ΜΗΠΩΣ ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ ΝΑ ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΑΛΛΑ;;;;

Η επιστροφή του κράτους….

Η αγορά στέρεψε από ρευστό και από προοπτικές αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά τα όρια της ίδιας και των νόμων της, αποδεικνύοντας την ουτοπία των δυνατοτήτων της για αυτορρύθμιση. Τώρα το σύστημα χρειάζεται πιο συγκεντρωτικά εργαλεία για να ξεπεραστεί η κρίση. Ενισχύοντας την τάση κεφαλαιακής συγκεντροποίησης σε ακόμη πιο μονοπωλιακή κλίμακα.
Υπέρβαση της κρίσης που περνάει από δυο αλληλένδετους δρόμους: Από το βάθεμα της εκμετάλλευσης της ζωντανής εργασίας και την καταστροφή των δομών της εργατικής αυτοαξιοποίησης και από την καταστροφή- βίαιη ή με μέτρο- παραγωγικών δυνάμεων και κεφαλαίου.
Μειώνοντας την υψηλή οργανικότητα του κεφαλαίου που αποτελεί ανασχετικό παράγοντα τόσο στην τάση της πρωταρχικής κεφαλαιακής συσσώρευσης. Ταυτόχρονα αποτελεί την κυριότερη αιτία της πτώσης του ποσοστό κέρδους που βάζει τον νόμο της αξίας σε μια ιστορική κρίση. Όλα τα υπόλοιπα είναι ενέργειες και δράσεις του κεφαλαίου- ως μια παραγωγή σημείων εξουσίας- για να αποτραπεί η μείωση του ποσοστού κέρδους.
Το σύστημα λοιπόν χρειάζεται πιο αυταρχικά και αντιδημοκρατικά εργαλεία: Ένα ευέλικτο, αποκεντρωμένο στην δομή του αλλά ακόμη πιο συγκεντρωτικό στην ουσία του κράτος. Ένα κράτος στρατηγείο που θα οικοδομεί τους όρους για υψηλή κερδοφορία στα πιο σύγχρονα, μονοπωλιακά και επιθετικά κομμάτια του κεφαλαίου. Απομονώνοντας και περιθωριοποιώντας τις όποιες αντιδράσεις.
‘Όχι ένα κράτος χωροφύλακας αλλά ένας παραγωγικός κόμβος άρθρωσης των συστημικών εντολών που θα καταφέρνει να ελέγξει εδαφικοποιώντας τις ροές εργασίας και κεφαλαίου που η εξέλιξη του καπιταλισμού έχει σε σημαντικό βαθμό απεδαφικοποιήσει.
Απεδαφικοποίηση κεφαλαίου και εργασίας που μόνο πρόσκαιρα συμφέρει την εξουσία του κεφαλαίου καθώς από την μια εκτινάζεται σε θεόρατα ύψη η διαφορά μεταξύ πραγματικού και πλαστού κεφαλαίου, εμποδίζοντας την κεφαλαιακή συσσώρευση και από την άλλη δημιουργεί μια νέα υβριδική προλεταριακή φιγούρα που οι όροι ενσωμάτωσης έχουν ελαχιστοποιηθεί.
Ένα σύγχρονο αυταρχικό αποκεντρωμένα συγκεντρωτικό κράτος που ενισχύει σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό την μετατροπή της εξουσιαστικής αρχής από πειθαρχία σε έλεγχο. Η διαφορά όχι απλώς σημαντική αλλά καθοριστική: Στην πειθαρχία τα υποκείμενα υπακούουν εξωτερικά σε εντολές, νόρμες και προσταγές, στον έλεγχο η προσταγή εισχωρεί στα βάθη της συνείδησης και των σωμάτων, μετατρέπετε σε εσωτερική υπόθεση των ίδιων των υποκειμένων. Εκτείνεται δε στο σύνολο των κοινωνικών σχέσεων και εκφράζεται με ένα ιδιαίτερα πολλαπλό τρόπο. Είναι αυτό που κάποιες δυνάμεις ονομάζουν ολοκληρωτικό καπιταλισμό.
Αυτό είναι και το στοίχημα του «Καλλικράτη», μιας νέας κρατικής ρύθμισης που συνδυάζεται με την κρίση για να οικοδομήσει ένα κράτος φτηνό και αποτελεσματικό. Αλλά και η κρίση να μην έπαιρνε ένα τέτοιο χαρακτήρα ο «Καλλικράτης» είναι αναγκαιότητα στην νέα καπιταλιστική εποχή που το εθνικό, το περιφερειακό και το παγκόσμιο διαπλέκονται.

