Η Αριστερά σε καιρούς πρόσκρουσης

«Σημασία δεν έχει η πτώση αλλά η πρόσκρουση» είναι το μότο της γνωστής ταινίας Μίσος για την μητροπολιτική βία της δεκαετίας του 1990.

Ακριβώς το ζήτημα δεν είναι είναι η πτώση αλλά η πρόσκρουση σε μια παγκοσμια κλίμακα σε μια εποχή παγκόσμιας έκρηξης των καπιταλιστικών αντιφάσεων και των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων.

Ποιος λοιπόν είναι ο ρόλος της αριστεράς σε αυτές τις τόσο έντονα συγκρουσιακές συνθήκες.

Τα παρακάτω κείμενα δεν δίνουν απαντήσεις πως θα μπορούσε άλλωστε,  συμμετέχει σε ένα διάλογο ο οποίος αν δεν γίνεται είναι αναγκαίος να γίνει, καθώς τα πράγματα τείνουν να γίνουν οριακά και η αριστερά,  η παγκόσμια , η ευρωπαϊκή,  η Ελληνική αριστερά είναι καθήκον της να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο διαφορετικά θα αποτελεί παρελθόν.

3+1 κείμενα για την αριστερά
Στο παρακάτω κείμενο επιχείρησα να αναστοχαστω την αριστερά ως μια αυθεντικά αναρχική, ελευθεριακή, βαθιά απελευθερωτική
https://apokaukos.gr/…/aristera-mia-filosofiki…/


Ενώ σε αυτό το κείμενο επιχείρησα μια πολιτική και ιστορική περιοδιολόγηση με βάση τις δύο κυρίαρχες παραδόσεις της σοσιαλδημοκρατιας και του κομμουνισμού
https://apokaukos.gr/…/aristera-mia-politiki-kai…/


Σε αυτό το τρίτο κείμενο συζητάω το αν δύναται να οικοδομηθεί μια δημοκρατική αντικαπιταλιστική αριστερά.
https://apokaukos.gr/…/gia-mia-plouralistiki…/

Ακολοθούν τα κείμενα :

Το πρώτο :

Αριστερά μια φιλοσοφική θεώρηση

Τι νοείται γενικά αριστερά  και ειδικά αριστερά ως πολιτική παράταξη και πολιτική οικογένεια, ως κίνηση ιδεών και θέσεων στην συγκυρία, στην ιστορική εποχή αλλά και μέσα στην ιστορική κίνηση;
Στο παρακάτω άρθρο  θα επιχειρήσω μια φιλοσοφική τοποθέτηση και ευελπιστώ πως σε ένα επόμενο άρθρο θα ακολουθήσει μια πιο άμεση  πολιτική τοποθέτηση.
Καταγωγή
Η Αριστερά ως ιστορική καταγωγή έχει τις ρίζες της στην εποχή της Γαλλικής Επανάστασης όπου στα αριστερά έδρανα  της Γενικής συνέλευσης κάθονταν οι δυνάμεις οι οποίες  ήταν ενάντια στην Μοναρχία,  αντιθέτως  στα δεξιά έδρανα  κάθονταν δυνάμεις που υποστήριζαν την Μοναρχία και το παλαιό καθεστώς.
Από την πλευρά της ουτοπίας
Στην βάση της παραπάνω τυπικής διάκρισης γεννήθηκε ένα πολιτικό φαντασιακό στο οποίο  ως αριστερά φωτογραφίζονται ριζοσπαστικές δυνάμεις οι οποίες  αγωνίζονται ενάντια στο πάσης φύσεως και θέσεως κατεστημένο, ακόμη και αν αυτό ισχυρίζεται πως είναι λίγο ή πολύ αριστερό.
Κατά συνέπεια η αριστερά  στο βαθμό που θέλει να είναι αριστερά πρέπει διαρκώς να ανανεώνεται, να εξελίσσεται να παραμένει εξωτερική του κράτους, του οποίου κράτους, ακόμη και του κράτους των εργατών ή του λαού, είναι αναγκαίο να παραμείνει ενάντια σε κάθε είδος καταναγκασμού , εκμετάλλευσης και καταπίεσης και για αυτό το λόγο η αριστερά δεν δύναται να ταυτίζεται με εκμεταλλευτικά και βάρβαρα καθεστώτα.
Η αριστερά για να παραμείνει αριστερά δεν δύναται παρά να είναι αυθεντικά αναρχική, ελευθεριακή, βαθιά απελευθερωτική και ολιστικά ουτοπική, στο βαθμό που ουτοπία  είναι ο ωκεανός των δυνατοτήτων που κάτω απο συγκεκριμένες συνθήκες μετασχηματίζονται σε πραγματικότητα, σε έλλογη πραγματικότητα. Αν αυτά σας φαντάζουν πολύ θεωρητικά η ιστορική πραγματικότητα θα σας διαψεύσει:  Κάποτε το να έχουν οι γυναίκες ίδια δικαιώματα με τους άνδρες δεν ήταν απλώς άτοπο αλλά και απαράδεχτο,  σήμερα τουλάχιστον είναι μια κοινή παραδοχή που δυστυχώς δεν ισχύει παντού και πάντα. Κάποτε το να εκλέγουν οι λαοί  τις κυβερνήσεις που επιθυμούσαν  ήταν σκάνδαλο,  σήμερα είναι μια κοινή παραδοχή στην πλειοψηφία των λαών και των κρατών. Κάποτε υπήρχαν δούλοι, που ανήκαν σε κάποιους άλλους ως απόλυτη ιδιοκτησία και αυτό ήταν κάτι το απόλυτα λογικό, οι δούλοι δεν ήταν ολοκληρωμένοι ανθρωποι αλλά σκεπτόμενα εργαλεία. Στην σημερινή εποχή τυπικά δεν υπάρχουν δούλοι, η δουλεία είναι έγκλημα, οι άνθρωποι όμως παραμένουν δέσμιοι καθώς αναγκάζονται για να επιβιώσουν να πουλούν την εργατική τους δύναμη με αποτέλεσμα η εργασία και η ζωή τους να είναι  εμπόρευμα και όχι ελεύθερη δημιουργικότητα.

