Αρχείο κατηγορίας ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ, ΤΟ ΟΧΙ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΚΑΙ Η ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ


Από την δύση έως την ανατολή, όλα δείχνουν πως οι
υπάρχουσες αντιφάσεις αδυνατούν να βρουν απάντηση ,
εγκλωβισμένες στα παλαιά καλούπια. Αυτό αντικειμενικά
οδηγεί(αλλά όχι απαραίτητα και άμεσα)την παγκόσμια
κατάσταση σε μια αναπόφευκτη ιστορική διακλάδωση.

Είτε οι αντιφάσεις θα βρούνε απάντηση διαλύοντας την
παλιά τάξη, οικοδομώντας μια ουσιαστικά νέα
πραγματικότητα, είτε το υπάρχον σύστημα μέσα από την
βαρβαρότητα ξαναβρεί, την ισορροπία του, οικοδομώντας εκ
νέου ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο. Ένα κοινωνικό
συμβόλαιο που αυτή την φορά θα στηρίζεται στην
διαχείριση του φόβου και της κοινωνικής και οικονομικής
ανασφάλειας. Σε αυτά τα πλαίσια ο «πόλεμος κατά της
τρομοκρατίας», η βίαιη απάντηση των πληβειακών μαζών του
νότου- μια απάντηση που δυστυχώς ηγεμονεύεται από την
πολιτικο-θρησκευτική πτέρυγα των ισλαμιστών, η βία και η
τρομοκρατία των ελίτ, ο ανοικτός εκβιασμός του κεφαλαίου
απέναντι στους εργαζόμενους είναι οι εκφράσεις ενός
παγκόσμιου πόλεμου ανάμεσα στο κεφάλαιο και την ζωντανή
εργασία που μαίνεται δίχως έλεος.

Στην Ελλάδα των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων και της
εργατικής αντίστασης

Στην Ελλάδα το τέλος του δεύτερου εκσυγχρονιστικού
κύκλου, έφερε στην πολιτική εξουσία την ΝΔ. Η οποία
ύστερα από την φανερή αποτυχία της ήπιας προσαρμογής
εξαπολύει ένα γενικευμένο γιουρούσι απέναντι στο
κατακερματισμένο προλεταριακό σώμα με στόχο τα εργατικά
και ασφαλιστικά δικαιώματα των εργατικών κομματιών που
κατέχουν ένα μίνιμουμ εργατικής εξασφάλισης. Στην
πραγματικότητα όμως στόχος τους παραμένει η συνολική
χειροτέρευση των όρων πώλησης της εργατικής δύναμης .
Και αυτό μπορει να προέρθει μόνο μέσα από την διάλυση
των εργατικών συλλογικοτήτων, ακόμη και των πλέον
εκφυλισμένων. Π.χ τα συνδικάτα. Για την νέα
καπιταλιστική τάξη πραγμάτων οι εργαζόμενοι δεν πρέπει
να μαζεύονται και να κουβεντιάζουνε πολιτικά και
συνδικαλιστικά- απαγορεύεται να διεκδικούν συλλογικά
πόσο θα πληρώνονται και σε τι περιβάλλον θα εργάζονται
και θα ζούνε. Τούτο βέβαια μπορει να γίνει εφικτό μόνο
μέσα από το τσάκισμα των πρωτοπορών εργατικών και
αριστερών δυνάμεων. Να πως εξηγείτε ακόμη πιο πολύπλευρα
η άμεση βία ενάντια σε διαδηλωτές(π.χ Ξενία Ιωαννίνων,
κτύπημα των διαδηλωτών στα νέα Λιόσια, κτυπήματα σε
απεργούς και αριστερούς συνδικαλιστές, η ποινικοποίηση
της εξωθεσμικής-επαναστατικής πάλης, ο διαρκής
αντιτρομοκρατικός χειμώνας).

Τα αντεργατικά και αντιασφαλιστικά γιουρούσια της ΝΔ δεν
αποτελούνε πολιτικά «βιτσιά» μιας κακίας ρεβανσιστικής
δεξιάς, αλλά μια αναγκαιότητα της κεφαλαιοκρατικής τάξης
στα πλαίσια αυτού που ονομάζεται παγκοσμιοποιημένη
οικονομία της αγοράς. Τα πιο επιθετικά κομμάτια του
κεφαλαίου μάλιστα μιλάνε για κινεζοποίηση των εργασιακών
σχέσεων σε όλη την Ευρώπη (μπρου.., ανατρίχιασα). Είναι
ολοφάνερο πως στην φάση της σήψης της παγκόσμιας
καπιταλιστικής τάξης, η σχέση κεφαλαίου-εργασίας
αποκτάει όλο και πιο ξεκάθαρα χαρακτηριστικά ενός
καπιταλιστικού φεουδαρχισμού και εργασιακού
δουλοπαροικισμού. Όσο πιο πολύ σαπίζει το παγκόσμιο
καπιταλιστικό σύστημα τόσο πιο έντονα φαινόμενα
παλαιοτέρων ιστορικών περιόδων ξαναεμφανίζονται
μεταλλαγμένα και καθορίζουνε το ιστορικό γίγνεσθαι.

Όποτε μια απάντηση της αριστεράς και των καταπιεσμένων
εάν δεν αποκτήσει ένα ανάλογο στρατηγικό βάθος και εύρος
δεν έχει μέλλον. Εάν δεν απαντάει στο σύνολο των
ζητημάτων με τρόπο τολμηρό, μάχιμο και ανατρεπτικό. Με
τρόπο ανεξάρτητο από λογικές συμβιβασμού και
συνδιαχείρισης με το κεφάλαιο. Στην παρούσα φάση βέβαια
το κυρίαρχο μπλοκ εξουσίας έχει διασπάσει τους
εργαζόμενους. Η ιδεολογική υποχώρηση έχει φτάσει σε
τέτοιο βαθμό που οι κακοπληρωμένοι εργαζόμενοι βρίσκουν
πιο εύκολο να τα βάζουν με τα «ρετιρέ» των 1200 ευρω-την
στιγμή που τα 1200 ευρω είναι το οικονομικό όριο μιας
αξιοπρεπούς διαβίωσης-παρά με τα πραγματικά «ρετιρέ» των
τραπεζιτών, των βιομηχάνων των εφοπλιστών και των αστών
πολιτικών. Ενώ είναι ξεκάθαρη η αδυναμία των συνδικάτων
να δώσουν μια μαχητική συντονισμένη απάντηση με καίριες
τις ευθύνες των ηγεσιών τους, απόρροια των στρατηγικών
αδυναμιών τους. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στο ΠΑΜΕ
που αντί να συντονίζει- ενιαιομετωπικά – τους εργατικούς
αγώνες προχωρεί στις δικές του τουφεκιές στον αέρα.
Θεωρώντας πως οι εργατικοί αγώνες σε αυτή την συγκυρία
αδυνατούν να νικήσουν, όποτε αυτό που μένει είναι να
συσπειρώσει οργανωτικά και εκλογικά γύρω από το ΚΚΕ ένα
αγωνιστικό κομμάτι εργαζομένων και νεολαίας. Δηλαδή το
ΚΚΕ μέσα από μια αριστερή φρασεολογία οδηγείτε σε ένα
υποταγμένο ρεφορμισμό. Ο παραδοσιακός αγωνιστικός
ρεφορμισμός του ΚΚΕ ανήκει στο παρελθόν.