Με ποιο όμως προσωπικό;;;
Μόνο που οι νέες δομές δεν αρκούν για να αλλάξουν τα πράγματα. Αν το προσωπικό παραμένει το ίδιο τότε μάλλον θα μιλάμε για ένα πουκάμισο αδειανό, για ρούχα όμορφα που δεν ταιριάζουν σε αυτούς που θα τα φορέσουν.
και το προσωπικό, η πολιτική ελίτ, δεν είναι επίσης πουκάμισα που τα αλλάζουμε όποια στιγμή θέλουμε. Αντανακλάνε δυνάμεις, δυνατότητες, εκφράζουν συμφέροντα. Όσο και εκφυλισμένη να είναι αυτή ούτε ανατρέπεται, ούτε αλλάζει, ούτε «καίγεται» τόσο εύκολα. Ούτε πάλι η είσοδος «σωτήρων» από το επιχειρηματικό και μη χώρο μπορεί να σώσει την κατάσταση.
Έξαλλου οι διάφοροι Μπερλουσκόνι με την σειρά τους δεν αντιπροσωπεύουν τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο από ένα κλασικό ή μεταμοντέρνο φασισμό. Που λόγου χάρη στην Ιταλία απαντάει πάνω στην αντίθεση αναπτυγμένου βιομηχανικά βορρά και υποανάπτυκτου νότου σε συνάρτηση με την ιστορική ήττα της αριστεράς που χάρισε τα προλεταριακά υποκείμενα- βιομηχανικά και άϋλα- στην ακροδεξιά.
Έτσι και για τους πάνω και για τους κάτω η αναζήτηση πολιτικού προσωπικού που θα σταθεί στις νέες συνθήκες είναι αδήριτη αναγκαιότητα. Και ας μην ξεχνάμε πως κανένα πολιτικό προσωπικό δεν επέζησε του ΔΝΤ στις χώρες που αυτό πάτησε πόδι. Στην Αργεντινή άλλαξε με λαϊκή εξέγερση, στην Τουρκία άλλαξε με κοινοβουλευτικό τρόπο. Θα τα καταφέρει άραγε η δική μας πολιτική τάξη;
Σίγουρα πάντως το σύνθημα «να καεί, να καεί το μπ…. η βουλή» δεν προμηνύει και ιδιαίτερα καλά πράγματα για το πολιτικό προσωπικό. Δίχως αυτό να σημαίνει πως το εν λόγω σύνθημα κινείται σε επαναστατική κατεύθυνση, αντικοινοβουλευτικοί αλλά και αντιδημοκράτες είναι και οι ακροδεξιοί. Αντίθετα η αριστερά αγωνίζεται η αντιπροσωπευτική κοινοβουλευτική δημοκρατία να μεταλλαχτεί σε μια άμεση δημοκρατία των πολιτών- παραγωγών του κοινωνικού πλούτου.

Οι δυο απαντήσεις…
Η κρίση και οι επιπτώσεις της γεννάνε δυο ειδών απαντήσεις με το αντίστοιχες ροές της. Η πρώτη αντεπαναστατική και η δεύτερη επαναστατική. Και στις δυο περιπτώσεις το ζητούμενο δεν είναι να βγει από την κρίση του το σύστημα. Το ζητούμενο δεν είναι να γίνουμε εμείς η λύση του αλλά να γίνουμε εμείς η ανατροπή του.
Το ζητούμενο είναι τι θα κάνουν τα ίδια τα υποκείμενα που δέχονται πάνω στο σώμα τους την κρίση. Κατά συνέπεια όταν μιλάμε για μια αντεπαναστατική απάντηση μιλάμε για μια απάντηση που είτε θα υπερασπίζεται το παλαιό σύστημα αναφοράς, ένα καπιταλισμό που πεθαίνει. Προσπαθώντας να σώσει οτιδήποτε κι αν σώζεται και τελικά δεν πρόκειται στα σώσει τίποτε, παρά ελαχίστων πραγμάτων, στα πλαίσια κορπορατιστικών- συντεχνιακών- κρατικίστικων επενδύσεων που θα δυναμώνουν εθνικοσοσιαλιστικές και φασιστικές λογικές.
Αντίθετα η επαναστατική απάντηση χαίρεται για το καπιταλιστικό ντελίριο, αντίθετα στο βαθμό που την παίρνει το φτάνει στα άκρα. Οργανώνοντας την απάντηση του κόσμου της εργασίας από την οπτική του συνόλου των σωμάτων της ζωντανής εργασίας και όχι τμημάτων της. Στόχος δηλαδή είναι η συγκρότηση της προλεταριακής κοινότητας σε ανταγωνιστικό πλαίσιο με το σύνολο του συστήματος. Και αυτό όχι μόνο σε εθνικές αλλά και περιφερειακό, ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο. Αυτό όχι μόνο συσχετίζεται με τις δομές της ΕΕ αλλά κινείται σε αντίθετη κατεύθυνση, δίχως όμως να μετατρέπεται σε υπεράσπιση του εθνικού δρόμου ανάπτυξης, το αντίθετο μάλιστα
Η προλεταριακή κοινότητα θα δυναμώσει τις μάχιμες δομές αλληλεγγύης που θα αποτρέψουν ή θα μειώσουν τα φαινόμενα «ο ένας να τρώει τον άλλο». Ταυτόχρονα θα οικοδομήσουν ανατρεπτικές ροές πρόσβασης με οποιοδήποτε τρόπο ή μέσο στο πλούτο που παράγεται.
Δηλαδή ο στόχος θα είναι να δυναμώνει σε εθνικό, ευρωπαϊκό ή ακόμη και παγκόσμιο πλαίσιο μια πιο δίκαιη κατανομή του πλούτο που σαφέστατα θα συνδέεται τόσο με το τι παράγεται, πως παράγεται, από ποιους παράγεται και πως διανέμεται.
Και ταυτόχρονα και κατά αναγκαιότητα θα συνδέεται με το ζήτημα της εξουσίας, της κυβέρνησης, του πολιτικού προσωπικού και των μορφών διαμεσολάβησης και συγκρότησης του δημοσίου χώρου.
Θέλοντας να γίνω λίγο αιρετικός θα έλεγα πως ένα πρόγραμμα ενός τέτοιου κινήματος θα πρέπει να περικλείει: Το δικαίωμα σε μια παγκόσμια υπηκοότητα που θα επιτρέπει την κινητικότητα ανά χώρα με εξασφαλισμένο ένα μίνιμουμ επιπέδου ζωής.
Ένα εγγυημένο εισόδημα- κοινωνικός μισθός- σε όλους τους πολίτες που έχουν ενηλικιωθεί.
Συγκρότηση νέων «κοινών τόπων»- δωρεάν πρόσβασης στην «νέα τεχνολογία», στην παιδεία, στην υγεία, το πολιτισμό και στο δημόσιο χώρο. Άρση της κατοχύρωσης της πνευματικών δικαιωμάτων, ιδιαίτερα στα φάρμακα και στο dna.
Ένας τρόπος παραγωγής σε σχετική ισορροπία με το περιβάλλον και την εσωτερική μας φύση και σε μια κατεύθυνση που θα ενισχύει τα κοινοτικά και συνεταιριστικά χαρακτηριστικά.
Συγκρότηση πολιτικών δομών που θα συνδυάζουν αντιπροσωπευτική με άμεση δημοκρατία σε συνδυασμό με μια επαναξιολόγηση των αξιών της ζωής μας, κυριάρχων και εναλλακτικών.

Δ. ΑΡΓΥΡΟΣ

avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση