Απο την οπτική της σωτηρίας του….-«Φράκταλ» και αντιθέσεις

Θα υποστηρίξω κάτι ακραίο και προκλητικό:Αλίμονο από ένα σύστημα που αποπειράται να ελέγξει τα πάντα, εξορίζοντας και καταστέλλοντας κάθε κίνηση που το αμφισβητεί ριζικά˙ θα διαπιστώσει πως σε σύντομο διάστημα η ίδια δύσκαμπτη και ολοκληρωτική τάξη που θα δημιουργήσει θα το είχε καταπιεί. Και δεν εννοώ φυσικά την οικόσιτη αμφισβήτηση μιας κάποιας διανόησης και κάποιας αριστεράς που δεν φοβίζει κανέναν. Αλλά την άγρια και συνάμα όμορφη αμφισβήτηση των εξεγερμένων. Αυτών που οπλίζουν και τις επιθυμίες τους, καίγοντας τον κόσμο που τους καταστρέφει.

Το σωτήριο χάος

Σίγουρα ακούγεται τρελό˙ μα το σύστημα δεν το θρέφει η αστυνομία- αυτή ίσως να ναι το κατασταλτικό ενός σώματος που γερνάει και πονάει- αλλά η αναρχία και το χάος. Καλύτερα οι δομές αναρχίας και χάους που δημιουργούν, ανασυνθέτουν και ανανεώνουν μια τάξη ενός συστήματος. Το σύστημα θρέφεται από τις μορφές αντίσταση και εξέγερσης. Με αυτόν τον τρόπο δρα ενεργητικά, παραγωγικά, αναπτύσσεται και τελικά δυναμώνει. οντολογικά, ενσωματώνοντας συχνά είτε τα ίδια τα εξεγερμένα υποκείμενα, είτε τα προταγματα τους.

Θέλετε παραδείγματα; Από πού να ξεκινήσουμε και να που να καταλήξουμε: Ο ίδιος ο Μάης του 68, μια παγκόσμια και πολύμορφη επαναστατική διαδικασία, που αμφισβήτησε τα πάντα με τρόπο μοναδικά ριζικό, όχι μόνο δεν ανέτρεψε το σύστημα, αλλά το ανανέωσε και εκ βάθρων.

Το κυρίαρχο πολιτιστικό παράδειγμα του ύστερου καπιταλισμού ο μεταμοντερνισμός είναι αποτέλεσμα αυτών των πολιτιστικο/πολιτικών ρευμάτων και κινημάτων που αμφισβήτησαν με απίστευτα αγρία ομορφιά τα καθέκαστα ήδη από την δεκαετία του 20 μέχρι και την δεκαετία του 60, όπως λόγου χάρη ο σουρεαλισμός, ο ντανταϊσμός, η Ρώσικη πρωτοπορία, η καταστασιακή διεθνής. Όσα πιο απόλυτα πολέμησαν το σύστημα και το θέαμα του, τόσο πιο απόλυτα αυτό ανανεώθηκε.

Ας δούμε ένα άλλο παράδειγμα: Έχει αποδειχθεί επιστημονικά πως η εισαγωγή της νέας τεχνολογίας στην παραγωγική διαδικασία είναι μια συστημική απάντηση στις απεργίες. Και από αυτή την άποψη ο αγώνας των Λουδιτών δεν είναι έκφραση μιας ταξικά ακόμη αδύνατης συνείδησης που κτύπαγε λάθος αντίπαλο, αλλά η ηρωική και συνάμα πολιτικά αδύνατη απάντηση ενός αυτόνομου προλεταριάτου που διάγνωζε σωστά το ρόλο της εισαγωγής των μηχανών, αδυνατώντας όμως να πάει μακρύτερα από μια μη- αναστοχαστική άρνηση.

Η κυβερνητική και οι νέες τεχνολογίες αποτέλεσαν και αποτελούν μια αποτελεσματική απάντηση στις άγριες απεργίες του 60-70. Ιδιαίτερα στην μορφή που πήρε στην Ιταλία, δηλαδή σε αυτή την μορφή των άγριων και μη ελέγξιμων εργατικών αγώνων του εργάτη-μάζα της φορντικής αλυσίδας παραγωγής.

Ο βιοπολιτικός κύκλος της νέας ηλεκτρονικής αλυσίδας παραγωγής που υπερβαίνει και αναπαράγει σε άλλο επίπεδο την αντίθεση χειρονακτικής και διανοητικής εργασίας είναι αποτέλεσμα των αγώνων ενός νέου προλεταριάτου που αγκαλιάζει ολάκερη την κοινωνική δομή αρνούμενο το ρόλο του˙ ρόλος που έχει ήδη υποσκάπτει από την διαλεκτική των ταξικών αγώνων και της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων. Διεκδικώντας μια απελευθέρωση εδώ και τώρα, π,χ το κίνημα του ευέλικτου διανοητικού εργαζόμενου αυτού που ονομάζεται πρεκατεριάτου, όπως ήταν οι αυτόνομες πρωτομαγιές του may day.

Η τάξη οδηγεί στο θάνατο

Αντίθετα η σημερινή φάση του συστήματος επιχειρώντας με ποικίλους τρόπους και κάθε μέσο να περιφρουρήσει τα κεκτημένα και τα συμφέροντα του παρακμάζει, παρουσιάζοντας συμπτώματα γεροντικής άνοιας. Ευελπιστεί μόνο στην καταστροφική πλευρά του ίδιου του συστήματος- απόρροιας της κρίσης- για να τονωθεί. Μα είναι σαν να θέλει ένας γέρος- με δεκάδες προβλήματα υγείας- να θέλει να ανανεωθεί, κάνοντας buddy jumping.

Οι εσωτερικές συστατικές του αδυναμίες το αποκόβουν ολοκληρωτικά από τους «Δεκέμβρηδες» και τους «επαναστατικούς αγώνες», δρώντας όχι μόνο κατασταλτικά αλλά και προληπτικά εναντίον τους με κίνδυνο βέβαια να χει το τέλος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας που την διέλυσαν οι βάρβαροι. Ένα γεγονός που μάλλον δεν πρόκειται να αλλάξει ριζικά, δημιουργώντας συνθήκες μιας γενικευμένης έκρηξης με απρόβλεπτες εξελίξεις.

Είναι νομίζουμε ανόητο να θεωρούν οι συστημικοί κύκλοι πως ξεμπέρδεψαν με την ένοπλη πάλη. συλλαμβάνοντας μέλη του «Ε.Α». Αν όντως είναι αυτοί γιατί τα στοιχεία είναι πολύ αδύνατα. Στοιχεία που στην δεκαετία του 80 θα κατέρρεαν στα δικαστήρια˙ ελλιπή στοιχεία που θα ξεσήκωναν το μένος φωτισμένων δυνάμεων ακόμη και του ΠΑΣΟΚ. Φυσικά σήμερα στην Χρυσοχοίδια εκδοχή του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας» και ενός ΠΑΣΟΚ που λαμβάνει τέτοια αντιλαϊκά μέτρα, αυτά τα δημοκρατικά αντανακλαστικά είναι πολυτέλεια, ναρκοθετώντας την ίδια την κοινοβουλευτική δημοκρατία.

Είναι που λέτε ανοησία να πιστεύουν οι συστημικοί κύκλοι πως ξεμπέρδεψαν με το φαινόμενο της τρομοκρατίας. Έξι ορίτζιναλ ή μη τρομοκράτες πιάνουν, δεκάξι θα βγαίνουν˙ ακόμη πιο άγριοι, μηδενιστές και κυνικοί, έτοιμοι να καταστρέψουν ένα σύστημα που δεν τους δίνει το δικαίωμα να απολαύσουν τον τεράστιο πλούτο που έχει δημιουργηθεί. Αυτό συνέβη με την εξάρθρωση της «17Ν», αυτό θα συμβεί και τώρα και ας μην έχουν καμιά αυταπάτη οι συστημικοί κύκλοι.

Αντίθετα όσο οι κοινωνικές αντιθέσεις οξύνονται και δεν επιλύονται, καμιά αστυνομία δεν πρόκειται να εξασφαλίσει ασφάλεια. Απεναντίας θα έλεγα, όπου υπάρχει πολύ αστυνομία η αίσθηση του πολίτη λέει πως κάτι δεν πάει καλά και υπάρχει ένα «κούμπουμα», με την ασφάλεια να στέκεται πάνω από άλλες άξιες, όπως της ελευθερίας.

Αλήθεια όμως τι ακριβώς εννοούμε με την λέξη ασφάλεια; Ποιος άραγε θα μας εξασφαλίσει την ασφάλεια στην εργασία ή στην υγεία; Μήπως η αστυνομία; Μάλλον η τελευταία θα υπερασπίσει το δικαίωμα του εργοδότη να απολύει ή κάνουμε λάθος; Αλήθεια οι τρομοκράτες της Κούνεβας, θα πιαστούν ποτέ; Και καλά οι κλέφτες και οι τρομοκράτες, από τους φύλακες του νόμου και της τάξης ποιος θα μας φυλάξει;; Τα παραδείγματα άπειρα: Μελίστας-Καλτεζάς, Κορκονέας, «πράσινα παπούτσια», ζαρντινιέρα στην Θεσσαλονική που διώκονται οι μάρτυρες και το θύμα, με τους αστυνομικούς να έχουν επί της ουσίας δικαιωθεί, η τελευταία ιστορία του Μάριου Ζέρβα με τα ράστα μαλλιά και την ανύπαρκτη μολότοφ, που ξύπνησε, επιτέλους την ευαισθησία κάποιων ελάχιστων βουλευτών του ΠΑΣΟΚ.

Μήπως έχουν την αυταπάτη οι συστημικοί κύκλοι πως οι κάμερες που θα μπουν παντού, ύστερα από το οκ που δώσε η αρχή προστασίας- ποιας προστασίας- προσωπικών δεδομένων, θα αποτρέψει το πλήθος να αναλώσει το καταραμένο απόθεμα του εμπορεύματος; Θα αποτρέψει μια εξέγερση, ένα νέο «Δεκέμβρη».

Η ελπίδα της αντίστασης

Η δημοκρατία στηρίζεται σε ένα συνδυασμό ελευθερίας και ασφάλειας. Το πρώτο μας έχει ουσιαστικά τελειώσει, η μόνη ελευθερία και αυτή κουτσουρεμένη είναι να λέμε και να γράφουμε ότι θέλουμε, μόνο που δεν τελειώνει εκεί η ελευθερία, μάλλον από κει αρχίζει. Όσο για την ασφάλεια πάει περίπατο σε μια κοινωνία που μεταβιβάζει την εξουσία της σε θεσμούς που δεν ελέγχει και δεν εκλέγει, π,χ ΕΕ.

Όπως θα λέγε και Α. Νεγκρι, ένας κολασμένος φιλόσοφος του Ιταλικού Μάη, «ο κακός καθηγητής» της τρομοκρατίας, η μόνη εν τέλει παραγωγική δύναμη- παραγωγική με μια οντολογική σημασία του όρου- είναι η αντίσταση σε όλες τις μορφές της. Είναι αυτή που γεννά την ζωή, την ελπίδα, οικοδομεί σε μια τελευταία ανάλυση μια νέα τάξη πραγμάτων. Δίνοντας την εξουσία στην ίδια την μάζα, σε μια ενεργά πολιτική μάζα, στο πλήθος.

Εν κατακλείδι θα λέγαμε πως η απόπειρα του ολοκληρωτικού καπιταλισμού να ελέγξει, να απονευρώσει, να πειθαρχήσει, και να καταστείλει τις τάσεις ριζικής αμφισβήτησης του είναι μια επικίνδυνη αυταπάτη, που εν τέλει βαθαίνει την παρακμή του. Παρακμή που απονεκρώνει τα ζωντανά κύτταρα της κοινωνίας μας.

Η μόνη δυνατή απάντηση είναι η ενίσχυση των δυνάμεων που αμφισβητούν ριζοσπαστικά το υπάρχον σύστημα. Ενός κινήματος που δεν θα στηρίζεται στο μίσος και στην απελπισία αλλά στην ελπίδα πως κάτι ριζικά νέο μπορεί να δημιουργηθεί. Στο χέρι μας είναι να γίνουμε ο δρόμος που θα περπατήσουμε, βάζοντας στην άκρη το σύστημα και το Χομπιανό φόβο που καλλιεργεί.

Αφήστε μια απάντηση