Την ίδια στιγμή όμως φαίνεται πως οι «κάτω» στο βαθμό
που τους επιτρέπει η συγκυρία και η τωρινή στρατηγική
αδυναμία των ανατρεπτικών αριστερών δυνάμεων-
αυτοοργανώνονται και με μαχητικό τρόπο υπερασπίζονται τα
ήδη κτυπημένα δικαιώματα τους. Αυτό φαίνεται καλύτερα
στις κινήσεις για τα ζητήματα της ποιότητας ζωής. Στα
Ιωάννινα μια τέτοια από τα«κάτω»κίνηση- η επιτροπή αγώνα
πολιτών-στο ζήτημα του παρκινγκ, αλλά και τελευταία του
Ξενία έχει μπλοκάρει τα τελευταία τέσσερα χρόνια τα πιο
επιθετικά κομμάτια του ντόπιου κεφαλαίου. Γεγονός, που
όπως είναι γνωστό, έχει προκαλέσει την μήνη των ντόπιων
ελίτ απέναντι στην επιτροπή αγώνα πολιτών. Ανάλογες
κινήσεις πραγματοποιούνται στις περιοχές της δυτικής
Αθήνας που δράνε επιτροπές αγώνα των κατοίκων που
αντιστέκονται με μάχιμο τρόπο στην υποβάθμιση της ζωής
τους.

Την ίδια στιγμή ανάλογες κινήσεις γίνονται και στα
πλαίσια των εργατικών αγώνων. Με σκοπό την ενοποίηση της
εργατικής τάξης. Τέτοια περίπτωση είναι η «πρωτοβουλία
κοινής δράσης εργαζόμενων και συνταξιούχων στις τράπεζες
για τα ασφαλιστικά δικαιώματα». Ή η «πρωτοβουλία δράσης
ενάντια στην απελευθέρωση του ωραρίου». Ή σε ένα άλλο
επίπεδο η απόπειρα δημιουργίας ενός ενιαίου συνδικάτου
ενέργειας. Αυτό φυσικά που θα κρίνει σε καθοριστικό
βαθμό την εξέλιξη αυτών των πρωτοβουλιών είναι το ζήτημα
της ηγεσίας. Έτσι αυτό που επιβάλλεται είναι μια
μαχητική ηγεσία που πολύμορφα θα συντονίζει την εργατική
αντίδραση. Ενοποιώντας, τα διασπασμένα και
αλληλοσυγκρουόμενα κομμάτια των εργαζόμενων. Που θα
οικοδομεί μια νέα διαλεκτική σύνθεση επιθετικών και
αμυντικών εργατικών αιτημάτων υπερβαίνοντας τόσο τον
παραδοσιακό οικονομισμό των συνδικάτων και της
υποταγμένης αριστεράς, όσο και τον γενικόλογο αριστερό
αντικαπιταλισμό-αντιιμπεριαλισμο της έξω -αριστεράς. Με
γνώμονα την ύπαρξη μικρών και μεγάλων εργατικών νικών
και όχι απλώς την ιδεολογική παρέμβαση της άκρας
αριστεράς.

Οι καταπιεσμένοι στην Ευρώπη και στην νότιο Αμερική
αφυπνίζονται

Εάν αυτά συμβαίνουν στην ελλαδα ,που σχεδόν πάντα ζει
τις εξελίξεις μια φάση πίσω από την υπόλοιπη Ευρώπη, με
αποτέλεσμα συχνά οι αντιφάσεις και οι αντιθέσεις να
παίρνουν εκρηκτικό χαρακτήρα. Στον ευρωπαϊκό χώρο το
εργατικό και αριστερό «όχι στο ευρωσύνταγμα» των γάλλων
και των ολλανδών απελευθερώνει τις αλληλοσυγκρουόμενες
ευρωενωσιακές δυνάμεις βάζοντας σε βαθιά κρίση το
πανευρωπαϊκό καπιταλιστικό οικοδόμημα. Ήδη τα
ενδοκαπιταλιστικά ευρωπαϊκά «πλακώματα» έχουν διχάσει
κάθετα την ΕΕ. Γεγονός που αποδεικνύει ο,τι μόνο μια
παγκόσμια κομουνιστική διαδικασία μπορει να ενοποιήσει
τα Βαλκάνια, την Ευρώπη, τον κόσμο.

Στην νότια Αμερική οι φιλοιμπεριαλιστικές κυβερνήσεις
πέφτουν η μια μετά την άλλη από ποικίλες λαϊκές
εξεγέρσεις, ανεβάζοντας στην κυβέρνηση
αντινεοφιλελεύθερες και αντιαμερικανικές κυβερνήσεις που
νιώθουν συνεχώς τον πολιτικό εκβιασμό των λαϊκών μαζών.
Την ίδια στιγμή οι λαϊκές μάζες του Ιράκ με το όπλο στο
χέρι έχουν μπλοκάρει τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας».
Και οι καταπιεσμένοι στην Παλαιστίνη αρνούνται να
συμβιβαστούν με την δική τους «Βάρκιζα». Ενώ η
τρομοκρατική επίθεση στον Λονδίνο παρόλο που αναδεικνύει
τους πραγματικούς παγκόσμιους τρομοκράτες(μπλερ-Μπους
και σια)τους μονιμοποιεί για την οικοδόμηση μιας
τρομοχουντας ενάντια στους απόκληρους και τα δικαιώματα.
Μια προληπτική πολιτική εκβιασμού και τρομοκράτησης των
δυνάμεων που παλεύουν και οργανώνουν την αντίσταση των
καταπιεσμένων.

Οι απαντήσεις της αριστεράς

Από την μάχη του Ξένια και των νέων Λιοσίων, τα «όχι»
των γάλλων, των ολλανδών, των κύπριων έως και την λαϊκή
εξέγερση της Βολιβία, παράγονται παράλληλοι κύκλοι
αγώνων που τις συνδέει συχνά ένα αόρατο, κόκκινο νήμα
μιας παγκόσμιας πολύμορφης-πολυδιάστατης και αντιφατικής
σε πολλές πλευρές αντιεξουσίας των προλεταριακών μαζών.
Μια πολυσύνθετη επαναστατική διαδικασία που δεν είναι
λάθος να πούμε πως βάζει αντικειμενικά, αλλά όχι και
πάλι άμεσα το ζήτημα της εξουσίας των προλεταριακών
μαζών.

Όχι δεν πετάω στα άστρα. Η παραπάνω ανάλυση δεν
μηδενίζει τις δυσκολίες, ούτε παραγνωρίζει το γεγονός
ότι η κεφαλαιοκρατική εξουσία έχει αναντίρρητα το πάνω
χέρι ασκώντας όλο και πιο πολύ έμμεση ή άμεση οικονομική
και εξωοικονομικη βία. Για αυτό και θεωρείτε αυτονόητο
πως οι αριστερές ριζοσπαστικές δυνάμεις πρέπει να
οργανωθούνε σε μια ενωτική και δημοκρατική κατεύθυνση.
Αποκτώντας όλο και πιο ξεκάθαρα ενιαία δημοκρατικά –
κομμουνιστικά- επαναστατικά χαρακτηριστικά. Ταυτόχρονα
όμως πρέπει να ανοιχτούνε στα πολύχρωμα χρώματα της
λαϊκής και κοινωνικής αμφισβήτησης. Αυτονόητο επίσης
θεωρείτε το γεγονός ότι πρέπει να μάθουν να κάνουν
πολιτική. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως δεν θα πρέπει να
μας φοβίζει η συνύπαρξη κάτω από ένα συγκεκριμένο
πολιτικό πλαίσιο ριζοσπαστών αριστερών – αναρχικών-
κομμουνιστών- ρεφορμιστών. Αυτό με την σειρά του
συνεπάγεται και επιβάλει την ταυτόχρονη ανεξάρτητη
οργάνωση των αντικαπιταλιστικών κομμουνιστικών εργατικών
δυνάμεων και όχι μια άνευ όρων διάχυση των
αντικαπιταλιστικών δυνάμεων σε μετωπικά σχήματα. Με σαφή
άμεσο στόχο να κερδιστούνε οι καταπιεσμένοι στην δίκαιη
υπόθεση της κοινωνικής απελευθέρωσης και να διασπούν οι
δυνάμεις του κυρίαρχου μπλοκ εξουσίας. Αυτό προϋποθέτει
μια πολιτική εξυπνάδα και ωριμότητα που δεν έχουμε ακόμη
κατακτήσει. Ας δούμε κάποια παραδείγματα:
1) ένα αντιΕΕ μέτωπο σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να
φτάνει άμεσα στην λογική της εξόδου της Ελλάδας από την
ΕΕ ή στην γραμμή της διάλυσης της ΕΕ. Όχι διότι δεν
είναι αναγκαίο (κατά την δική μου γνώμη είναι και παρά
είναι) αλλά διότι στην παρούσα φάση, εάν αυτό τεθεί, θα
διασπάσει και θα διαλύσει το μέτωπο των αντιΕΕ δυνάμεων,
προτού καν αυτό οικοδομηθεί. Φυσικά οι ευθύνες για την
αποτυχία ενός τέτοιου εγχειρήματος δεν μπορει πάντα να
πέφτει στις πλάτες των ανατρεπτικών δυνάμεων. Το κύριο
λόγο συνήθως τον έχουν οι δυνάμεις της διαχείρισης και
του ρεφορμισμού, που ό,τι δεν ελέγχουν, το απονευρώνουν,
και το διαλύουν.
2) στην τοπική αυτοδιοίκηση ανάμεσα στις διάφορες
πολιτικές οργανώσεις που θα οικοδομήσουν ένα εκλογικό
μέτωπο δεν μπορει να υπάρχει στρατηγική συμφωνία για το
πώς θα είναι ο σοσιαλισμός ή για το πώς θα φτάσουμε σε
αυτόν. Αλλά σίγουρα η οποιοδήποτε κοινή εκλογική
παρέμβαση θα πρέπει να έχει χαρακτήρα ριζοσπαστικό,
αντιδιαχειριστικο, άμεσα συγκρουσιακό με τα τοπικά και
πολυεθνικά συμφέροντα. Θα πρέπει να έχει χαρακτήρα
αμεσοδημοκρατικό και οραματικό. Βάζοντας μπροστά το
αγώνα για μια πόλη που θα υπηρετεί τις σύγχρονες ανάγκες
των πολιτών και των εργαζόμενων και όχι το κεφαλαίο και
την ΕΕ. Αυτού του τύπου η κοινή δράση προϋποθέτει μια
διαλεκτική σύνδεση μίνιμουμ και μάξιμουμ προγράμματος.
Προϋποθέτει ένα αναγκαίο πρόγραμμα που τα εργατικά
δικαιώματα θα μπαίνουν μπροστά. Δηλαδή με αλλά λόγια
ανάμεσα στην συνολική στρατηγική κομμουνιστική
απελευθερωτική στόχευση και στα πολιτικά τακτικά μέτωπα
θα πρέπει να οικοδομηθεί μια διαλεκτική ενότητα μερικού-
καθ-ολικού. Δύσκολο αλλά και απαραίτητο.

Τα γεγονότα της περιόδου 1994-2005(από τους ζαπατιστας
έως τα «όχι») δείχνουν ο,τι βασανιστικά και αντιφατικά
κάτι αλλάζει, μια άλλη ανατρεπτική αριστερά γεννιέται.
Ο«τυφλοπόντικας»επιτέλους αρχίζει να ξαναβρίσκει το
δρόμο του. Ας τον βοηθήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις,
δεν έχουμε παρα να χάσουμε τις πραγματικές, εικονικές
και καταναλωτικές αλυσίδες μας και να κερδίσουμε ένα
κόσμο ολόκληρο και νέο.

Ιωάννινα 13/07/05

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

Η ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΞΙΦΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΗ


«Οι ίδιοι οι άνθρωποι πρέπει να διδάξουν το Ισλάμ, να
ασκήσουν την δικαιοσύνη, να οργανώσουν μια ισλαμική
κοινωνία, να αυτοκυβερνηθούν…» Αλί Σαριατί

Σε αυτό το σημείωμα θα προσπαθήσουμε να αναλύσουμε το
φαινόμενο του ριζοσπαστικού ισλαμισμού και να δούμε εάν
συνδέονται με την πραγματική κίνηση που καταργεί την νέα
τάξη πραγμάτων. Και εάν ναι σε ποια βάση γίνεται αυτό.
Φυσικά πρόκειται για ένα παράτολμο ερώτημα και αυτό
εξαιτίας της δαιμονολογίας των δυτικών ΜΜΕ για τους
«βάρβαρους» ισλαμιστές αλλά και εξαιτίας του
ευρωποκεντρισμού μας που βλέπει μόνο την θρησκευτική
επικάλυψη της κίνησης και της ριζοσπαστικοποίησης των
αραβικών μαζών.

Τέσσερα χρόνια πέρασαν από την κατάρρευση των δίδυμων
πύργων, τέσσερα χρόνια από την θεαματική έκρηξη των
παγκόσμιων αντιφάσεων που μας έβαλαν σε μια νέα αποχή.
Σε μια εποχή που ο τρόμος αποτελεί εργαλείο πολιτικής,
υποταγής των λαϊκών μαζών και ξεκαθαρίσματος των
λογαριασμών μεταξύ των ελίτ. Σε μια νέα εποχή που οι
βορειοαμερικανοι ιμπεριαλιστές , οι νέοι χριστιανοί
σταυροφόροι του Μπους εξαπόλυσαν τον τρίτο παγκόσμιο
πόλεμο τοποθετώντας στην στόχευση τους φτωχούς του
τρίτου κόσμου που έτυχε να ζήσουν σε περιοχές με
πλούσιες πλουτοπαραγωγικές πήγες. Τοποθετώντας σαν τον
απόλυτο εχθρό που πρέπει να εξοντωθεί τον ισλαμικό
ριζοσπαστισμό ή διαφορετικά τον ισλαμικό θεμελιωτισμό
(φονταμεταλισμό). Σε αυτό το σημείωμα θα προσπαθήσουμε
να αναλύσουμε το φαινόμενο του ριζοσπαστικού ισλαμισμού
και να δούμε εάν συνδέονται με την πραγματική κίνηση που
καταργεί την νέα τάξη πραγμάτων. Και εάν ναι σε ποια
βάση γίνεται αυτό. Φυσικά πρόκειται για ένα παράτολμο
ερώτημα και αυτό εξαιτίας της δαιμονολογίας των δυτικών
ΜΜΕ για τους «βάρβαρους» ισλαμιστές αλλα και εξαιτίας
του ευρωποκεντρισμού μας που βλέπει μόνο την θρησκευτική
επικάλυψη της κίνησης και της ριζοσπαστικοποίησης των
αραβικών μαζών.

Μια εικόνα με πολλά πρόσωπα

Ο ριζοσπαστικός ισλαμισμός σαν ένα πολιτικοκοινωνικό
ρεύμα είναι ένα πολύμορφο και πολυσύνθετο φαινόμενο. Από
τους αυτόνομους υπόγειους πυρήνες ατομικής τρομοκρατίας
που έλκονται και πιθανόν συνεργάζονται με την αλ-κάιντα
και τις μυστικές υπηρεσίες, έως και τα σιίτικα πλήθη της
χεσμπολά στο Λίβανο , τους μαχητές της Χαμάς και της
τσιχάντ , τους σιίτες του στρατού του «μαχντί» στο Ιράκ,
τους ταλιμπάν στο Αφγανιστάν και στους απόκληρους στην
ίδια την Σαουδική Αραβία που γίνονται υποχείρια των
δικτύων του Οσάμα Μπιν Λάντεν και της εσωτερικής
αντιπολίτευσης του ουαχαμπιτικού καθεστώτος, οι
ομοιότητες είναι συχνά ελάχιστες, ενώ οι διάφορες και οι
αντιθέσεις τεράστιες . Π.χ το μίσος ανάμεσα στο
μεσσιανικό και μυστικιστικό σιϊτισμό των δώδεκα ιμάμηδων
στο Ιράν και στο βαθιά συντηρητικό και πουριτανικό
ουαχαμπιτισμό της Σαουδικής Αραβίας είναι πολύ
μεγαλύτερο από το μίσος που έχουν οι ισλαμιστές ενάντια
στον πουριτανικό ευαγγελισμό της άκρας δεξιάς στις ΗΠΑ.
Για αυτό λόγο σε αυτό το σημείο νομίζω ότι είναι
αναγκαία να δούμε δυο πράγματα 1) μια γενικότερη θέση
για το κίνημα του ριζοσπαστικού ισλαμισμού 2) μια
εσωτερική διάκριση ανάμεσα στα δυο κυρίαρχα ρεύματα. Στο
πρώτο ερώτημα η θέση μου είναι ότι δεν πρόκειται για ένα
κίνημα παρελθοντολογικό και προνεωτερικό αλλα για ένα
μετανεωτερικό κίνημα αμφισβήτησης της υπάρχουσας δυτικής
τάξης πραγμάτων. Είναι μετανεωτερικό διότι ενώ αναφέρετε
σε ένα ιδεατό παρελθοντολικό σχήμα(«σαρία»-ιερός νόμος,
«Ούμα»- κοινότητα πιστών ) αυτο συνδέεται άρρηκτα με την
εξελιγμένη χρήση νέων τεχνολογιών , την δικτυακή
οργάνωση των παρεμβάσεων στην οικονομία και την
πολιτική. Ιδιαίτερα στην οικονομία έχουμε την δημιουργία
ισλαμικών τραπεζών, που δεν χρησιμοποιούνε τόκο αλλα
είναι τράπεζες συμμετοχών και επενδύσεων. Αυτό μαζί με
τα διάφορα φιλανθρωπικά ισλαμικά δίκτυα(ένα κράτος
πρόνοιας στα πρότυπα των μη κυβερνητικών οργανώσεων με
έντονη την λαϊκή παρουσία), τις μυστικές υπηρεσίες και
την επενδυτική προσπάθεια του ίδιου του Οσάμα Μπιν
Λάντεν βοήθησε στην οικοδόμηση της ισλαμικής
«επαναστατικής» διεθνούς. Οπότε από την μια έχουμε την
ανάδειξη ενός ιδεατού παρελθόντος και από την άλλη
ύπαρξη υπερμοντέρνων δομών. Ένα αντιφατικό σχήμα , πόσο
μάλλον που μέσω αυτού του μη- διαλεκτικού σχήματος
εκφράζονται οι επιθυμίες εκατομμυρίων μαζών.
Στο δεύτερο ερώτημα η απάντηση είναι ότι σε γενικές
γραμμές έχουμε να κάνουμε με το πλειοψηφικό σουνιτισμό,
που χάρη στα πετροδόλαρα της Σαουδικής Αραβίας και των
θρησκευτικών σχολείων στο Πακιστάν (και οι δυο χώρες
πιστοί σύμμαχοι των ΗΠΑ) ηγεμονεύεται από το ακραίο
αντιδραστικό δόγμα του σαουδαραβικού ουαχαμπατισμού. Και
στο μειοψηφικό και εσχατολογικό σιϊτισμό του Ιράν.
Ανάμεσα στα δυο ρεύματα υπάρχουν τεράστιες διαφορές και
συγκρούσεις που έχουν τις ρίζες τους στις θανάσιμες
αντιπαραθέσεις των κληρονόμων του Μωάμεθ, στην
εγκατάλειψη των εξισωτικών διδαγμάτων του πρωταρχικού
Ισλάμ, στις εθνικές και πολιτιστικές διαφοροποιήσεις
ανάμεσα στα διάφορα Ισλάμ, στον άγριο ανταγωνισμό
ανάμεσα στις κυρίαρχες τάξεις της περιοχής, στον
διαλυτικό ρόλο της αποικιοκρατίας και στην συνέχεια του
ιμπεριαλισμού.

Προϊόν του ιμπεριαλισμού

Έως και την εποχή της κυριαρχίας του αραβικού εθνικισμού
οι σουνίτικες αλλα και ως ένα βαθμό οι σιϊτικές
θρησκευτικές κοινότητες ήταν κομμάτι της άρχουσας τάξης
που κατά το πλείστον τα έβρισκε με τους αποικιοκράτες.
Αν και κατά τους αιώνες της αποικιοκρατίας με όπλο το
κοράνι οι λαϊκές μάζες των αραβικών χωρών προσπάθησαν
επανειλημμένα να χειραφετηθούν. Μια αγωνιστική παράδοση
που ζει μέχρι τα σήμερα σαν την ζώσα παράδοση των
καταπεσμένων
Η κυριαρχία των νεωτερικών και κοσμικών πολιτικών
δυνάμεων, όπως του αραβικού εθνικισμού (Νάσερ- Μπααθ)
αλλα και τα αυταρχικά εκσυγχρονιστικά ανοίγματα του σάχη
στην Περσία περιθωριοποίησαν τον ρόλο της θρησκείας και
των θρησκευτικών ηγετών και διανοούμενων. Αυτό είχε σαν
αποτέλεσμα ομάδες ισλαμιστών και μουσουλμάνων
διανοούμενων να παίξουν τον ρόλο της ιδεολογικής,
πολιτικής, θεσμικής και εξωθεσμικής αντιπολίτευσης.(π.χ
δημιουργία των αδελφών μουσουλμάνων). Αυτό το εκρηκτικό
μίγμα ενός μεσσιανικού , εξισωτικού και θρησκευτικού
λόγου που συγκινούσε και ανέπνεε τις κατώτερες και
φτωχές τάξεις που ζούσαν την ξεπεσμό, την διαφθορά και
την φαυλοκρατία των μπαθιστων και των νασερικων, την
τρομοκρατία του σάχη , την ανικανότητα της αραβικής
αριστεράς και την εθνική ταπείνωση από τους χαμένους
πόλεμους με το Ισραήλ δεν άργησε να εκραγεί. Πάνω σε
αυτή την συγκεκριμένη υλική βάση πάτησε ο ρόλος των
μεγάλων δυνάμεων και των ιμπεριαλιστικών κύκλων. Καθώς
άμεσα ή έμμεσα ο ρόλος του ιμπεριαλισμού και των
πολυεθνικών είναι αναμφισβήτητα σημαντικός στο δυνάμωμα
των ισλαμικών ρευμάτων. Ο μαχητικός σιιτισμός των δώδεκα
ιμάμηδων στο Ιράν πάτησε πάνω στην αποτυχία της
οικονομικής και εθνικής χειραφέτησης από τον Μοσαντέκ. Ο
ακραίος αντιαμερικανισμός του ιρανικού λαού εχει τις
ρίζες του σε αυτή την περίοδο. Ένα αντίστοιχο πείραμα
στο φεουδαρχικό Αφγανιστάν με την βοήθεια και την
ενίσχυση της Σοβιετικής Ένωσης προκάλεσε την αντίδραση
των Αφγανών ισλαμιστών φυλάρχων, που με την βοήθεια των
ΗΠΑ, οδήγησαν σε αποτυχία την απόπειρα αστικού
εκσυγχρονισμού στο Αφγανιστάν. Αυτό όπως είναι γνωστό
είχε σαν αποτέλεσμα την κυριαρχία των υπερσυντηρητικών
ταλιμπάν (οι μόνοι που βαλαν τάξη στο χάος του εμφύλιου
πόλεμου καθώς εκφράζανε μια δύναμη ανανέωσης και εθνικής
ομογενοποίησης απέναντι στο φυλετικό και φεουδαρχικό
κατακερματισμό). Οι οποίοι δημιουργήθηκαν με την βοήθεια
των μυστικών υπηρεσιών του Πακιστάν στα ιερατικά σχολεία
των μουσουλμάνων στο Πακιστάν. Ενώ η πρώτη γενιά της αλ
γκάιντα και των ποικίλων τεροριστικων ισλαμικών δικτύων
ήταν όλοι αγαπημένοι σύμμαχοι και συνεργάτες των ΗΠΑ
στον πόλεμο τους ενάντια τον άθεο και κοσμικό
κομμουνισμό στο Αφγανιστάν . Κάτι παρόμοιο έγινε και
στην Παλαιστίνη όπου τα δίκτυα αλληλοβοήθειας της Χαμάς
σε μια πρώτη φάση ενισχύθηκαν από Ισραήλ για να
αντιμετωπιστεί η δράση και η παρέμβαση της plo και της
παλαιστινιακής αριστεράς (λαϊκό μέτωπο , δημοκρατικό
μέτωπο.. κτλ). Και στην συνέχεια δυναμωμένα και με μια
μεγαλη λαϊκή επιρροή τα δίκτυα της Χαμάς ανέλαβαν με όλα
τα μέσα το έργο της εθνικής απελευθέρωσης.

Οι δυο «ισλαμισμοί»

Σήμερα για να μπορέσουμε να αναλύσουμε το φαινόμενο
πρέπει να δούμε ότι έχουμε να κάνουμε με δυο
«ισλαμισμούς», ιστορικά και αντικειμενικά
αλληλεξαρτούμενους, αλλα και με έντονα στοιχεία
αυτονομίας:
1) το ισλαμισμό των «πάνω», τον ισλαμισμό των αραβικών ,
τουρκικών και ιρανικών ελίτ. Πρόκειται για μια ιδεολογία
ενός μουσουλμανικού εκσυγχρονισμού, όπως π.χ είναι
φανερό στην περίπτωση της Τουρκίας, όπου οι ισλαμιστές
που βρίσκονται στην κυβέρνηση εμφανίζονται κατά ανάγκη
φιλοευρωπαϊστές σε αντίθεση με τους κοσμικούς κεμαλιστές
που εμφανίζονται δογματικοί εθνικιστές. Μια κυρίαρχη
ιδεολογία, πλήρως ενταγμένη στο κυρίαρχο καπιταλιστικό
τρόπο παραγωγής , εναλλακτική προς τον σαφώς νεωτερικό
πολιτικο πρόταγμα του αραβικού εθνικισμού. Ένας αραβικός
εθνικισμός που παρά τα εκσυγχρονιστικά άλματα του,
απέτυχε να ενισχύσει αποτελεσματικά την θέση των
κοινωνικών κρατικών σχηματισμών του στο παγκόσμιο
καταμερισμό εργασίας. Απέτυχε να απεξαρτηθει τελείως από
τις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις . Απέτυχε να επιβιώσει
στον μετα την κατάρρευση του διπολισμού κόσμο, καθώς
στην πλειοψηφία του ταυτίσθηκε με το σοβιετικό μπλοκ.
Ένας αραβικός εθνικισμός που χρησιμοποίησε το σοσιαλισμό
σαν σημαία ευκαιρίας για να στριμώξει τις
ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της δύσης. Η ισλαμική
τρομοκρατία στα χέρια των κυρίαρχων μουσουλμανικών ελίτ
αποτελεί εργαλείο ενσωμάτωσης των λαϊκών μαζών και μια
μορφή βίαιου παζαρέματος για την καλύτερη συμμετοχή στα
υπερκέρδη των αμερικάνικων πολυεθνικών και πιο
συγκεκριμένα στα κέρδη των πολυεθνικών του πετρελαίου.
Για την άνοδο τους στο παγκοσμιο καταμερισμό εργασίας.
Και αυτό δεν είναι παράξενο, ο καθένας μας χρησιμοποιεί
την ισχύ που έχει. Γιατι νομιμοποιούνται οι ΗΠΑ και οι
άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις να βομβαρδίζουν χώρες και
πρωτεύουσες και να μην νομιμοποιούνται οι χώρες του
νότου να κάνουν κάτι ανάλογο. Γιατί στην πρώτη
χαρακτηρίζεται πράξη νομιμότητας και δικαιοσύνης και
στην δεύτερη πράξη τρομοκρατίας;
2) ο ισλαμισμός των «κάτω», ο ισλαμισμός των
καταπιεσμένων και των απόκληρων, ιδιαίτερα των αράβων
και των ιρανών : Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια ρομαντική
ιδεολογία εξέγερσης των απόκληρων της ανατολής που στις
υπάρχουσες συνθήκες αποκτάει δυνάμει αντιιμπεριαλιστικό
χαρακτήρα, στα πλαίσια της αλλαγής των συσχετισμών και
όχι στην προοπτική της ανατροπής και της συνολικής ρήξης
με τον ιμπεριαλισμό. Για την διεκδίκηση μιας ταυτότητας
αντίστασης, πολιτιστικής και θρησκευτικής
διαφοροποίησης, εθνικής και κοινωνικής χειραφέτησης. Ο
Σαγιεντ Κουντμπ των αδελφών μουσουλμάνων έγραφε στα
ορόσημα του « ..Ετσι το κινημα του μουσουλμανικού αγώνα
γινεται ένας αμυντικός πόλεμος: υπεράσπιση του ανθρώπου
απέναντι σε όλους εκείνους που αλλοτριώνουν την
ελευθερία του και εμποδίζουν την απελευθέρωση του μέχρις
ότου να κυριαρχήσει πάνω στο ανθρώπινο είδος η βασιλεία
του ιερού νόμου». Μέσα από αυτή την επαναστατική
μεσσιανική γλώσσα μιλάνε οι διανοούμενοι του ισλαμισμού
στους καημούς και στις πίκρες των απόκληρων στην μέση
ανατολή. Εξάλλου η γλώσσα της νεωτερικοτητας, η γλώσσα
της λογικής, η γλώσσα του διαφωτισμού για αυτούς σήμανε
σκλαβιά και αποικιοκρατία. Ο Αλί Σαριατί, ένας ιρανός
σιίτης διανοούμενος εξόριστος στην Γαλλία στην εποχή του
σάχη ερχόμενος σε επαφή με κριτικά μαρξιστικά ρεύματα
και την επαναστατική αριστερά προσπάθησε να ενσωματώσει
τον επαναστατικό λόγο στην εσχατολογικη σιίτικη λογική.
Μίλησε για ένα ανατρεπτικό και επαναστατικό Ισλάμ των
πιστών , των λαϊκών μαζών και όχι των κληρικών, που θα
σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα, επηρεάζοντας την
σιίτικη αριστερά(μουτζαχεντιν χαλκ) και ως ένα σημείο το
πρώτο διάστημα τα ισλαμικά επαναστατικά συμβούλια.
Ανάλογες απόπειρες που θα έκτιζαν γέφυρες με τους «κάτω»
δίχως να ταυτίζονται με τους «πάνω» δεν μπόρεσαν να
γίνουν από την ηρωική ιρανική αριστερά , που στο όνομα
ενός θολού αντιιμπεριαλισμού υποτάχτηκε στην αστική τάξη
του bazaar, στους μουλάδες και στο τέλος σφάχτηκε.
Φυσικά τα πράγματα κάθε άλλο παρα εύκολα ήταν και η
κριτική μπροστά από ένα υπολογιστή εύκολη, ενώ η δράση
μέσα στο κόσμο που παλεύει προϋποθέτει μια συνολικότερη
αντίληψη που δεν υπήρχε και ούτε υπάρχει. Για αυτό το
λόγο ας προσπαθήσουμε να εμβαθύνουμε στην σχέση
αλληλεξάρτησης και αυτονομίας μεταξύ των δυο
«ισλαμισμών», μεταξύ των ελίτ και της φτωχολογιάς με την
βοηθείας της ιστορίας.

Δύναμη αντίστασης αλλά όχι ανατροπής

Την περίοδο της ακμής των αράβων, σχεδόν πάντα οι
σουνίτες ήταν το κατεστημένο και σχεδόν πάντα οι
ποικίλες αιρέσεις των σιϊτών έπαιζαν τον ρόλο της λαϊκής
και επαναστατικής αντιπολίτευσης.( το κινημα του Αμπου
Μουσλιμ, Φατιμίδες, ισμαϊλίτες , καρμάτες, νιζαρινοί-
ασσασινοί.. κτλ). Αντιπολιτεύσεις που συχνά κατακτούσαν
την εξουσία για να εκφυλιστούνε γρήγορα σε χαλιφάτα και
μοναρχίες, που δημιουργούσαν τις δικές τους
αντιπολιτεύσεις. Π,χ οι μυστικιστές Φατιμίδες στην
Αίγυπτο που ο εκφυλισμός τους οδήγησε στους ασσασινους
των γέρου του βουνού (την αλ-κάιντα της εποχής).
Κάτω από την επιρροή μιας περίεργης διαλεκτικής και
σαφώς επηρεασμένη από την παράδοση των καταπιεσμένων που
πιο πάνω περιγράψαμε- κατά το πλείστον σιϊτικές αιρέσεις
του 20 αιώνα βρεθήκανε τις πιο πολλές στο ίδιο
στρατόπεδο με προοδευτικά και κοσμικά κινήματα δίχως να
ταυτιστούν και να ενσωματωθούν σε αυτά . Στην Τουρκία οι
ελεβίτες(σιιτικη φιλελεύθερη αίρεση), βρεθήκανε στο ίδιο
στρατόπεδο με τον Κεμάλ και στην συνέχεια με την
τουρκική αριστερά. Στην Συρία σημαντικό κομμάτι της
πολιτικής τάξης των μπααθιστών εθνικιστών είναι η
σιίτικη αίρεση των αλαουϊτών, που θεωρούνται άθεοι από
τους σουνίτες που είναι η συντριπτική πλειοψηφία του
συριακού λαού. Οι σιιτες της Χεσμπολά στο Λίβανο
αντικατέστησαν επάξια την παλαιστινιακή αριστερά στον
εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα , ενώ τελευταία συνομίλησαν
στα πλαίσια του παγκόσμιου φόρουμ που έγινε στο Λίβανο
με κομμάτια της παγκόσμιας αριστεράς. Στο Ιράν στην φάση
της ιρανικής επανάστασης το 1979 είχαμε την δημιουργία
των μουτζαχεντιν χαλκ(μαχητές του λαού) που οικοδομήσανε
μια εκλεκτίκιστικη ιδεολογία με ισλαμομαρξιστικά
χαρακτηριστικά. Η αγρία καταστολή των Μουλάδων της
Τεχεράνης τους οδήγησε στις αγκαλιές των μπαθιστων στο
Ιράκ και σήμερα στις αγκαλιές των αμερικανών. Φυσικά
αυτή η εικόνα εχει εξαιρέσεις, π.χ τα δίκτυα
αλληλοβοήθειας, αντίστασης και εθνικής χειραφέτησης της
σουνίτικης Χαμάς και τσιχάντ στην Παλαιστίνη.
Δεν θα ήθελα να θεωρηθεί ότι υποστηρίζω μια αντίληψη
ενός κακού και συντηρητικού κατά βάση σουνίτικου Ισλάμ
και ενός καλού και επαναστατικού πάλι κατά βάση σιίτικου
Ισλάμ. Και στις δυο περιπτώσεις όπως είπαμε και ποιο
πάνω έχουμε να κάνουμε με μια κυρίαρχη ιδεολογία των
αστικών τάξεων, που εκτός των άλλων καταργεί θεμελιώδη
δικαιώματα του ανθρώπου. Αυτό που ήθελα να τονίσω είναι
ο εξεγερσιακός λόγος των φτωχών μουσουλμάνων έστω και
εάν εκφράζεται με ένα θρησκευτικό τρόπο, στο βαθμό που
επικαθορίζεται από νεωτερικά κοσμικά προταγματα, από
κινήματα εθνικής και κοινωνικής χειραφέτησης, από
ταξικούς προσδιορισμούς μπορεί να παίξει ένα δυνάμει
προοδευτικό ρόλο. ο όποιος όμως αδυνατεί να φτάσει έως
το τέλος την ρήξη με τον ιμπεριαλιστικό κλοιό. Δύναμη
αντιιμπεριαλιστικής αντίστασης αλλα όχι ανατροπής και
απελευθέρωσης. Το ερώτημα είναι ένα: μέσα σε αυτά τα
πλαίσια μπορει η ανατρεπτική αριστερά να κινηθεί. Και αν
ναι, πως;

Η Ουδετερότητα είναι συνενοχή στο ιμπεριαλιστικό έγκλημα

Τέσσερα χρόνια ύστερα από την 11 Σεπτέμβρη, οι
βορειοαμερικανοι ιμπεριαλιστές και οι σύμμαχοι τους
χάνουν τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας. Στο Αφγανιστάν
οι Ταλιμπάν και οι διάφοροι πολέμαρχοι και φύλαρχοι
ελέγχουν την χώρα και οι γυναίκες στην πλειοψηφία τους
συνεχίζουν να είναι κτήματα των αντρών. Η επέμβαση στο
Ιράκ ανέτρεψε την κοσμική δικτατορία του Σ. Χουσειν και
ανέδειξε σαν ρυθμιστές των εξελίξεων τους φίλους του
Ιράν. Ενώ το σύνταγμα που ετοίμασαν για το νέο
«δημοκρατικό» Ιράκ βασίζεται εν μέρη στην σαρία , τον
ιερό ισλαμικό νόμο. Την ίδια στιγμή προβοκάρουν ανοικτά
την αντίσταση, όπως έγινε στην Βασόρα για να σφαχτούν
μεταξύ τους σιίτες και σουνίτες.
Εάν ο στόχος του πολέμου κατά της τρομοκρατίας ήταν η αλ
κάϊντα , τότε η αποτυχία του πόλεμου είναι πλήρης. Δεν
υπάρχει πλέον μια αλ κάϊντα αλλα δεκάδες δίκτυα, έτοιμα
να σπείρουν τον τρόμο στην δύση και μάλιστα το πλέον
αξιοπερίεργο από μια άποψη είναι πως αυτά τα δίκτυα
ενισχύονται από την Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν,
τους πιο θερμούς φίλους των ΗΠΑ. Γεγονότα που
αποδεικνύουν πως ο στόχος του πόλεμου κατά της
τρομοκρατίας δεν είναι οι ισλαμιστές- τεροριστες, ούτε ο
Οσάμα Μπιν Λάντεν αλλα ο έλεγχος των πηγών ενέργειας, ο
έλεγχος των περιοχών, ο έλεγχος της εξεγερμένης ζωντανής
εργασίας.
Όμως και πάλι, όσο κι εάν κατατρομοκρατούν τα πλήθη των
καταπιεσμένων σε ανατολή και δύση , οι αποτυχίες τους
είναι μεγαλύτερες από τις επιτυχίες τους. Ένας τυφώνας
που η πολιορκημένη από τον ιμπεριαλισμό Κούβα
αντιμετώπισε με επιτυχία και χωρίς θύματα , στις ΗΠΑ
σκότωσε χιλιάδες, καταστρέφοντας τις περιούσιες
εκατομμυρίων αμερικάνων . (στην πλειοψηφία τους μαύρων).
Στο χαμηλό υπογάστριο των ΗΠΑ, η νότιος Αμερική
αφυπνίζεται και πάλι , ενώ η αμερικανοποιηση της Ευρώπης
συναντάει παντού κολλήματα(όχι στο σχέδιο Αναν, όχι στο
ευρωσυνταγμα, όχι των γερμανών) . Παρόλο που οι
ευρωπαίοι ηγέτες για δικούς τους λόγους στέκονται αρωγοί
σε αυτή την απόπειρα. Η ΕΕ όλο και πιο πολύ μοιάζει με
μια νέα δημοκρατία των ΗΠΑ. (Η ιστορία της παρέμβασης
της Κοντολιζα Ράις να αρχίσουν οι συνομιλίες της ΕΕ με
την Τουρκία είναι χαρακτηριστική).
Εκεί που έχουν φτάσει ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας οι
βορειοαμερικανοι ιμπεριαλιστές και οι σύμμαχοι τους δεν
μπορούν να κάνουν πίσω. Η επίθεση ενάντια στην
ανθρωπότητα είναι μονόδρομος. Σε αυτά τα πλαίσια η
αναγκαιότητα της αλληλεγγύης μας προς τους μαχόμενους
του Ιράκ και της Παλαιστίνης είναι αναγκαία. Αλλα αυτό
θέλει μια προσοχή: Ολόψυχη αλληλεγγύη στα εξεγερμένα
σώματα του στρατού του «μαχντι» του νεαρού σιίτη
κληρικού Μοκτάντα αλ Σάντρ στο Ιράκ. Αλλα την ίδια
στιγμή θα είναι λάθος να ταυτιστούμε με την ηγεσία του
Μοκτάντα αλ Σάντρ. Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και στην
περίπτωση των μαχητών της Χαμάς και τσιχαντ στην
Παλαιστίνη και της Χεσμπολά στο Λίβανο. Οι περιπτώσεις
των τεροριστικων δικτύων, τύπου αλ κάιντα θέλουν ακόμη
μεγαλύτερη προσοχή. Πρόκειται για την δράση απόλυτα
μυστικών πυρήνων που πέρα από το ηρωισμό των μελών τους
οι προθέσεις και οι επαφές αυτών των ομάδων παραμένουν
αρκετά σκοτεινές. Μια δράση που λειτουργεί αντικειμενικά
προβοκατόρικα.
Την ήττα των ιμπεριαλιστών στο Ιράκ και στην Παλαιστίνη
θα την φέρει η μαζική δράση των ίδιων των καταπιεσμένων
και αυτούς πρέπει να υποστηρίξει με όλα τα μέσα η
παγκόσμια αριστερά. Αυτό όχι μόνο δεν την ταυτίζει με
τους ισλαμιστές, αλλα απεναντίας κτίζει γέφυρες
συνεννόησης με τους απόκληρους αποτρέποντας τους να
γίνουν μάρτυρες του Ισλάμ. Πιόνια στα παιχνίδια των
αντιπαραθέσεων μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και
των αραβικών αστικών τάξεων. Η καλύτερη άμυνα για τις
κοινωνίες της δύσης απέναντι στα σώματα που θέλουν να
γίνουν μάρτυρες του Αλλάχ δεν είναι η κρατική
τρομοκρατία και η ολοκληρωτική αστυνόμευση. Όλα τα
παραπάνω αποδεικνύονται ανίκανα να σταματήσουν ένα σώμα
που επιθυμεί να γίνει μάρτυρας μιας απόλυτης αλήθειας. Η
καλύτερη άμυνα για τις δυτικές κοινωνίες είναι η
οικοδόμηση μιας μάχιμης αλληλεγγύης στους λαούς της
ανατολής. Μιας παγκόσμιας συμμαχίας των καταπιεσμένων,
ανάμεσα στα προοδευτικά, αριστερά, εργατικά και
ανατρεπτικά κινήματα και κόμματα της Ευρώπης- νοτίου και
βορείου Αμερικής, τις αντιιμπεριαλιστικές κυβερνήσεις
της Βενεζουέλας – Κούβας και τα κινήματα αντίστασης στην
ανατολή και την Ασία. Αυτή την παγκόσμια συμμαχία είναι
καθήκον της παγκόσμιας ανατρεπτικής και κομμουνιστικής
αριστεράς να την οικοδομήσει, διαφορετικά είναι ή
ανίκανη ή νεοταξική .

Ιωάννινα 19/10/05

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

Η ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΣΚΟΤΩΝΕΙ – ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ

Στα τέλη Ιούλη στην πόλη των Ιωαννίνων, την επαύριον
ακριβώς μιας απόλυτα πετυχημένης εκδήλωσης της επιτροπής
αγώνα πολιτών για τους ελεύθερους χώρους και για το
κυκλοφοριακό, η αστυνομία κάλεσε για προανάκριση για τα
γεγονότα του ξένια , μέλη της επιτροπής που τα έχει
μηνύσει ο ενοικιαστής του κτηρίου.
Πρόκειται για την συνέχιση της τρομοκρατικής
δραστηριότητας ενάντια στην επιτροπή αγώνα και στους
ενεργούς πολίτες των Ιωαννίνων. Μια ενέργεια που
συνδέεται άμεσα και με την απόφαση του συμβουλίου
επικρατείας να άρει την προσωρινή απαγόρευση της
κατασκευής του παρκινκ στην κεντρική πλατειά της πόλης.

Ένα έργο που όχι μόνο δεν θα λύσει το κυκλοφοριακό αλλά
θα καταστρέψει το περιβάλλον και θα ιδιωτικοποιήσει την
πλατεία. Όπως έγινε ήδη γνωστό από την εταιρία που
ανέλαβε να πραγματοποιήσει το παρκινκ , τα έργα θα
ξεκινήσουν πριν την οριστική απόφαση του συμβουλίου
επικρατείας τον Οκτώβριο. Η έναρξη των εργασιών είναι
σίγουρο ότι θα προκαλέσει τις έντονες διαμαρτυρίες των
πολιτών, έτσι μέσω του εισαγγελέα και της αστυνομίας ο
δήμος και οι τοπική οικονομική ολιγαρχία προχωρά σε
προληπτική καταστολή.

Αυτή την στιγμή που γράφεται αυτό το σημείωμα, έχει
δημιουργηθεί έντονο πρόβλημα με τα νερά του ποταμού
καλαμά που μολύνονται από τα βιομηχανικα κατάλοιπα με
αποτέλεσμα την οικονομική(ψάρεμα καραβίδων) και
περιβαλλοντολογική καταστροφή των χωριών γύρω από το
ποτάμι. Γεγονός που προκάλεσε τις διαμαρτυρίες των
κατοίκων κατά την διάρκεια του παγκόσμιου πανηπειρωτικου
συνεδρίου.

Ένα συνέδριο που πρέπει να σημειωθεί πως φιλοδοξεί να
χαράξει την νέα επεκτατική πολιτική του ντόπιου
κεφαλαίου σε συνεργασία με το πολιτικό προσωπικό στην
ευρύτερη περιοχή μέσα σε ένα παγκοσμιοποιημενο
καπιταλιστικό περιβάλλον. Είναι χαρακτηριστική η
θεματολογία του. (χάραξη αναπτυξιακών οικονομικών
πολιτικών- παιδεία και νέες τεχνολογίες- περιβάλλον και
διαχείριση απόβλητων- κληροδοτήματα{τα όποια τώρα τα
διαχειρίζεται, επί της ουσίας η εκκλησία και το ντόπιο
κεφάλαιο παλεύει να αποκτήσει μερίδιο, με την ενεργή
συμπαράσταση της σημερινής δημοτικής
αρχής}-βορειοηπειρωτικό εθνικό ζήτημα σήμερα{!!})

Ο Σεπτέμβρης στα Ιωάννινα μπαίνει με ανοικτά τρία καυτά
μέτωπα
(εργασιακό, ελεύθεροι χώροι- περιβάλλον, δημοκρατικά
δικαιώματα). Πρόκειται για μια σειρά από γεγονότα που
κάνουν αδύνατη την σύζευξη καπιταλιστικής ανάπτυξης και
διατήρησης της φυσικής και πολιτισμικής ποικιλομορφίας,
έστω και με την μορφή ενός πράσινου καπιταλισμού. Που
κάνουν αδύνατη την διατήρηση ενός μίνιμουμ αξιοσέβαστης
ζωής για την πλειονότητα των ανθρώπων.

Σαν μια πρώτη άμεση απάντηση απαιτείται ένα υψηλού
επιπέδου αγωνιστικός συντονισμός και όχι μια
σεχταριστική πολιτική, μόνο που αυτός ο αγωνιστικός
συντονισμός δεν είναι αρκετός για να αποτρέψει
αποτελεσματικά την επιθετικότητα του αδηφάγου κεφαλαίου.
Η επιτροπή αγώνα πολιτών είναι βέβαιο στο σύνολο της,(
και αυτή την στιγμή δεν χωράνε μικροπρέπειες), ότι θα
δώσει μέχρι έσχατων την μάχη για να μην καταστραφούν και
ξεπουληθούν οι ελεύθεροι χώροι στα Ιωάννινα και είναι
μεγάλες οι πιθανότητες να ξαναμείνουν στα κρύα του
λουτρού τα μεγάλα αφεντικά των Ιωαννίνων. Μόνο που σε
ένα γενικότερο επίπεδο η σφοδρότητα της επίθεσης του
κεφαλαίου κάνει επιτακτική την οικοδόμηση πιο συνολικών
πολιτικών εργαλείων για την αποτελεσματική αντιμετώπιση
της επίθεσης και την αντεπίθεση. Κάνουν επιτακτική την
δημιουργία ενός ανατρεπτικού μάχιμου πολιτικού
οργανισμού που θα ηγείται υπακούοντας τα επαναστατημένα
πλήθη, τους καταπιεσμένους και τους καταφρονεμένους,
όπως λένε και κάπου οι ζαπατίστας. Ανεξάρτητο από
οποιοδήποτε μορφή κράτους, είτε του καπιταλιστικού ,
είτε του εργατικού. Έχοντας σαν πυξίδα όχι απλώς το
ταξικό κριτήριο αλλά το διαρκώς αναπτυσσόμενο
βιοπολιτικό όλον.

Και ας μην μας τρομάζει η νέα γλώσσα με τα οποία
εμφανίζονται τα πράγματα, αυτή δεν αλλάζει την ουσία των
ερωτημάτων και την επιτακτικοτητα των απαντήσεων. Οι
καιροί δεν περιμένουν και ΄μεις αργούμε

σύβοτα θεσπρωτίας 22/8/05

Δημήτρης Αργυρός