Διχασμός θεωρίας- πράξης
Είναι κοινό μυστικό πως στο διάβα των ιστορικών χρόνων η αριστερά δεν έμεινε άσπιλη και αμόλυντη, δεν έμεινε νέα και ερωτεύσιμη, γέρασε και ξεμωράθηκε, δυστυχώς δεν έμεινε η αιώνια εξεγερμένη και η αιώνια επαναστάτρια, πρωτοπόρα στο αγώνα για την παγκόσμια κοινωνία της ισότητας, της δημοκρατίας, της αδελφότητας και της ελευθερίας.
Όπως συνήθως συμβαίνει πάντα εμφανίζεται ένας διχασμός ανάμεσα στην θεωρία και την πράξη, πάντα ή σχεδόν πάντα η  πραγματικότητα θα υπερβαίνει τις θεωρίες και πάντα θα μένει ανοικτό το  στοίχημα της ενότητας θεωρίας και πράξης, ένα στοίχημα που μπορεί και να κερδίζεται μπορεί και να χάνεται, μπορεί να κερδίζεται σε μια στιγμή και στην επόμενη στροφή να χάνεται.
Η Αριστερά κυβέρνησε, διαχειρίστηκε εξουσίασε και καταπίεσε, στήριξε και στηρίχτηκε σε ανελεύθερα καθεστώτα, μπήκε στο βούρκο και έγινε ένα με τα κόπρανα. Η αριστερά  έγινε ρεαλίστρια, μετατράπηκε σε δεξιά, την στιγμή που η δεξιά κάτω από την επιρροή λαϊκών κινημάτων μεταμόρφωθηκε έστω και πρόσκαιρα, σε αριστερά, εφαρμόζοντας ένα πρόγραμμα με καμβά την ισότητα, την ελευθερία και την αδελφότητα.
Βέβαια με βάση το τρίπτυχο ελευθερία-ισότητα-αδελφότητα η δεξιά ρίχνει το βάρος στην ελευθερία, μία ελευθερία ατομική και οικονομική, ενώ η αριστερά ρίχνει το βάρος στην ισότητα. Υπάρχει και μια συγκεκριμένη αριστερά, η κομμουνιστική αριστερά που ρίχνει το βάρος στην αδελφότητα, θυμίζοντας την κοινή της ρίζα με το κίνημα του χριστιανισμού στην πρωταρχική του πηγή αλλά και με τα χριστιανικά αιρετικά κινήματα του μεσαίωνα και της Αναγέννησης. Όπως υπάρχει και μια δεξιά που αρνείται συνθέμελα το τρίπτυχο ισότητα- ελευθερία- αδελφότητα, μένοντας ή επαναφέροντας την πρότερη Γαλλικη προεπαναστατικη κατάσταση, αυτή η δεξιά δεν είναι μόνο η βασιλόφρονα δεξιά αλλά και η φασίζουσα δεξιά καθώς και η νεοφιλεύθερη δεξιά.
Στην βάση λοιπόν  του τρίπτυχου ισότητα- ελευθερία- αδελφοτητα είναι αναγκαιότητα  να ερευνηθεί μια σύγχρονη αριστερή κοσμοθεώρηση.
Ελευθερία
Κατα αρχάς πρέπει να τονίσουμε πως ελευθερία δεν είναι να κάνουμε ό,τι θέλουμε δίχως να δίνουμε σε κανένα λογαριασμό. Ελευθερία είναι να πραγματώνουμε τις δυνατότητες και τις επιθυμίες μας κατανοώντας και γνωρίζοντας το συνολικότερο κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό πλαίσιο.
Η ελευθερία ξεκινά από εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου, για αυτό το λόγο δεν είμαστε ελεύθερο,ι όταν οι γύρω μας δεν είναι ελεύθεροι, δεν μπορούμε να είμαστε ελεύθεροι, όταν υπάρχει κάποιος και κάποια όπου γης, που δεν είναι ελεύθερος και ελεύθερη.
Κάτω από αυτό το πρίσμα η ελευθερία κινείται σε αλληλοδιαπλοκή και αλληλοεξάρτηση σε ατομικό, κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό επίπεδο. Αν στο ατομικό επίπεδο σε ένα βαθμό είναι κατανοητό, το τι ορίζεται ως ελευθερία είναι αναγκαίο όμως να το προσεγγίσουμε με βάση τις κοινωνικές και οικονομικές παραμέτρους. Οι φιλελεύθεροι υποστηρίζουν κυρίως  τα ατομικά δικαιώματα μόνο που και αυτά υποκείνται σε συγκεκριμένες οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές παραμέτρους. Ας το κάνουμε πιο απλά: Τι ελευθερία μπορεί να έχει ένας ή μια ΑμεΑ σε μια πόλη που δεν έχει ελευθερία πρόσβασης και κίνησης; Τι ελευθερία μπορεί να έχει κάποιος ή κάποια που βομβαρδίζεται, βρίσκεται σε διωγμό, πυροβολείται και δολοφονείται; Τι ελευθερία μπορεί να έχει ένας φτωχός και μια φτωχή σε μια κοινωνική και πολιτική συνθήκη όπου το χρήμα λύνει και δένει;  Τι ελευθερία μπορεί να έχει μια η ένας μετανάστης ή πρόσφυγας που ξεβράζεται σε μια ακτή του Αιγαίου και στην συνέχεια κλείνεται σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης;
Ιδιαίτερα τα ζητήματα στο οικονομικό επίπεδο είναι απολύτως αποκαλυπτικά: Δεν μπορεί να  νοηθεί μια οικονομική ελευθερία- όταν και όπου – το κράτος και η γραφειοκρατία ελέγχουν την οικονομία, αντίστοιχα όμως δεν μπορεί να νοηθεί οικονομική ελευθερία -όταν και όπου- μεγάλες επιχειρήσεις δημιουργούν συνθήκες απόλυτου ή σχετικού μονοπωλίου. Δεν μπορεί να νοηθεί οικονομική ελευθερία -όταν και όπου- οι πολλοί πουλούν την εργασία τους σε λίγους, με τους λίγους που κατέχουν τον πλούτο και την εξουσία να εκβιάζουν τις συνθήκες εργασίας και τις τιμές της εργατικής δύναμης.
Κατά συνέπεια σε πιο απλά πολιτικά ελληνικά: Όσο υπάρχει και όπου υπάρχει καπιταλισμός και μισθωτή εργασία, τότε δεν υπάρχει ελευθερία, ούτε καν οικονομική ελευθερία. Στην καλύτερη των περιπτώσεων υπάρχουν ή μπορεί να υπάρξουν διάκενα και οάσεις ελευθερίας και ένα αντικαπιταλιστικό πλαίσιο κοινωνικού και πολιτικού ελέγχου, μέχρι να δημιουργηθούν οι κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες για την υπέρβαση του καπιταλισμού.
Ισότητα.
Έδωσα μεγάλη έμφαση στο ζήτημα της ελευθερίας διότι μέσα από αυτή θα αντιμετωπίσω και την ισότητα καθώς δεν μπορεί να νοηθεί η ισότητα δίχως την ελευθερία. Η ισοελευθερία είναι μια συνθήκη που δεν μένει σε αυτήν την τυπική ισότητα απέναντι στο νόμο, για να υπάρξει μια πραγματική ισότητα είναι αναγκαία μια πολιτική και νομική ανισότητα υπέρ των καταπιεσμένων, των ευάλωτων πληθυσμών, των μειονοτήτων, των ΑμεΑ και των φτωχών. Είναι αναγκαία και δυνατή  μία ουσιαστική κοινωνική και πολιτική ανισότητα ενάντια σε αυτούς  που κατέχουν εξουσία και πλούτο και μόνο έτσι θα περιοριστεί η εξουσία και ο πλούτος των καπιταλιστων , των γραφειοκρατών και των τεχνοκρατών.
Σε άλλες εποχές η παραπάνω συνθήκη θα ονομάζονταν δικτατορία του προλεταριάτου, μία δικτατορία που υπερασπίζεται την ισοελευθερία της κοινωνικής και παραγωγικής πλειοψηφίας.  Επειδή όμως η έννοια της δικτατορίας του προλεταριάτου ταυτίστηκε με δικτατορικα καθεστώτα επί του προλεταριάτου, επί της κοινωνικής και παραγωγικής πλειοψηφίας, ας ονομάσουμε την παραπάνω συνθήκη όπως θέλουμε, οι λέξεις και οι έννοιες παίζουν ένα ρόλο, μεγαλύτερο ρόλο παίζει όμως η ουσία.
Αδελφότητα
Η ισοελεύθερη συνθήκη και πάνω από όλα διαδικασία οδηγεί σε μια αντίληψη όπου ο άνθρωπος είναι αδερφός για τον άλλο, όλοι οι άνθρωποι είναι αδέρφια με όλους τους ανθρώπους, όλη η ανθρωπότητα είναι μια ολόκληρη οικογένεια, κάτι που σε ένα μεγάλο βαθμό ισχύει λόγω κοινής ανθρωπολογικής καταγωγής μας.
Το να είναι όλοι οι άνθρωποι αδέρφια , σε αυτές τις συνθήκες αλλά και γενικά. είναι δύσκολο θα μου πείτε , εδώ είναι  αδέρφια και συγκρούονται.  Θα συμφωνήσω σε αυτές συνθήκες, Θα διαφωνήσω σε ένα γενικότερα πλαίσιο. Αν αλλάξουν οι συνθήκες, αν υπερβούμε τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, αν υπερβούμε το γραφειοκρατικό φαινόμενο και την εξουσία των τεχνοκρατών, τότε ίσως μέσα από μια μακριά διαδικασία μπορεί όντως να γίνει πραγματικότητα η παγκόσμια αταξική κοινωνία.
Ανθρώπινη φύση
Στην παραπάνω θέση κάποιοι θα θέσουν ως όριο την ανθρώπινη φύση που δεν είναι φτιάγμένη για κοινωνικούς παραδείσους, αντίθετα κάποιοι άλλοι με βάση την  Ρουσωική τοποθέτηση  θα υποστηρίξουν πως η ανθρώπινη φύση είναι συμβατή με τον σοσιαλισμό  τον κομμουνισμό και την αναρχία.
Πιστεύω πως η αλήθεια δεν βρίσκεται στο δεξιό, Χομπιανό πεσιμισμό , ούτε στο Ρουσωικο οπτιμισμό. Νομίζω πως δεν  υπήρξε και δεν υπάρχει αιώνια ανθρώπινη φύση:  ο πρωτόγονος άνθρωπος είναι πολύ διαφορετικος από το άνθρωπο της αρχαιότητας,  αυτός πολύ διαφορετικός από αυτόν του μεσαίωνα και ο άνθρωπος του μεσαίωνα πολύ διαφορετικός από τον σημερινό άνθρωπο και ο σημερινός άνθρωπος θα είναι πολύ διαφορετικός απο τον άνθρωπο σε μια επόμενη εποχη καλύτερη ή χειρότερη από την σημερινή. Όπως είπα και λίγο πιο πάνω οι συνθήκες παραγάγουν τον άνθρωπο , μέχρις ότου αυτός καταφέρει να τις αλλάξει.
Επίσης είναι αναγκαίο να κατανοηθεί πως αναφέρομαι σε ανθρώπους και όχι σε αγγέλους, οι άνθρωποι έχουν λόγο, πάθη, συναισθήματα, σάρκα και σώμα, οι αγγέλοι έχουν μόνο πανάγαθη ψυχή, κατα συνέπεια ακόμη και η κομμουνιστική ή μια αναρχική κοινωνία δεν θα είναι μια αγγελικά πλασμένη κοινωνία.
Το μέλλον διαρκεί πολύ;
Όχι ακριβώς το μέλλον είναι εδώ μπροστά εξελίσσεται και καθορίζεται από αλλότριες δυνάμεις ενώ θα μπορούσε ίσως και να έπρεπε να καθορίζεται από δυνάμεις που θα έθεταν ως πρωτεύον την ισότητα, την ελευθερία, την αδελφότητα και την ισορροπία μεταξύ ανθρ’ωπου-κοινωνίας – φύσης.
Θα τα καταφέρουμε;
Αν δεν θέλουμε να καταστραφούμε ως ανθρωπότητα ναι , μέχρι τα τώρα τα καταφέραμε, τα επόμενα χρόνια θα δείξουν, αν και πάλι τα καταφέρουμε , η ελπίδα δεν πεθαίνει τελευταία, η ελπίδα είναι μπροστά μας , ας τολμήσουμε.

