1 δισεκατομμύριο άνθρωποι ζουν με 2 δολάρια την μέρα. Στο επίπεδο της Ελλάδος τα πράγματα δεν είναι καλύτερα, ύστερα από 10 χρόνια μνημόνια και 2 χρόνια πανδημίας τα στοιχεία δείχνουν ότι το πλουσιότερο 1% του πληθυσμού κατέχει περίπου τόσο πλούτο όσο το φτωχότερο 50%, ενώ το πλουσιότερο 10% κατέχει περίπου τέσσερις φορές τον πλούτο του φτωχότερου 50%, επίσης στην φάση των μνημονίων είχαμε συνολικά μείωση του πλούτου κατά 30% με το 20% των νοικοκυριών να βρίσκεται κάτω από το όριο της φτώχειας.Τώρα ας μου επιτρέπει μια ουτοπική αφαίρεση στις παρούσες συνθήκες στην βάση μιας οικονομικής Δημοκρατίας/ ισότητας/ ισοτιμίας. Αν το παγκόσμιο ΑΕΠ του 2017 που ήταν περίπου 80 τρισεκατομμύρια δολάρια μοιράζονταν σε όλους τους κατοίκους του πλανήτη Γη τότε ο κάθε άνθρωπος θα είχε 13000 δολάρια.Το ερώτημα είναι ξεκάθαρο : Δύναται είναι αναγκαίο, είναι ρεαλιστικό να θέτουν τέτοιου τύπου αιτήματα η σύγχρονη αριστερά. Η απάντηση είναι ξεκάθαρη: Αν το παραπάνω αιτημα φαντάζει και είναι βολονταριστικό , είναι όμως ζητούμενο να υπάρξουν αιτήματα και διεκδικήσεις που θα θέτουν ως στόχο την οικονομική δημοκρατία και την οικονομική ισότητα.Αυτό το θέμα μόνο συμπληρωματικά συνδέεται με το ζήτημα της αύξησης των μισθών, των συντάξεων, των κοινωνικών επιδομάτων και του βασικού εγγυημένου εισοδήματος. Η οικονομική Δημοκρατία και η οικονομική ισότητα στο βαθμό που δύναται να υπάρξει μπορεί να κινηθεί ως να έχουμε ή να έχουμε περάσει σε μια πανανθρωπινη κομμουνιστική κοινωνία. Συμπληρωματικά είναι βέβαιο πως πρέπει να θέσουμε άμεσα αιτήματα καταπολέμησης της ακρίβειας και της φτώχειας.

Βιοπολιτικη καταπίεση -έλεγχος

Οι νέες παγκόσμιες συνθήκες της κυριαρχίας κεφαλαίου απαιτούν, επιβάλουν όχι μονο μια γραμμή πειθάρχησης των σωμάτων και των εργατικών δυνάμεων αλλά ένας ολοκληρωτικος βιοπολιτικός έλεγχος, στην περίπτωση της πανδημίας είδαμε μια εκδοχή αυτού του ιατρικοπολιτικου βιοπολιτικού ελέγχου, το διαλεκτικο αστείο, η διαλεκτική τραγική ειρωνεία είναι ότι στην πρωτοπορία αυτού του καθολικού ελέγχου βρίσκεται η σοσιαλκαπιταλιστικη Κίνα. Είναι καθήκον, είναι αναγκαιότητα η άμεση και διαρκής σύγκρουση με κάθε μορφή πειθάρχησης, ελέγχου και ολοκληρωτισμού. Είναι καθήκον, είναι αναγκαιότητα να ανοίξει ένας πλατυς δημοκρατικός διάλογος για την επιστήμη. Είναι καθήκον, είναι αναγκαιότητα να ανοίξει μια συζήτηση για το ζήτημα της δημοκρατίας σε όλα τα κοινωνικά και πολιτικά επίπεδα. Σε αυτό πλαίσιο Δημοκρατία είναι το κράτος, είναι η εξουσία του Δήμου, δηλαδή του λαού, ενός συνειδηποιημενου λαού και Δήμου.Το μεγαλύτερο πρόβλημα για να υπάρξει συνειδητοποιημενος Δήμος, λαός και πλήθος είναι η γενικευμένη αλλοτρίωση σε βαθμό αντικειμενικοποιησης, όπως θα έλεγε ο Λούκατς.

