Προσεχώς πρόσκρουση ή ταξική σύγκρουση

 Αρχή του τέλους με την βαρβαρότητα παρούσα

Να που τελειώνει η ΕΕ όπως την ζήσαμε.  Να πω τώρα πως λυπάμαι που η ΕΕ πλέει τα λοίσθια  μάλλον θα πω ψέματα, όχι πως χαίρομαι που θα μας τελειώσει γιατί σίγουρα ο παγκόσμιος σοσιαλισμός δεν θα έρθει κατά αυτόν τον τρόπο,  αλλά δεν θα στενοχωρηθώ. Στο καλό και να μας γράφει -καλό για ότι ζήσαμε, σε μεγάλο βαθμό κακά τα ψέματα- μα κακό για αυτό που πρέπει να υπάρχει. Συνέχεια ανάγνωσης Προσεχώς πρόσκρουση ή ταξική σύγκρουση

outlet roermond

η τρέλα της βούλησης

Δεν ξέρω ακριβώς τι είναι αυτό που μας αναστατώνει και τρέχουμε να βρεθούμε μες στο καπνό και την αντάρα. Μες στις ανταρσίας την καυτή αντράλα να επωμιστούμε βάρη και ευθύνες που είναι σαν να  κουβαλούν πάνω του τον κόσμο ολάκαιρο…

Τι άραγε είναι  τούτη η αίσθηση του τραγικού καθήκοντος να σώσουμε, να συνδράμουμε στην σωτήρια του κόσμο….;;;

Κόσμου που ακατανόητα συνεχίζει την πορεία του προς την καταστροφή…, σαν έτοιμος καιρό και σαν μοιραίος περιμένοντας το νυμφίο να φάνει …που θα λεγαν και οι ποιητές….

Μήπως είναι οι αντικειμενικές συνθήκες που μας οδηγούν να υπερβούμε τους εαυτούς μας;; Και αν τούτο ισχύει γιατί η λάμψη του αγώνα δεν αγκαλιάζει τον καθένα που ζει σε ανάλογες συνθήκες;  Και μόνο κάποιοι ελάχιστοι,  συχνά από την αντίθετη όχθη,  σηκώνουν το σταυρό της μαχόμενης αξιοπρέπειας….

Εξίσου εύκολη απάντηση είναι η συνείδηση, αλήθεια τι συνείδηση είναι τούτη που ελαχίστους αγκαλιάζει αφήνοντας την πλειοψηφία στην  μη συνειδητοποίηση του καθήκοντος και της πράξης….

Προτιμώ την βούληση για ελευθερία, όχι την βούληση για δύναμη μα για ελευθερία..αυτή η τρέλα  της ψυχής και του σώματος να εξεγερθεί…  να δράσει, να αποδράσει αυτή την δημιουργική τρέλα δεν μπορούν να την κατέχουν πολλοί..μόνο οι τρελοί, οι επαναστάτες και οι καλλιτέχνες….

σπουδές….

 

 

http://der.pblogs.gr/2010/05/spoydes.html


Ματώνω  σε βροχερές μέρες απίστευτης μοναξιάς, λατρεύοντας τις μοναδικές μου απάτες που κατασκευάζουν με σοφία  κήνσορες και θεράποντες.

 

 

Επιστρέφοντας κάθε φορά στα ίδια και στα ίδια , στην ίδια αρρώστια, στους ίδιους μύθους, στα ιδία παραμύθια. Στις ίδιες ιστορίες, στα ίδια μονοπάτια, στα ίδια βιβλία, στα ίδια σημεία ταξιδεύουμε,  στις ίδιες αγάπες που αλλάζουν σώματα επιστρέφουμε…

Περιμένοντας την σύνταξη για να απολαύουμε, μα το σώμα καμωμένο να δουλεύει, επαναστατεί και αυτοκτονεί …;.

Λέει ο στίχος κινήσαμε για αλλού και αλλού η ζωή μας πάει …;. Πέρα για πέρα λάθος …;. Εξ αρχής ξεκινήσαμε για εκεί, μόνο για λίγο παραστρατούμε, σηκώνοντας μπαντιέρα σε αυτό που είμαστε  εξ αρχής …;. και αυτό είναι ελευθερία….

Σπουδή θανάτου, σπουδή ζωής, λατρεμένα τέρατα της φύσης μας σας αγαπάμε, όσο δεν αγαπήσαμε κανένα και ούτε θα αγαπήσουμε κανένα …;…!!

 

Ξαποσταίνω, σκέφτομαι την ανυπαρξία που θα αρθεί και τρελαίνομαι, ξεκινώ, σ αγαπώ…. στην βουή του πλήθους θα ξαναχαθώ …;.!!