Το δεύτερο:

Αριστερά: μια πολιτική και ιστορική περιοδιολόγηση


Οι δύο οικογένειες και το πνεύμα του 68′
Οι δύο μεγάλες σύγχρονες αριστερές οικογένειες είναι η Σοσιαλδημοκρατία και ο Κομμουνισμός με κοινή καταγωγή τον Μαρξισμό, αυτήν την τεράστια επιστημονική ήπειρο που έχει ως εργαλείο τον ιστορικό υλισμό και έχει ανακαλύψει,  καλύτερα αποκαλύψει, το μυστικό της καπιταλιστικής παραγωγής την υπεραξία.
Ο Μαρξισμός  γέννησε το κομμουνιστικό κίνημα του 19ου αιωνα ως την “αριστερά της αριστεράς” των αστικών δημοκρατικών επαναστάσεων του 19ου αιώνα. Στην συνέχεια ως αναίρεση αυτού του επαναστατικού Μαρξισμού γεννήθηκε η Σοσιαλδημοκρατία που δεν συμπαθούσε, καλύτερα αντιπαθούσε τις επαναστάσεις, θεωρώντας πως θα φτάσουμε στην πηγή, δηλαδή στο Σοσιαλισμό με μεταρρυθμίσεις. Ως άρνηση της άρνησης αυτων των δύο γεννήθηκε το κομμουνιστικό κίνημα του 20ου αιώνα, ο Μαρξισμός- Λενινισμός και όλες οι αιρέσεις του, όπως είναι ο Μαοϊσμός και ο Τροτσκισμός και μια σειρά απο σοσιαλιστικά καθεστώτα με τα θετικά και τα πολλά αρνητικά τους, χωρίζοντας τον κόσμο στα δύο.
Η ιστορική διαλεκτική δεν σταματάει ποτέ να “σπάει τούβλα”, το  1968 η τελευταία μεγάλη παγκόσμια επανάσταση συντάραξε το πλανήτη και έφερε “τούμπα” τόσο τον ορθόδοξο καπιταλισμό όσο και τον ορθόδοξο κομμουνισμό. Το πνεύμα, καλύτερα το κίνημα του Μάη του 68′ το οποίο ήταν μια ενότητα και υπέρβαση του Μαρξισμού, του Αναρχισμού και του Φιλελευθερισμού εναντιώθηκε στο κοινωνικό και πολιτικό συντηρητισμό και πουριτανισμό και έθεσε στο κέντρο της συζήτησης τα όρια της οικονομικής και παραγωγικής ανάπτυξης, θέτοντας τις βάσεις για την γέννηση του οικολογικού ζητήματος. Το πνεύμα του 68′ άλλαξε και δυνάμωσε το δυτικό καπιταλισμό και υπόσκαψε το ορθόδοξο κομμουνισμό και τον υπαρκτό σοσιαλισμό, κατά μια έννοια τα γεγονότα της διετίας του 89-91 ήταν μια  επιβεβαίωση αλλά και αναίρεση του 68′ σε πιο νεοφιλελευθερα και νεοσυντηρητικά μοτίβα.
Αριστερά και Καπιταλισμός
Το μέγα παράδοξο είναι πως τόσο η σοσιαλδημοκρατία, όσο και το κομμουνιστικό κίνημα έχουν μια πολύ στενή σχέση ενότητας και θανάσιμου μίσους με τον καπιταλισμό. Δίχως την τεράστια βιομηχανική καπιταλιστική ανάπτυξη, τα εργοστάσια, τους εργάτες και τις εργάτριες, τους σκλάβους στις φυτείες , τους αγρότες που τους παίρνουν την γη, τους περιφράζουν τα λιβάδια , τότε δεν θα υπήρχε και η αριστερά. Δεν είναι λάθος να πούμε πως ο ίδιος ο καπιταλισμός γέννησε την αριστερά για να τον εμποδίζει να εκδηλώνει με θανάσιμο μίσος τις αντιθέσεις και τις αντιφάσεις του, για να τον ορθολογικοποιεί σε ένα βαθμό.  Χωρίς την αριστερά μπορεί και να μην οικοδομούνταν το κράτος πρόνοιας, έτσι ώστε να εξομαλύνονται οι κοινωνικές αντιθέσεις, μπορεί και να μην είχαν κατακτήσεις οι εργάτες για να μπορούν να μετατρέπονται σε πελάτες, μπορεί ο δημοκρατικός καπιταλισμός να είχε ηττηθεί απο τον φασισμό και να μην υπήρχε η εκδοχή του πράσινου καπιταλισμού. Υπερβολές θα πουν κάποιοι: θα τους απαντήσω , έτσι είναι αν έτσι νομίζεται, μόνο που η απουσία μιας αριστεράς, για να μην πω της αριστεράς στην Ευρώπη, όξυνε τις ταξικές αντιθέσεις και τους κοινωνικούς ανταγωνισμούς και ανοιξε το δρόμο σε δυο επικίνδυνους ανορθολογισμούς: του φασισμού από την μια και του ισλαμικού φονταμεταλισμού από την άλλη.
Οι ίδιοι οι πατριάρχες του αριστερού κινήματος έχουν επιβεβαιώσει αυτή την σχέση υποστηρίζοντας ότι ο κομμουνισμός θα είναι η θετική υπέρβαση του καπιταλισμού, στο βαθμό που ο κομμουνισμός είναι η διαλεκτική ολοκλήρωση των φυσικών επιστημών, της Αγγλικής πολιτικής οικονομίας, της Γερμανικής  φιλοσοφίας και του Γαλλικού επαναστατικού κινήματος. Στην βάση αυτού του πνεύματος τοποθετούν  το αριστερό κίνημα στην κατεύθυνση μιας εξελικτικής διαδικασίας με  κορύφωση τον κομμουνισμό,όπου όλες οι ανθρώπινες κατακτήσεις θα μπαίνουν στην υπηρεσία των πολλών και όχι των λίγων καπιταλιστών.
Στο σημείο στο οποίο έμπαιναν οι διαφωνίες ήταν στο ρυθμό και στο τρόπο που θα ακολουθούνταν, έτσι ώστε να περάσουμε από τον καπιταλισμό στο κομμουνισμό. Η   σοσιαλδημοκρατία πίστευε πως μπορούμε να αφήσουμε την εξέλιξη να δράσει υπερ μας, κάνοντας μεταρρυθμίσεις, το  κομμουνιστικό κίνημα πίστευε, πως πρέπει να την επιταχύνουμε με επαναστατική δράση.
Επιτυχία, αποτυχία και καταστροφή
Τα γεγονότα δεν εξελίχτηκαν όπως πίστευαν τόσο οι κομμουνιστες όσο και οι σοσιαλδημοκράτες. Το κομμουνιστικό κίνημα, όπου και αν πήρε την εξουσία, κυρίως στην Ρωσία , την ανατολική Ευρώπη και τον 3ο κόσμο  μετασχηματίστηκε σε δύναμη επιτάχυνσης του αστικού καπιταλιστικού εκσυχρονισμού ο οποίος έγινε δίχως την κλασική αστική τάξη, με τον ρόλο αυτόν να τον παίζει η κομματική διανόηση και η κρατική γραφειοκρατία. Ταυτόχρονα για να κρατηθεί στην εξουσία και να επιβεβαιώσει και το ιδεολογικό πλαίσιο οικοδόμησε μια μακροχρόνια συμμαχία με τα λαϊκά στρώματα, με πρωτόγνωρες κατακτήσεις σε υγεία, παιδεία κτλ. Αντίστοιχα οι σοσιαλδημοκράτες  αποδείχθηκαν οι τέλοιοι διαχειριστές του καπιταλισμού στην Ευρώπη, οικοδομώντας και αυτοί  μια συμμαχία με τα λαϊκά στρώματα, το περίφημο “κοινωνικό κράτος”. Και στις δυο περιπτώσεις ο καπιταλισμός είναι που βγήκε κερδισμένος και δυναμωμένος και όχι η θετική αναιρεσή του ο κομμουνισμός.
Κατά μια διαολεμένη ιστορική διαλεκτική όλοι βγήκαν κερδισμένοι: Ο καπιταλισμος αναπτύχθηκε σε απίστευτο βαθμό και σήμερα έχουμε περάσει σε μια 3η ή 4η βιομηχανική επανάσταση. Η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα απεκτησαν πρωτόγνωρα δικαιώματα τόσο σε συλλογικό, όσο και σε ατομικό επίπεδο, αν και σήμερα παίρνονται πίσω , όσο για την αριστερά κατέκτησε ένα κεντρικό θεσμικό ή και  κυβερνητικό ρόλο, σε αυτό το πλαίσιο τουλάχιστον μέχρι το 1990.
Το 1990 ο υπαρκτός σοσιαλισμός, αυτή η ιδιαίτερη εκδοχή σοσιαλισμού και καπιταλισμού,  δεν άντεξε τον ανταγωνισμό του καθαρόαιμου δυτικού καπιταλισμού και κατέρρευσε, η καπιταλιστική δυναμική έφαγε την όποια ξεφτισμένη  σοσιαλιστική ενδυμασία και μέσα σε μια νύκτα οι γραφειοκράτες μεταμορφώθηκαν σε τυπικούς καπιταλιστές. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η αριστερά, όλες οι εκδοχές της αριστεράς, το ιστορικό κομμουνιστικό κίνημα, αλλά και η ιστορική σοσιαλδημοκρατία, ακόμη και την σοσιαλδημοκρατια των σκανδιναβικών κρατών, να οδηγηθούν σε ιστορική στρατηγική ήττα.
Το χειρότερο αποτέλεσμα των νέων συνθηκών είναι η επικράτηση της άποψης πως ο καπιταλισμός είναι το τελευταίο μεγάλο σύστημα  και δεν μπορεί να υπάρξει ένα ανώτερο και καλύτερο κοινωνικό σύστημα. Η συγκεκριμένη άποψη υποστηρίζει πως σε  αυτό το πλαίσιο αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να βελτιώσουμε λίγο το καπιταλιστικό σύστημα: Δημιουργώντας ένα δίκτυο ασφαλείας για τους φτωχούς, θέτοντας κάποια οικολογικά όρια, ενισχύοντας την αστική κοινοβουλευτικη δημοκρατία και τα ατομικά δικαιώματα.
Δυστυχώς στην βάση αυτής της παραδοχης άμεσα ή έμμεσα, ρητά και άρρητα εδώ και 3 δεκαετίες προχωράει η αριστερά και οι αριστεροί στην Ευρώπη και στην Βόρεια Αμερική, άσχετα με το τι υποστηρίζουν. Ας δούμε ένα παράδειγμα που συνέβη λίγα χρόνια πριν στην Ελλαδα: Στην  μάχη του 2015 στο δημοψήφισμα του  “Οχι” που έγινε “Ναι”, τόσο η συνθηκολογηση του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και η απουσία του ΚΚΕ από αυτή την μάχη έχει ως αιτία την παραπάνω παραδοχή. Μέσα από διαφορετικές προσεγγίσεις και οι δυο αριστερές  δυνάμεις υποστήριζαν πως δεν μπορούμε να διακυνδυνευσουμε μια ολική σύγκρουση με την ΕΕ και το παγκόσμιο καπιταλιστικό κατεστημένο. Στην παραπάνω παραδοχή με ένα έμμεσο ή άμεσο τρόπο  συμφωνούσε και η πλειοψηφία του λαϊκού κόσμου, που ψήφισε Όχι” στο δημοψήφισμα του 2015, για αυτό και δεν ακολούθησε τον Βαρουφάκη, την άκρα αριστερά, την ΛΑΕ ή την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Πολύ φοβούμαι δε πως ακόμη και η άκρα αριστερά, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και η ΛΑΕ, αν είχαν την μαζικότητα και την δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ δεν θα το πήγαιναν μέχρι τέλους, ίσως να ακολουθούσαν μια πολιτική γραμμή σαν το “κατενάτσιο” που πρότεινε ο Βαρουφάκης.
Σε ολάκαιρη την Ευρώπη η αριστερά έχει ενσωματώσει τόσο βαθιά το  πνεύμα της ήττας και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να  φαντάζει ως τμήμα του καπιταλιστικού  συστήματος. Να φαντάζει    είτε ως το αριστερό άκρο αυτών που υποστηρίζουν την καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση , είτε το αριστερό άκρο αυτών που θέτουν το έθνος – κράτος ως το αντίπαλο δέος στην παγκοσμιοποίηση.  Αυτό επιτρέπει, αφήνει χώρο, στην άκρα δεξιά, σε μια μορφή άκρας δεξιάς να φαντάζει αντισυστημική δύναμη, ενώ οι δυνάμεις του κέντρου , της κεντροδεξιάς και της κεντροαριστεράς να εφαρμόζουν απρόσκοπτα ακροδεξιές  και  νεοφιλελευθερες πολιτικές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι τελευταίες εκλογές στην Γαλλία, όπου οι ψηφοφόροι στο β γύρο έχουν να επιλέξουν ανάμεσα σε ένα φασίστα του κέντρου και στην Λεπέν, με την παραδοσιακή αριστερά ( σοσιαλιστές, κομμουνιστές , τροτσκιστές)  να έχει εξαφανιστεί.
Κάπου εδώ κλείνουμε και αυτό το άρθρο κρατώντας μια διαπίστωση: Ο καπιταλισμός μέχρι και τα σήμερα είναι ένα εξαιρετικά δυναμικό σύστημα που άντεξε και αντέχει και μετουσιώνει τους ανταγωνισμούς και τις αρνήσεις προς όφελος του, ζει, αναπνέει μέσα από αυτές, αυτό δεν συνεπάγεται πως θα το κάνει για πάντα , ήδη σε ένα βαθμό φτάνει σε συγκεκριμένα όρια, οικονομικά, κοινωνικά και κυρίως οικολογικά.