Αλλοτρίωση – Αντικειμενικοποίηση

Δυστυχώς είναι σε μεγάλο βαθμό φανερό πως έχουμε ξεπεράσει την κοινωνία του θεάματος, την κοινωνία της πραγμοποίησης και έχουμε μπει σε μια κοινωνία του ομοιώματος, με τα ΜΜΕ και τα κοινωνικά δίκτυα να παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο. Ας δούμε το παράδειγμα αυτών των θλιβερών γεγονότων που μετατρέπονται σε ομοιώματα θλίψης και τραγωδίας: Μητέρες που σκοτώνουν ή δεν σκοτώνουν τα παιδιά τους, άνδρες που βιάζουν και σκοτώνουν κτλ. Σε αυτα τα ειδικά τραγικά γεγονότα εκφράζεται και το συνολικό, μόνο που λείπει η ουσιαστική συζήτηση τόσο για τα συγκεκριμένα γεγονότα όσο και το πως το ειδικό συνδέεται με το γενικό.Δυστυχώς σε όλα τα επίπεδα της ζωής μας μετατρεπομαστε σε ομοιώματα μιας συνεχιζόμενης και επαναλαμβανομενης τραγωδίας και ανακουφισμενοι λέμε: ευτυχώς δεν είμαστε στην θέση τους.Είναι βέβαιο πως η υποχώρηση, καλύτερα η συντριβή των απελευθερωτικών κοινωνικών προταγμάτων μας οδηγεί σε αυτό το καθεστώς της υποταγής στην ομοιωματικη ψευδοπραγματικότητα.Η πραγματικότητα όμως επιστρέφει και κρατάει δρεπάνια: Η ακρίβεια ξυρίζει και σε λίγο η πείνα θα θερίζει κεφάλια. Κάποιες μικρές αυξήσεις είτε δεν δίνονται, για την ακρίβεια δίνονται και παιρνονται πίσω από τα αφεντικά, όπως συμβαίνει εδώ και χρόνια με το 13 μισθό , τα δώρα των Χριστουγέννων και τα επιδόματα του Πάσχα και των διακοπών. Αλλά και να δίνονται όπως συμβαίνει στις μεγάλες επιχειρήσεις , όχι μόνο δεν φτάνουν αλλά η ακρίβεια τις εξατμιζει.

Εργατικό κίνημα

Ευτυχώς σε ένα μεγάλο βαθμό είναι υπαρκτό το εργατικό κίνημα αλλά είναι φανερό πως είναι αδύνατο να προβάλει αποτελεσματική αντίσταση και είναι ακίνδυνο για το σύστημα, παρόλα αυτά σε ένα βαθμό κρατάει τα μπόσικα. Αρχές Απριλίου του 2020 έκανε μια μαζική απεργία , καλύτερα υπήρξαν μαζικές πορείες, δεν είδα όμως καμία ανακοίνωση σωματείου ή Ομοσπονδίας για το ποσοστό των απεργών σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, γιατί μάλλον δεν υπήρχε συμμετοχή και από αυτή την οπτική είχαμε, έχουμε και θα συνεχίσουμε να έχουμε ομοιώματα απεργιών.Με βάση τα παραπάνω στοιχεία στο βαθμό που ισχύουν είναι ολοφάνερο πως οι συνθήκες δεν είναι ιδιαίτερα ευνοϊκές για την ύπαρξη μιας χρήσιμης ανατρεπτικής αριστεράς.Απο την άλλη πλευρά οι τεράστιες αντιθέσεις και αντιφάσεις του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος δημιουργούν τις προϋποθέσεις για να υπάρξουν όχι μόνο αντιδράσεις αλλά και αντιστάσεις , είτε συνειδητες , είτε αυθόρμητες, π.χ. , η Ελληνική κοινωνία έζησε από το 2006 έως το 2015 ένα κύκλο συνεχιζομενων και σκληρών αγώνων που χάρη στην αριστερά ηττήθηκαν. Δεν είμαι σίγουρος αν θα μπορούσαν να κερδίσουν αλλά η Ελληνική αριστερά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έκανε ότι παιρνουσε από το χέρι της για να χάσει.

Αυτό δηλώνει την αναγκαιότητα της επαναθεμελιωσης μιας σύγχρονης ανατρεπτικης αριστεράς η οποία θα θέσει ως στόχο να υπερασπίσει με κάθε τρόπο τα λαϊκά και εργατικά συμφέροντα, τα εθνικά, δημοκρατικά και κοινωνικά δικαιώματα του λαού ενάντια στα ντοπια και ξένά αφεντικά, την Ελληνική Κυβέρνηση, τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ

Δημιουργός: Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση