ΣυΜβΑν

http://der.pblogs.gr/2010/11/symban.html

Πεθαίνοντας από βαρεμάρα, μες στην καταναλωτική αυναλίλα ..ξΑνΑσυναντήσαμε την φτώχια και δεν κατέουμε το κλειδί της  ΔρΑσΗς, της  αντίδρασης, της ΑπΟδΡαΣηΣ …; …;

ΧΑλΑρΩσΑμΕ περιμένοντας το απρόσμενο που δεν έρχεται ποτές αν εμείς, εσείς, αυτοί κτλ ΑΝ δεν το τραβήξουν από τα μαλλιά, αν δεν οπλίσουν  ως καταφάσεις  τις αρνήσεις τους. 



ΒιΑ, ΓιΑτΙ όΧι …;!!!!!!  Εξάλλου τι είναι η ίδια η ζωή, ο έρωτας …; ΕνΑ διαρκώς βίαιο, απρόσμενα βίαιο γίγνεσθαι …;

 Ας στοχαστούμε;;; Τι ΔεΝ είναι βία …;.;;;; ,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,ΤιΠοΤα …;, Ο ΕρΩτΑς βία …; η γέννα ΒιΑ …; η ζωή βία …;, ο ΘάΝαΤος  ΒίΑ …;

ΔεΝ αΞιΖεΙ το κόπο να δίνουμε ΜαΧεΣ χαρακωμάτων,,,, υπερασπιζόμενοι ΧαΜεΝοΥΣ τόπους και εδάφη …;. πράγματα και καταστάσεις που ουδέποτε ήταν δικά μας..ή που μεταλλάχτηκαν σε ΞεΝα προς ΕμΑς …;.




τΟ ερώτημα δεν είναι βία, το ζήτημα δεν είναι η βία..το ζητούμενο το ποιος κουμαντάρει τις ζωές μας …;. είναι η πλήρωση..,..το να αναπλάσουμε το ΕίΝαΙ μας …;. Να μεταλλαχτούμε σε ΡοΗ …; μια ΡεΟυΣα κοινότητα …; επιθυμητικών ΕρΩτιΚωΝ μηχανών …; Μαζί και ΑγΚΑλιά μπορούμε ΠοΛλΑ …; 

Καθήκον η εξέγερση και η ανατροπή

Καθήκον και όχι δικαίωμα στην αντίσταση και όποιος δεν το κατανοεί βρίσκεται αντικειμενικά στην άλλη πλευρά της όχθης έστω και αν είναι η τελευταία τρύπα της φλογέρας…. Η  μάχη των απεργών της χαλυβουργίας, το κίνημα “δεν πληρώνω”, η κατάληψη της ΔΕΗ από τους αγωνιζόμενους εργάτες της και ο,τιδήποτε ασυντόνιστο και συντονιζόμενο υπήρχε και θα ξεσπάσει είναι  η μια ελπιδοφόρα εικόνα που διαρκώς προβάλει και θα πάψει να προβάλει και θα σηκώνει τείχος αντίστασης και ελπίδας..

Όχι δεν θα παραδώσουμε εύκολα τα όπλα, όχι δεν θα γίνουμε εύκολα οι δουλοπάροικοι της δικτατορίας των αγορών, του ΔΝΤ,  της ΕΕ και των ντόπιων και ξένων ελίτ. Όχι δεν θα υπογράψουμε εύκολα δηλώσεις νομιμοφροσύνης όπως έκαμαν οι αστικές δυνάμεις της Ελλάδας, όπως έκαμαν πάντα οι αστικές δυνάμεις της Ελλάδας…όταν τα κεφάλια τους δεν στεκότανε καλά στους ωμούς τους…. Θα σώσουμε οτι,δήποτε και αν σώζεται και ιδιαιτέρα θα σώσουμε την αξιοπρέπεια μας, την λαϊκή, εθνική, ταξική αξιοπρέπεια μας…

Φυσικά θα υπάρχουν και αυτοί, πάντα υπήρχαν δηλαδή , που θα συμβάλουν συνειδητα, ασυνείδητα ανόητα και φοβικά, στην υποτίμηση της εργατικής τάξης, στην υποδούλωση του  λαού, των λαών….

Οι αριστερές δυνάμεις ενωτικά, μαχόμενα και ταξικά  δεν έχουν  παρά το καθήκον να οργανώσουν, να συντονίσουν τους αγώνες που υπάρχουν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν.. καθήκον μας λοιπόν ο δρόμος  η αντίσταση, η ανατροπή…ας μην λείψει κανείς.. ε αν είναι να πέσουμε ας πέσουμε με το όπλο στο χέρι και την καρδιά να φτερουγάει….το μέλλον το δικό μας και των παϊδιών μας ανήκει σε μας…Όλοι στο δρόμο..όλοι στην Μεσογείων 190 να πέσει η χούντα των τραπεζών και των πρώην τσεκουράτων φασιστών…οι λαοί της μεσογείου δείχνουν το δρόμο… έρχονται υπέροχες μέρες…με το λαό στο προσκήνιο όλα είναι δυνατά…Αν είναι να σωθεί ο τόπος θα σωθεί μόνο από εμάς…

Ο πιτσιρικάς της παρέας μας, ο βουλευτής


Αντιγράφω κάτι από την κυριακάτικη εφημερίδα  ΕΠΟΧΗ, κάτι που νομίζω πως αφορά την πόλη μου, τους ανθρώπους της, την δική μου ως τα τώρα πορεία με κεντρικό άξονα το φοιτητικό στέκι που καθόρισε πράγματα και θάματα την δεκαετία του 80-90. Όλοι νομίζω πως λίγο πολύ κατανοούμε για ποιον πρόκειται..αυτός πάλι δεν ξέρω τι έχει καταλάβει…αλλά αυτό είναι σε τελευταία ανάλυση και αδιάφορο..ο τελικός κριτής το δικαστήριο της ιστορίας πάντα κρίνει δίκαια..

 

Ο πιτσιρικάς της παρέας μας, ο βουλευτής

Στις αρχές της δεκαετίας του 80, όταν ήμασταν φοιτητές, ήταν ντόπιος μαθητής και κνίτης. Μπήκε στην ελευθεριακή παρέα μας και στην αρχή μας αντιμετώπιζε με το δέος του μικρότερου σε ηλικία επαρχιώτη, που του κάνουν παρέα προχωρημένοι φοιτητές από μεγάλες πόλεις. Φορώντας τον μανδύα του αναρχοκνίτικου τσαμπουκά ξεψάρωσε γρήγορα. Κατόπιν άρχισε τις πανεπιστημιακές σπουδές του κι έτσι πηγαινοερχόταν στην Αθήνα. Σιγά-σιγά άρχισε να ξεδιπλώνει το επιχειρηματικό του ταλέντο ανοίγοντας μπαρ, καφετερίες, παραδοσιακά καφενεία αλλά και πανσιόν στη ραγδαία τουριστικά αναπτυσσόμενη περιφέρεια. Στο πρώτο μπαρ μάλιστα, που ήταν ένα κλασικό φοιτητικό στέκι της πόλης, ανέδειξε ιδιαίτερα αποκαλυπτικά στοιχεία που προδιέγραφαν το μέλλον: σκληρός εργοδότης και αυταρχικός πορτιέρης που πέταγε έξω από το μαγαζί λούμπεν πιτσιρικάδες οπαδούς της τοπικής ομάδας και μη αποδεκτούς μεθυσμένους φοιτητές που χάλαγαν τη μόστρα του μπαρ. Οι συνεχώς αναπτυσσόμενες επιχειρηματικές του δραστηριότητες προϋπέθεταν και σχέση με την οικονομική και την πολιτική εξουσία. Άρχισε λοιπόν να συμμετέχει στα συμβούλια διάφορων φορέων και να αναρριχάται στην τοπική κομματική ιεραρχία του πιο ευνοϊκού κόμματος για το φιλόδοξο, επιχειρηματικό και «προοδευτικό» προφίλ του: του ΠΑΣΟΚ. Κι έτσι στήνοντας με κλασικούς πελατειακούς τρόπους τον εκλογικό του μηχανισμό, εκλέχθηκε βουλευτής στις εκλογές του 2009.
Θα μου πείτε, γιατί ασχολείται η στήλη με τον πιτσιρικά; Βρίθει η βουλή με ανάλογα παραδείγματα ίσως και περισσότερο κραυγαλέα. Είναι γιατί απέκτησε πολλή δημοσιότητα το τελευταίο διάστημα ταυτισμένος απόλυτα με την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, ορμητικός ως νεαρός γενίτσαρος που στηρίζει μέχρι θανάτου τον σουλτάνο του. Γιατί όταν ο κόσμος μετέτρεψε τις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου σε μεγαλειώδεις διαδηλώσεις, έκανε γελοίες δηλώσεις για «ρήγμα στο πολίτευμα μας και προσδοκίες κάποιων για αίμα στην αρένα». Γιατί κατόπιν απετέλεσε τραγική τηλεοπτική φιγούρα, όταν υποστήριζε αγριεμένος και ψευτοτσαμπουκάς τη σαπουνόφουσκα του δημοψηφίσματος, κατακεραυνώνοντας με φανατικό κι υποτιμητικό τρόπο βουλευτίνα που τόλμησε να διαφοροποιηθεί. Κατόπιν βέβαια πήραν τη σκυτάλη κι άλλα κακόμοιρα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, που βγάλανε όλα τα κόμπλεξ της καταπιεσμένης σεξουαλικότητάς τους στις βουλευτίνες συναδέλφους τους που διαφοροποιήθηκαν.
Τέτοια φυντάνια καλλιεργούνται στο ευγενές φυτώριο του ΠΑΣΟΚ. Τυχάρπαστοι τοπικοί ηγεμονίσκοι που ηδονίζονται με την εξουσία, «νεόπλουτοι» υπηρέτες του συστήματος που θέλουν να γίνουν χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη, σοσιαλδημοκρατικά κακέκτυπα του πιο σκληρού, άδικου κι επιθετικού καπιταλισμού. Που δυστυχώς η τοπική κοινωνία, ακόμα κι η δική μας αριστερά, τους χαϊδεύει και τους δίνει ασυλία με το μοιρολατρικό επιχείρημα ότι «εδώ είμαστε όλοι γνωστοί». Μόνο που εγώ θυμώνω και στεναχωριέμαι για τον πιτσιρικά γιατί μου θυμίζει τα χρόνια της αθωότητάς μας, την παρέα στο Πανεπιστήμιο, τότε που νομίζαμε ότι θ’ αλλάζαμε τον κόσμο…

ΥΓ. Πρώην λαύρος αμφισβητίας βουλευτής που έγλειφε τον Τριανταφυλλόπουλο για λίγα ψίχουλα δημοσιότητας, ως υπουργός απειλεί δημάρχους και δικαστικούς που αντιδρούν στα χαράτσια. Γλοιώδης αυταρέσκεια, κομπλεξική ειρωνεία, απαύγασμα πασοκικής αθλιότητας. Στις εκλογές δεν θα τον ψηφίσει ούτε η μάνα του.

Ο δικηγόρος του διαβόλου