Το τρίτο:

Αριστερά: μια πολιτική και ιστορική περιοδιολόγηση

Σε αυτό το τρίτο κατα σειρά άρθρο για την αριστερά   θα συζητήσω για το παρόν και το μέλλον της αριστεράς, παρουσιάζοντας μια  εναλακτική σε σχέση με τις αριστερές θεωρήσεις.
Τα μεγάλα προβλήματα της εποχής μας
Ας δοκιμάσουμε μια όσο γίνεται συντομότερη αναφορά στα μεγάλα προβλήματα της εποχής μας: Η καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση δημιούργησε ένα κόσμο που αμφισβητεί την πρωτοκαθεδρια των ΗΠΑ και αυτό είναι κάτι που δεν το αντέχει η υπερδύναμη και επιχειρεί και πάλι να φέρει τα πράγματα στα μέτρα της, να φέρει την παγκοσμιοποίηση στα μέτρα της , ας σημειωθεί πως η παγκοσμιοποιηση είναι σε ένα μεγάλο βαθμό μια αντικειμενική διαδικασία και όχι ένα αποτέλεσμα οικονομικών και πολιτικών δυνάμεων.
Η παραπάνω κατάσταση έχει  ως αποτέλεσμα μια νέα εποχή πολεμικών αναμετρήσεων, ιμπεριαλιστικών συγκρούσεων και νεοαποικιοκρατικων εξορμήσεων. Το χειρότερο σε αυτές τις συνθήκες είναι πως η Ευρώπη  βρίσκεται σε μια βαθιά παρακμή, εναρμονισμένη με το αποικιοκρατικο της παρελθόν, ακολουθεί ως πιστό σκυλί τις ΗΠΑ, προσπαθώντας να πάρει κάτι από την λεηλασία.
Αν σκαψουμε πιο βαθιά, θα δούμε ότι πίσω από την πολεμική σύγκρουση βρίσκονται οι άλυτες  καπιταλιστικές αντιφάσεις, ο τεράστιος πλούτος που συσσωρεύεται και δεν επενδύεται ή μοιράζεται , βλέπουμε την κυριαρχία του  πλασματικού κεφαλαίου και των χρηματιστηριακών παραγώγων, συναντάμε την νέα  τεχνολογία και την υπερπαραγωγή νέων παραγωγικών δυνάμεων που διώχνουν την ζωντανή εργασία και ταυτόχρονα ρίχνουν το ποσοστό κέρδους,  ζούμε στο πετσί μας την τεράστια οικονομική ανισότητα και την καταστροφή του περιβάλλοντος.
Σε μεγάλο βαθμό η φτώχεια που βιώνουμε και η πείνα που πιθανόν θα ζήσουμε το επόμενο διάστημα είναι το αποτέλεσμα αυτής της πιο βαθιάς κρίσης αυτού του ολοκληρωτικού καπιταλισμού που δεν παίρνει από βελτίωση παρά μόνο από ανατροπή.
Γιατί όμως;
Σε άλλες εποχές αυτές οι συνθήκες θα ήταν το αντικειμενικό υπόβαθρο για την ύπαρξη προεπαναστατικών καταστάσεων και την δημιουργία επαναστατικών κρίσεων, κάτι που δεν συμβαίνει σήμερα στην Ευρώπη και το ερώτημα είναι γιατί δεν συμβαίνει αυτό πλέον και τι πρέπει να αλλάξει, για να συμβεί.
Το μέγα πρόβλημα με την Ευρώπη, είναι πως  έχει γίνει κακέκτυπο των ΗΠΑ , ακόμη χειρότερα σε ΗΠΑ και Ευρώπη  έχουμε ξεπεράσει την κοινωνία του θεάματος και έχουμε μπει στην κοινωνία του ομοιώματος, η οποία είναι η γενικευμένη εκδοχή της Μαρξικής αλλοτρίωσης και της πραγμοποιημένης αντικειμενικοποίησης του Λούκατς. Σε αυτή την κοινωνία δεν ισχύει κάν η αλήθεια να είναι μια στιγμή του καθολικού ψεύδους, καθώς ζούμε το ομοίωμα της αλήθειας, το ομοίωμα του ψεύδους, το ομοίωμα του κοινωνικού, του ατομικού κτλ.
Αυτός είναι και ο λόγος που η  Ευρώπη έχει πάψει να είναι το εργαστήριο του κοινωνικου και πολιτικού πειραματισμού και  αυτό  αφήνει χώρο σε εκδοχές και μορφές πολιτικού, πολιτισμικού και θρησκευτικού  ανορθολογισμού, ακόμη και ο isis , αυτή η ούλτρα παραγωγή του ισλαμικού ανορθολογισμού είχε χιλιάδες Ευρωπαίους και βορειοΑμερικάνους ως στελέχη και μέλη του.
Διαφορετική εικόνα έχουμε στην Λατινική Αμερική που η αριστερά δεν παραμένει μόνο στην πρωτοπορία των αγώνων αλλά αποτελεί ένα κοινωνικό και πολιτικό εργαστήρι και αυτό οφείλεται στο γεγονός, πως η κοινωνία αυτών των περιοχών με τον ένα ή τον άλλο τρόπο αντιστέκεται στην Αμερικανοποίηση.
Ευτυχώς η Ελλάδα είναι μια χώρα της περιφέρειας του Ευρωπαϊκού νότου, άρα για αυτό είχαμε και συνεχίζουμε  να έχουμε μια διαφορετική εικόνα, για αυτό το λόγο αξίζει να συζητούμε για το παρόν και το μέλλον της αριστεράς στην Ελλάδα, το ανισόμετρο ακόμη δύναται να παίξει ένα προωθητικό και  συνδυασμένο ρόλο. Δυστυχώς όμως τα γεγονότα δείχνουν πως και  η Ελλάδα  ακολουθεί κατά πόδας την Ευρωπαϊκή αμερικανοποιημένη παρακμή,  για αυτό το λόγο οι δυνάμεις της αντίστασης θα πρέπει να τρέξουν και να μην χάνουν συνεχώς  ευκαιρίες.
Χαμένες ευκαιρίες
Μέσα στο ιστορικό γίγνεσθαι εμφανίζονται ιστορικές ευκαιρίες, ιστορικές διακλαδώσεις  οι οποίες έχουν ως αποτέλεσμα να εξελίσσονται τα γεγονότα με ένα προδιαγεγραμμένο τρόπο, ευκαιρίες που κερδίζονται και χάνονται.  Μια τέτοια ιστορική ευκαιρία για την Ελληνική αριστερά και το Ελληνικό εργατικό κίνημα εμφανίστηκε την περίοδο 2006 μέχρι το 2015.
Την διετία  2006-7 είχαμε μια έξαρση του φοιτητικού κινήματος και στην συνέχεια είχαμε την νεολαϊίστικη εξέγερση του 2008, η οποία απέκτησε και προλεταριακά μητροπολιτικά χαρακτηριστικά, όμοια εξεγέρσεων στο δυτικό κόσμο. Όπως συμβαίνει πάντα για τα καλά και για τα άσχημα  η νεολαία παραμένει ο ευαίσθητος δείκτης της πραγματικότητας, αυτού που συμβαίνει και κυρίως αυτού έρχεται, είτε προεικονίζει κάτι το θετικό είτε κάτι πολύ αρνητικό.
Από το 2010 έως το 2015 ήρθε ο χαμός και ο οδυρμός των μνημονίων και του αντιμνημονιακού μεγαλειώδους κινήματος που έκανε όλη την Ευρώπη να μιλάει για αυτό. Ένα κίνημα που έφερε την αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, οδήγησε στην ανοικτή σύγκρουση με την ΕΕ και τους δανειστές,  στο δημοψήφισμα του Όχι, στην άνευ όρων συνθηκολόγηση του ΣΥΡΙΖΑ  και  στην συνέχεια στην άμπωτη του κινήματος. Μην βρίζουμε το ΣΥΡΙΖΑ για αυτήν την κατάσταση πραγμάτων, αυτός άρπαξε την ευκαιρία, όταν το ΚΚΕ ως Πόντιος Πιλάτος είπε: « λαβὼν ὕδωρ ἀπενίψατο τὰς χεῖρας». 
Όπως ξαναέγραψα: οι ιστορικες ευκαιρίες δεν σου δίνονται συνέχεια , όταν το κύμα είναι στα επάνω του, τότε είναι που θα πρέπει να ανέβεις στην ιστιοσανίδα ως καλός σέρφερ και παρά  τα πολλά βαριά λόγια δεν γίναμε ποτέ καλοί σέρφερ. Ίσως  πάλι δεν πιστεύαμε πως θα γίνουμε ή ότι  θα είμαστε καλοί σέρφερ , ίσως καν δεν είμαστε ικανοί για σέρφερ, όλα τα παραπάνω σε μια πολιτική μετάφραση , δεν είμαστε ικανοί,  δυνατοί να γίνουμε μια πραγματική πρωτοπορία.
Το ΚΚΕ είναι αλλού, ονειρεύεται μια επιστροφή της ΕΣΣΔ και του κομμουνισμού, όπως τον ζήσαμε, ο ΣΥΡΙΖΑ μπροστά στα δύσκολα, παρέδωσε τα όπλα, και η αριστερά της αριστεράς  η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θέλει να φέρει γρήγορα την ανάσταση, δίχως να ζήσει την μεγάλη βδομάδα,  ζει μια διαρκή ακηδία με αγωνιστικά διαλείμματα, και από τα γεγονότα φαίνεται πως δεν πιστεύει, δεν πιστεύουμε σε αυτά που λέμε, σε αυτά που προπαγανδίζει.
Τα πράγματα ίσως να είναι πιο απλά: Το ΚΚΕ, η άκρα αριστερά και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ  εκφράζουν την αριστερά, που έκλεισε το κύκλο το 1990, την αριστερά του Σοβιετικού Μαρξισμού με τις αιρέσεις του. Ο ΣΥΡΙΖΑ διαφοροποιείται λίγο ή προσπάθησε να εκφράσει μια αριστερά του 21ου αιώνα κουβαλώντας όμως την αρχαία σκουριά του 20ου αιώνα, για αυτό και στα δύσκολα παρέδωσε τα όπλα και τώρα μοιάζει με κεντροαριστερό εξάμβλωμα.  Η αριστερά δεν είναι να κάνει παρελάσεις και πορείες,   η αριστερά είναι να κάνει επαναστάσεις, να είναι μια διαρκής επανάσταση από μόνη της , να αλλάζει διαρκώς και να εκφράζει ότι πιο ανανεωτικό και πρωτοπόρο και στο εσωτερικό της και στο εξωτερικό της.
Νέα αριστερά
Υπάρχει, άραγε, μια δυνατότητα για μια πραγματικά επιθετική και επικίνδυνη αριστερά του 21ού αιώνα στην Ευρώπη και στην Ελλάδα;  Όχι μια αριστερά που θα επιδιώκει να καλυτερεύσει το σύστημα αλλά να το ανατρέψει;
Παρά τις δυσκολίες και τις ανεπάρκειες τουλάχιστον στην Ελλάδα υπάρχει μια αριστερά που αντισκέκεται , ενας αλόκληρος χώρος που με αδυναμίες , δυσκαμψίες και δογματισμούς συκώνει τείχη ανυπακοής και  αντίστασης. Είναι βέβαιο, είναι αναγκαιότητα, αποτελεί και δυνατότητα όλες οι δυνάμεις της αντίστασης να δράσουν από κοινού ως ενιαίο μέτωπο αγώνα  ενάντια στο πόλεμο, την πείνα  και την φτώχεια.  Μια νικηφόρα αντίσταση θα αναγεννήσει τις ελπίδες που χάθηκαν το 2015 μια ακόμη  ήττα θα διαλύσει ολοκληρωτικά τις δυνάμεις που αντιστέκονται με ολόθρια πολιτικά και κοινωνικά αποτελέσματα.
Όμως στο  πλαίσιο ενός ανατρεπτικού αναστοχασμού θα επιχειρήσω να περιγράψω μια θετική αντιπρόταση:  Νομίζω πως ένας μελλοντικός αντικαπιταλιστικός και στην συνέχεια μετακαπιταλιστικός κόσμος δεν μπορεί να είναι ένας μονόχνωτος κόσμος, γεμάτος μιζέρια, δεν μπορεί να είναι στρατώνας, μπορεί να είναι κοινόβιο αλλά σίγουρα στρατώνας και κοχλόζ ή σοφλόζ δεν θα είναι. Θα στηρίζεται όχι σε μια απρόσωπη μάζα αλλά στο άτομο και το πρόσωπο, ένα πλήρως συνειδητοποιημένο πρόσωπο και άτομο που ζει την ελευθερία του χάρη στην ελευθερία των άλλων.  Αυτός ο πλουραλιστικός κόσμος  θα επιτρέπει από τα σήμερα σε αυτούς που πιστεύουν στο κομμουνισμό να ζήσουν τον κομμουνισμό, αυτούς που πιστεύουν  στην αναρχία να ζήσουν την αναρχία, ακόμη και αυτούς που πιστεύουν στο  καπιταλισμό να ζήσουν τον καπιταλισμό, δίχως να καταπιέζουν άλλους βέβαια.  Δηλαδή, μιλάμε για ένα πολλαπλό πλουραλιστικό σύμπαν το οποίο  θα περιλαμβάνει τους πάντες και τα πάντα, αρκεί ο ένας να μην καταπιέζει τον άλλο,  απεναντίας ο ένας πραγματωνεται χάρη στην ελευθερία του άλλου.
Με βάση αυτή την αρχή και όσο γίνεται πιο γειωμένα  και άμεσα:
Είναι αναγκαίο: 1) η ενότητα μες την διαφορά όλων των πολιτικών φυλών που θέλουν την ανατροπή του καπιταλισμού σε όλες τις εκδοχές του.2) η κοινή αγωνιστική στάση και δράση δίχως ηγεμονισμούς. 3) η πιο πλατιά απεύθυνση σε οποιοδήποτε αγωνιστικό κοινωνικό στρώμα και η άμεση σύγκρουση με το σύστημα και με τις κυβερνήσεις με οποιοδήποτε μέσο και τρόπο,  δίχως να αναιρείται η πλατιά απεύθυνση και άμεσο δημοκρατική συγκρότηση. 4) η δημιουργία επιτροπών βάσης ,  η άμεση δημοκρατία σε όλα τα επίπεδα για την παραγωγή ενός προγράμματος μιας πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής Δημοκρατίας σε αντικαπιταλιστική προοπτική, πρόγραμμα που θα εφαρμόσει ο ίδιος ο αγωνιζόμενος λαός με την όποια αριστερή κυβέρνηση  να είναι βοηθητική σε αυτή την διαδικασία.
Πιστεύω βαθιά μέσα μου, οτι η απάντηση στην γενικευμένη αλλοτρίωση και την  κοινωνική,  υπαρξιακή  αποξένωση είναι η δημοκρατία, δηλαδή, την εξουσία του λαού και του Δήμου.  Μπορεί την δημοκρατία να μην την εμπιστεύονται οι πολιτικές και οι κομματικές ηγεσίες, μπορεί να ξεβολεύει πολλούς ακόμη και το ίδιο το λαό, γιατί του αναθέτει ευθύνες αυτοργάνωσης και αυτοκυβέρνησης αλλά είναι η μόνη δυνατή και αναγκαία λύση.

Το τέταρτο :

Ενιαίο μέτωπο αγώνα ή μέτωπο τύπου Μελανσόν;

Οι εξελίξεις τρέχουν,  η οικονομία πάει κατά διαόλου, η φτώχεια και η ακρίβεια θερίζουν αλλά τα κέρδη των μεγάλων πολυεθνικών καπιταλιστικων ομίλων και των πάσης φύσεως και θέσεως χρηματιστηρίων διαρκώς αυξάνονται.
Είναι η εποχή για ριζικές απαντήσεις επί του κοινωνικού συστήματος σε μια μετακαπιταλιστική σοσιαλιστική κατεύθυνση.Είναι η εποχή να πιάσουμε το νήμα από εκεί που το έκοψε ο ΣΥΡΙΖΑ το 2015, δηλαδή, να πούμε αντίο σε αυτή Ευρώπη που μόνο Ευρώπη δεν είναι,  για να υπερασπίσουμε την πραγματική Ευρώπη.
Αυτοκρατορία;
Αν μελετήσουμε το παγκόσμιο γίγνεσθαι, θα αναγνωρίσουμε μια τρομερή αλληλοσυσχέτιση και αλληλοσύνδεση της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας.
Μάλιστα αυτό συμβαίνει σε ένα τέτοιο βαθμό που δεν είναι λάθος να μιλάμε για μια παγκόσμια καπιταλιστική αυτοκρατορία, όσο και αν αυτό ξενίζει τους οπαδούς της ιμπεριαλιστικής ανισομετρίας, έχουν και αυτοί τα δίκαια τους , μόνο που δεν ζούμε στην εποχή του Λένιν.
Σε κάθε περίπτωση δύναται να υποστηρίζουμε, πως έχουμε να κάνουμε με ένα ανισόμετρο δίκτυο με ισχυρούς και πιο αδύνατους κόμβους, η χώρα μας θέλουμε δεν θέλουμε, ανήκει στους πιο αδύνατους κόμβους.
Ανταγωνιστικό δικτύο
Αυτό δεν συνεπάγεται πως δεν υφίσταται ένας βαθύς αδυσώπητος ανταγωνισμός ανάμεσα στους αυτόνομους κόμβους. Αντιθέτως όχι μόνο υφίσταται αλλά έχει πάρει το χαρακτήρα ενός παγκόσμιου οικονομικού  εμπορικού και θερμού 3ου παγκόσμιου πολέμου διά  αντιπροσώπων, είτε σε ένα υλικό επίπεδο είτε σε ένα εικονικό- εξίσου όμως πραγματικό- επίπεδο.
Οι επιπτώσεις της σχέσης του πρώτου επιπέδου, δηλαδή, της ενότητας με το δεύτερο επίπεδο, δηλαδή, του ανταγωνισμού, επιδρούν καθοριστικά στην καθημερινότητα εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο το πλανήτη, στην Ευρώπη και στην χώρα μας, επιπτώσεις στην τσέπη μας, στις σχέσεις μας, στις ζωές μας , στην υγεία μας, στην εργασία μας κτλ.
Τι γίνεται ;
Είναι φανερό ότι η πλειοψηφία του κόσμου νιώθει μια αδυναμία να αντιμετωπίσει την κατάσταση είτε σε ατομικό είτε σε συλλογικό επίπεδο.
Αντίστοιχα είναι φανερή η αδυναμία των πολιτικών δυνάμεων να δώσουν απαντήσεις. Η πλειοψηφία των κομμάτων που κυβερνούν -άμεσα ή έμμεσα – υπηρετούν τα μεγάλα καπιταλιστικά συμφέροντα, αντίστοιχα τα αριστερά κόμματα αδυνατούν να να δώσουν απαντήσεις, όπως αποδείχτηκε και με το ΣΥΡΙΖΑ.
Μα θέλετε να γίνουμε Αλβανία;
Στο πλαίσιο ενός πιο ριζοσπαστικού αναστοχασμού το  ερώτημα είναι, αν μπορούμε να σπάσουμε τους συνδέσμους που μας ενώνουν με αυτό το ανταγωνιστικό δίκτυο, πόσο μάλλον που ως χώρα παραμένουμε σε μια αδύνατη θέση.
Ένα άλλο ερώτημα συμπληρωματικό με το πρώτο είναι, αν μπορούμε μαζί με άλλους να περάσουμε απέναντι από αυτό το ολοκληρωτικό καπιταλιστικό δίκτυο, οικοδομώντας ένα παράλληλο ή και ανταγωνιστικό μετακαπιταλιστικό σοσιαλιστικό και κομμουνιστικό δίκτυο.
Είτε επιλέξουμε το πρώτο είτε επιλέξουμε το δεύτερο  είτε συνδυασμούς του πρώτου και του δεύτερου  είτε δοκιμάσουμε το πρώτο για να οδηγηθούμε στο δεύτερο, μεταφορικά κατά μια έννοια πρέπει  να βγάλουμε το υπολογιστή από την πρίζα, πόσο μάλλον που η υπερθέρμανση του υπολογιστή  μας οδηγεί σε μια ανατίναξη του όλου συστήματος, η σωτηρία κατά μια έννοια είναι στα χέρια μας.
Οι διαφωνίες και οι ενστάσεις είναι γνωστές βγαλμένες από την λογική του δεν υπάρχει εναλλακτική πέρα από το καπιταλισμό: Μα τι μας λες τώρα , θες να γίνουμε Αλβανία του Χότζα ή χειρότερα  Καμπότζη του Πολ Ποτ;
Η απάντηση δεδομένη και ξεκάθαρη : Αν είναι να ζήσουμε τα επόμενα χρόνια σαν τους Ουκρανούς να τους βομβαρδίζουν οι Ρώσοι και το ΝΑΤΟ,  αν θέλουμε να ζήσουμε σαν την σημερινή Λιβύη που έχει γίνει ένα απέραντο δουλεμπόριο, τότε θα προτιμούσα να είμαστε η Λιβύη του Καντάφι ή η  Κούβα του Κάστρο.
Ζούμε στα Βαλκάνια,  ζούμε και στην Ευρώπη και με βάση αυτά τα δεδομένα πρέπει να αναστοχαστούμε, τι μπορεί να γίνει.
Το 1999 χρειάστηκε να γίνει ο βομβαρδισμός της Σερβίας για να σπάσει η λογική των ενιαίων Βαλκανίων και σήμερα τα Βαλκάνια παραμένουν πεδίο άσκησης πολιτικών των μαφιόζων, των εθνικιστών και των ιμπεριαλιστών.
Μήπως, λοιπόν, είναι αναγκαίο να επαναστοχαστούμε με ποιο τρόπο μπορεί να υπάρξουν τα Βαλκάνια ανεξάρτητα και ενωμένα. Κατανοώντας ότι η ανεξαρτησία των κρατών των Βαλκανίων εξαρτάται από το αν είναι ενωμένα και κυρίως σοσιαλιστικά.
Αντίστοιχα ανήκουμε στην Ευρώπη-όχι απαραίτητα στην ΕΕ- αλλά στην Ευρώπη.
Μόνο που ως Ε.Ε. η Ευρώπη δεν μπορεί να είναι ενωμένη,  η Ε.Ε. είναι το σπίτι των πολυεθνικών και όχι το σπίτι των λαών.
Η Ευρώπη -όχι η ΕΕ- μπορεί να γίνει ενωμένη, όταν μετασχηματιστεί σε μια Ευρώπη σοσιαλιστική, εργατική, πραγματικά δημοκρατική. Μια Ευρώπη που θα ξεκινάει από την Πορτογαλία και θα τελειώνει στην Ρωσία.
Κατά συνέπεια τι μπορεί να γίνει; Θα προσπαθήσω να απαντήσω με τρεις ερωτοαπαντήσεις.
Γιατί;
Γιατί το έχει ανάγκη η πιο πλατιά καταπιεσμένη πλειοψηφία. Με στόχο  να πάψει να είναι καταπιεσμένη, με στόχο να ζήσει με περισσότερη αξιοπρέπεια στην Ελλάδα, στα Βαλκάνια, στην Ευρώπη και σε όλο το κόσμο.
Ποιος;
Πολιτικά όλες αυτές οι αριστερές δυνάμεις που επιθυμούν να αλλάξουν ριζικά τα πράγματα. Μαζί και με όλο το αγωνιζόμενο λαό σε ρόλο πρωταγωνιστή και όχι σε ρόλο απλώς θεατή και ψηφοφόρου.
Πώς;
Με οποιοδήποτε τρόπο και μέσο που θα εγγυάται την άμεση και έμμεση δημοκρατική συμμετοχή όλων όσων επιθυμούν να αγωνιστούν. Με εκλογές και  με κυβέρνηση, με διαδηλώσεις, με απεργίες,  με εξεγέρσεις και γιατί όχι και με επαναστάσεις.
Που; 
Στην αρχή στην περιοχή μας, στην συνέχεια στην περιφέρεια μας, στην χώρα μας, στα Βαλκάνια και στην Ευρώπη. Δεν χρειάζονται ηρωισμοί αλλά, αν είναι να μας μετατρέψουν σε νεκρή ζώνη, τότε αξίζει ο κόπος να ξαναπιάσουμε το νήμα του Όχι του 2015 και να πούμε αντίο σε αυτή την μη-Ευρώπη, υπερασπιζόμενοι τις αρχές της Ευρώπης,  ελευθερία, αδελφότητα , ισότητα.
Μελανσόν
Αυτό που έπρεπε να κάνει η Γαλλική αριστερά στις προεδρικές εκλογές στηρίζοντας τον Μελανσόν γίνεται σήμερα ενόψει των Γαλλικών βουλευτικών εκλογών.
Αναφέρομαι στην συμμαχία του Μελανσόν με τους σοσιαλφιλεύθερους σοσιαλιστές, τους οικολόγους και τους κομμουνιστές που μέχρι πρόσφατα έβγαιναν  από τα δεξιά στον Μελανσόν.
Για  τα δικά μου πολιτικά γούστα ο Μελανσόν παραμένει ένας μαχόμενος ρεφορμιστής , μα για την πολιτική συγκυρία της Ευρώπης φαίνεται ακροαριστερός.
Ύστερα από αυτή την κίνηση της δημιουργίας αυτού του λαϊκού μετώπου έσκασαν τα χαμόγελα στο ΣΥΡΙΖΑ για τη γραμμή της ενότητας και ταυτόχρονα στους Έλληνες κομμουνιστές και ακροαριστερούς, που επιβεβαιώθηκαν οι κριτικές στον Μελανσόν.
Αυτό που υποστήριξα πιο πάνω δεν έχει καμία σχέσημε αυτό που δοκιμάζει ο Μελανσόν. Ελλείψει όμως άλλου σχεδίου ίσως και να άξιζε να στηριχτεί με κριτικό τρόπο το σχέδιο του Μελανσόν και από τους Γάλλους τροτσκιστές.
Όχι τόσο για αυτά που το ίδιο το μέτωπο θα υποστηρίξει και θα κάνει αλλά για την“από τα κάτω” δυναμική που θα δημιουργηθεί.
Κατά συνέπεια
Οι συνθήκες είναι δύσκολες και θα γίνουν δυσκολότερες και εμείς ξεκινάμε από πολύ πίσω με σχεδόν διαλυμένο στρατό, παρά τις επιμέρους αντιστάσεις που υπάρχουν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν.
Επί του πρακτέου σε αυτή την συγκυρία είναι αναγκαία η  οικοδόμηση ενός ενιαίου πολιτικού και κοινωνικού μετώπου αγώνα από το ΜΕΡΑ25, το ΚΚΕ, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και όλες τις άλλες αγωνιζόμενες δυνάμεις.
Μια  τέτοια εξέλιξη θα δημιουργήσει δυναμικές που ίσως και να αλλάξουντα πράγματα.
Το ερώτημα είναι αν τολμήσουμε αυτή τη φορά ή αν ο ρόλοςτου ΣΥΡΙΖΑ ξανασταθεί εμπόδιο με ένα διαφορετικό τρόπο τώρα σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο.


Και για το κλείσιμο ενα ακόμη κείμενο:

Τα παγκόσμια προβλήματα και οι απαντήσεις μιας χρήσιμης ανατρεπτικής αριστεράς


Σε αυτό το νέο άρθρο θα επιχειρήσω να θέσω σε προβληματισμό τα βασικότερα προβλήματα του σύγχρονου κόσμου που η αντιμετώπιση τους θα φωτίσει το παρόν και μέλλον της σύγχρονης Παγκόσμιας, Ευρωπαϊκής και Ελληνικής αριστεράς.
Πόλεμος
Με αφορμή και τον πόλεμο στην Ουκρανία τα γεγονότα δείχνουν πως ο ανταγωνισμός ανάμεσα στους ιμπεριαλιστικες δυνάμεις και τα ιμπεριαλιστικα στρατόπεδα έχει πάρει ενα ουλτρα οξυμένο χαρακτήρα που βάζει την παγκόσμια ειρήνη σε κίνδυνο.Ας μην έχουμε αυταπάτες όλοι γνωρίζουν πως ένας γενικευμένος παγκόσμιος πόλεμος με όλα τα μέσα θα οδηγήσει σε μια παγκοσμια πυρηνική καταστροφή δίχως νικητές και ηττημένους, παρόλα αυτά όμως επειδή οι ανταγωνισμοί έχουν οξυνθει πάντα υπάρχει ο κίνδυνος του λάθους, του ατυχήματος, της προβοκάτσιας.Δεν είναι μόνο τα γεωπολιτικά συμφέροντα , δεν είναι μόνο ή σύγκρουση για τους ενεργειακους πόλους, πόρους και δρόμους, είναι ο αδυσώπητος ανταγωνισμός για την παγκόσμια κυριαρχία στην βάση των τεραστίων και βαθιών αντιθέσεων του καπιταλιστικου συστήματος, σε μια εποχή που χάρη και στην παγκοσμιοποιηση τίθεται σε αμφιβολία η πρωτοκαθεδρια της κυριαρχίας των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ και αυτό δεν το αντέχει ο παγκόσμιος ηγεμόνας των ΗΠΑ, άλλωστε ο σύγχρονος ιμπεριαλιστικος κόσμος είναι κτισμένος στην βάση μιας ιεραρχίας που στην κορυφή βρίσκονται οι ΗΠΑ και πιο κάτω η ΕΕ. Δεν υπάρχει καλός η κακός ιμπεριαλιστικος πόλος , δεν υπάρχει προοδευτικός και αντιδραστικος ιμπεριαλιστικος πόλος, υπάρχουν δυνατοί και πιο αδύναμοι ιμπεριαλιστικοι πόλοι, μόνο που αυτό δεν τους μετατρέπει ούτε σε καλούς, ούτε σε προοδευτικους. Βεβαια σε μια αντικειμενική ρεαλιστική βάση το χειρότερο σενάριο είναι η συντριβή του ενός πόλου και η πλήρης επικράτηση του άλλου, χειρότερο σεναριο για όλους τους λαούς του κόσμου. Με βάση αυτές τις συνθήκες το καθήκον του αντιπολεμικου κινήματος και της αριστεράς είναι να σταματήσει άμεσα ο πόλεμος και οι λαοί της Ουκρανίας και της Ρωσίας να αποφασίσουμε μόνοι τους για το μέλλον τους.Ενώ στο βαθμό που ο ο εχθρός βρίσκεται στην ίδια μας την χώρα και στην ίδια μας την Ήπειρο, δηλαδή την Ευρώπη και ιδιαίτερα στην ΕΕ η ιεραρχηση της Ευρωπαϊκής και Ελληνικής αριστεράς πρέπει να μπαίνει κάπως έτσι : Στοπ στο πόλεμο και την συμμετοχή της Ελλάδας, Όχι στο ΝΑΤΟ-ΗΠΑ- Ελληνική κυβέρνηση και Ρωσία.
Τεχνολογία – Επιστήμη- παραγωγή.
Με βάση τις εξελίξεις στην επιστήμη και της τεχνολογίας οι οποίες ήταν πλήρως υποταγμένες στην παραγωγή και την αναπαραγωγή του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής , έχουμε μια εκτίναξη της υπερπαραγωγής παραγωγικών δυνάμεων και μηχανών που έχει οδηγήσει σε μια νέα εποχή βιομηχανικής ανάπτυξης.Μακροπροθεσμος στόχος του κεφαλαίου είναι να διώξει μακριά από την παραγωγή την ζωντανή εργασία στο βαθμό που αδυνατεί να την πειθαρχήσει και να την ελέγξει πλήρως. Αυτό αδυνατεί να γίνει για δύο συγκεκριμένους λογους: Ο πρώτος είναι πως οι μηχανές δεν παράγουν υπεραξία, υπεραξία παράγει μόνο η ζωντανή εργασία. Ο δεύτερος είναι πως η εκδίωξη των εργαζομένων από την παραγωγή μειώνει ή και εξαφανίζει την αγοραστική δύναμη εκατομμυρίων εργαζομένων και κατά συνέπεια αν αυτό συμβεί θα έχει ως αποτέλεσμα να μην έχει τα κέρδη που προσδοκά.Η σύγχρονη αριστερά πρέπει να κατανοήσει ότι στο καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής τόσο η υπεραναπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων όσο και η απόλυτη υπαγωγή των πάντων στο κεφάλαιο για τα συμφέροντα των καταπιεσμενων τάξεων μόνο αρνητικά μπορούν να λειτουργήσουν, ενώ η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων σε ισορροπία με την ζωντανή εργασία και την φύση δύναται να συμβεί μόνο σε μια σοσιαλιστικη και κομμουνιστική κοινωνία.Στις παρούσες συνθήκες αποτελεί αναγκαιότητα η υπεράσπιση της ζωντανής εργασίας και της φύσης ενάντια στο κεφάλαιο, τις παραγωγικές δυνάμεις/ σχέσεις και την επιστήμη που είναι θεραπενιδα του κεφαλαίου. Μέσα από αυτό πρίσμα δύναται να αντιμετωπίσει η Ευρωπαϊκή και Ελληνική αριστερά και το ζήτημα της ανάπτυξης σε σχέση με τις οικολογικές καταστροφές που προκαλεί. Με βάση ένα παγκόσμιο , Ευρωπαϊκό ή και εθνικό εξορθολογισμο δύναται να υπάρξει μια παραγωγική διαδικασία που θα ικανοποιουνται οι βασικές ανάγκες ολάκαιρου του πληθυσμού σε σχετική ισορροπία με την φύση. Αυτο δεν συνεπάγεται καταπίεση των επιθυμιών μας, αλλά μια ελευθερη συνειδητή οριοθέτηση που μπορεί να αντιμετωπιστει από μια μορφή ελεγχόμενης σοσιαλιστικής αγοράς.
Οικονομική ταξικη ανισότητα
Ζούμε σε εποχές μιας παγκόσμιας εκτίναξης της οικονομικής και ταξικής ανισότητας, δυστυχώς παρά την τεράστια αύξηση του πλούτου η οικονομική ανισότητα μετατρέπει ολο και πιο πολύ τους φτωχούς σε φτωχότερους και τους πλούσιους πλουσιότερους.Ας δούμε κάποια οικονομικά μεγέθη. Το 1% του πληθυσμού κατέχει το 38% του πλούτου και το 50% του πληθυσμού κατέχει το 2% του πλούτου, περίπου 1 δισεκατομμύριο άνθρωποι ζουν με 2 δολάρια την μέρα. Στο επίπεδο της Ελλάδος τα πράγματα δεν είναι καλύτερα, ύστερα από 10 χρόνια μνημόνια και 2 χρόνια πανδημίας τα στοιχεία δείχνουν ότι το πλουσιότερο 1% του πληθυσμού κατέχει περίπου τόσο πλούτο όσο το φτωχότερο 50%, ενώ το πλουσιότερο 10% κατέχει περίπου τέσσερις φορές τον πλούτο του φτωχότερου 50%, επίσης στην φάση των μνημονίων είχαμε συνολικά μείωση του πλούτου κατά 30% με το 20% των νοικοκυριών να βρίσκεται κάτω από το όριο της φτώχειας.Τώρα ας μου επιτρέπει μια ουτοπική αφαίρεση στις παρούσες συνθήκες στην βάση μιας οικονομικής Δημοκρατίας/ ισότητας/ ισοτιμίας. Αν το παγκόσμιο ΑΕΠ του 2017 που ήταν περίπου 80 τρισεκατομμύρια δολάρια μοιράζονταν σε όλους τους κατοίκους του πλανήτη Γη τότε ο κάθε άνθρωπος θα είχε 13000 δολάρια.Το ερώτημα είναι ξεκάθαρο : Δύναται είναι αναγκαίο, είναι ρεαλιστικό να θέτουν τέτοιου τύπου αιτήματα η σύγχρονη αριστερά. Η απάντηση είναι ξεκάθαρη: Αν το παραπάνω αιτημα φαντάζει και είναι βολονταριστικό , είναι όμως ζητούμενο να υπάρξουν αιτήματα και διεκδικήσεις που θα θέτουν ως στόχο την οικονομική δημοκρατία και την οικονομική ισότητα.Αυτό το θέμα μόνο συμπληρωματικά συνδέεται με το ζήτημα της αύξησης των μισθών, των συντάξεων, των κοινωνικών επιδομάτων και του βασικού εγγυημένου εισοδήματος. Η οικονομική Δημοκρατία και η οικονομική ισότητα στο βαθμό που δύναται να υπάρξει μπορεί να κινηθεί ως να έχουμε ή να έχουμε περάσει σε μια πανανθρωπινη κομμουνιστική κοινωνία. Συμπληρωματικά είναι βέβαιο πως πρέπει να θέσουμε άμεσα αιτήματα καταπολέμησης της ακρίβειας και της φτώχειας.
Βιοπολιτικη καταπίεση -έλεγχος
Οι νέες παγκόσμιες συνθήκες της κυριαρχίας κεφαλαίου απαιτούν, επιβάλουν όχι μονο μια γραμμή πειθάρχησης των σωμάτων και των εργατικών δυνάμεων αλλά ένας ολοκληρωτικος βιοπολιτικός έλεγχος, στην περίπτωση της πανδημίας είδαμε μια εκδοχή αυτού του ιατρικοπολιτικου βιοπολιτικού ελέγχου, το διαλεκτικο αστείο, η διαλεκτική τραγική ειρωνεία είναι ότι στην πρωτοπορία αυτού του καθολικού ελέγχου βρίσκεται η σοσιαλκαπιταλιστικη Κίνα. Είναι καθήκον, είναι αναγκαιότητα η άμεση και διαρκής σύγκρουση με κάθε μορφή πειθάρχησης, ελέγχου και ολοκληρωτισμού. Είναι καθήκον, είναι αναγκαιότητα να ανοίξει ένας πλατυς δημοκρατικός διάλογος για την επιστήμη. Είναι καθήκον, είναι αναγκαιότητα να ανοίξει μια συζήτηση για το ζήτημα της δημοκρατίας σε όλα τα κοινωνικά και πολιτικά επίπεδα. Σε αυτό πλαίσιο Δημοκρατία είναι το κράτος, είναι η εξουσία του Δήμου, δηλαδή του λαού, ενός συνειδηποιημενου λαού και Δήμου.Το μεγαλύτερο πρόβλημα για να υπάρξει συνειδητοποιημενος Δήμος, λαός και πλήθος είναι η γενικευμένη αλλοτρίωση σε βαθμό αντικειμενικοποιησης, όπως θα έλεγε ο Λούκατς.
Αλλοτρίωση – Αντικειμενικοποίηση
Δυστυχώς είναι σε μεγάλο βαθμό φανερό πως έχουμε ξεπεράσει την κοινωνία του θεάματος, την κοινωνία της πραγμοποίησης και έχουμε μπει σε μια κοινωνία του ομοιώματος, με τα ΜΜΕ και τα κοινωνικά δίκτυα να παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο. Ας δούμε το παράδειγμα αυτών των θλιβερών γεγονότων που μετατρέπονται σε ομοιώματα θλίψης και τραγωδίας: Μητέρες που σκοτώνουν ή δεν σκοτώνουν τα παιδιά τους, άνδρες που βιάζουν και σκοτώνουν κτλ. Σε αυτα τα ειδικά τραγικά γεγονότα εκφράζεται και το συνολικό, μόνο που λείπει η ουσιαστική συζήτηση τόσο για τα συγκεκριμένα γεγονότα όσο και το πως το ειδικό συνδέεται με το γενικό.Δυστυχώς σε όλα τα επίπεδα της ζωής μας μετατρεπομαστε σε ομοιώματα μιας συνεχιζόμενης και επαναλαμβανομενης τραγωδίας και ανακουφισμενοι λέμε: ευτυχώς δεν είμαστε στην θέση τους.Είναι βέβαιο πως η υποχώρηση, καλύτερα η συντριβή των απελευθερωτικών κοινωνικών προταγμάτων μας οδηγεί σε αυτό το καθεστώς της υποταγής στην ομοιωματικη ψευδοπραγματικότητα.Η πραγματικότητα όμως επιστρέφει και κρατάει δρεπάνια: Η ακρίβεια ξυρίζει και σε λίγο η πείνα θα θερίζει κεφάλια. Κάποιες μικρές αυξήσεις είτε δεν δίνονται, για την ακρίβεια δίνονται και παιρνονται πίσω από τα αφεντικά, όπως συμβαίνει εδώ και χρόνια με το 13 μισθό , τα δώρα των Χριστουγέννων και τα επιδόματα του Πάσχα και των διακοπών. Αλλά και να δίνονται όπως συμβαίνει στις μεγάλες επιχειρήσεις , όχι μόνο δεν φτάνουν αλλά η ακρίβεια τις εξατμιζει.
Εργατικό κίνημα
Ευτυχώς σε ένα μεγάλο βαθμό είναι υπαρκτό το εργατικό κίνημα αλλά είναι φανερό πως είναι αδύνατο να προβάλει αποτελεσματική αντίσταση και είναι ακίνδυνο για το σύστημα, παρόλα αυτά σε ένα βαθμό κρατάει τα μπόσικα. Αρχές Απριλίου του 2020 έκανε μια μαζική απεργία , καλύτερα υπήρξαν μαζικές πορείες, δεν είδα όμως καμία ανακοίνωση σωματείου ή Ομοσπονδίας για το ποσοστό των απεργών σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, γιατί μάλλον δεν υπήρχε συμμετοχή και από αυτή την οπτική είχαμε, έχουμε και θα συνεχίσουμε να έχουμε ομοιώματα απεργιών.Με βάση τα παραπάνω στοιχεία στο βαθμό που ισχύουν είναι ολοφάνερο πως οι συνθήκες δεν είναι ιδιαίτερα ευνοϊκές για την ύπαρξη μιας χρήσιμης ανατρεπτικής αριστεράς.Απο την άλλη πλευρά οι τεράστιες αντιθέσεις και αντιφάσεις του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος δημιουργούν τις προϋποθέσεις για να υπάρξουν όχι μόνο αντιδράσεις αλλά και αντιστάσεις , είτε συνειδητες , είτε αυθόρμητες, π.χ. , η Ελληνική κοινωνία έζησε από το 2006 έως το 2015 ένα κύκλο συνεχιζομενων και σκληρών αγώνων που χάρη στην αριστερά ηττήθηκαν. Δεν είμαι σίγουρος αν θα μπορούσαν να κερδίσουν αλλά η Ελληνική αριστερά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έκανε ότι παιρνουσε από το χέρι της για να χάσει.
Αυτό δηλώνει την αναγκαιότητα της επαναθεμελιωσης μιας σύγχρονης ανατρεπτικης αριστεράς η οποία θα θέσει ως στόχο να υπερασπίσει με κάθε τρόπο τα λαϊκά και εργατικά συμφέροντα, τα εθνικά, δημοκρατικά και κοινωνικά δικαιώματα του λαού ενάντια στα ντοπια και ξένά αφεντικά, την Ελληνική Κυβέρνηση, τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ


Δημιουργός: Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση