Η κόντρα Τουρκίας-Ισραήλ και το αντιιμπεριαλιστικό κριτήριο

Βλέπω το τελευταίο διάστημα να γίνεται μια επικοινωνιακή αντεπίθεση σιωνιστικών και ελληνικών εθνικιστικών κύκλων, ενάντια στο κοινωνικό κίνημα που σήκωσε την ευθύνη του σπασίματος του αποκλεισμού της Γάζας, που όπως γνωρίζουμε δέχτηκε την δολοφονική επίθεση του κράτους τρομοκράτη.

Στόχος τους ο ρόλος της Τουρκίας στην αποστολή του free Gaza που την αναβάθμισε στα μάτια χιλιάδων καταπιεσμένων σε αντίθεση με την προδοτική και υποτελή στάση τόσο της Ελληνικής, όσο και της Κυπριακής κυβέρνησης.

Η επικοινωνιακή επίθεση βγάζει λίγο πολύ την αποστολή των ακτιβιστών να καθοδηγείται από τις μυστικές υπηρεσίες της Αγκύρας, ενώ θέτουν ερωτήματα γιατί δεν γίνεται το ίδιο και για την κατηχομένη Βόρεια Κύπρο.

Αποδεικνύοντας το δίχως άλλο την δύναμη που κατέχει ακόμη το Ισραήλ να εκμεταλλεύεται τις αντιθέσεις στην περιοχή, κάτι που πράττει το ίδιο επιδέξια και η Τουρκία με αφορμή το Παλαιστινιακό.

Αν και σαν να χουν κάποιο δίκαιο αυτοί που λένε πως η πολιτική σχεδόν ανοικτής σύγκρουσης με το Ισραήλ μάλλον ναρκοθέτει παρά βοηθά τα αυτοκρατορικά νεοθωμανικά σχέδια της Τουρκίας. Σχέδια που στηρίζονταν πως η Τουρκία θα έπαιζε το ρόλο μιας ήρεμης και ειρηνόφιλης δύναμης που δρα πολυδιάστατα με όλες τις δυνάμεις της περιοχής.

Αυτοκρατορικά νεοθωμανικά σχέδια που φαίνεται στα πλαίσια των ενδοιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών να ‘ρχονται σε ανοικτή σύγκρουση με τα σχέδια του έθνους-κράτους του πειρατή της μεσογείου του Ισραήλ.

Για το κίνημα των ακτιβιστών αποτελεί άμεση αναγκαιότητα να μην τσιμπήσουν από αυτούς τους κύκλους και να συνεχίσουν να αγωνίζονται να σπάσει ο αποκλεισμός της Γάζας και να απομονωθεί ακόμη περισσότερο το κράτος δολοφόνος του Ισραήλ. Αυτό σαφώς και δεν συνεπάγεται να στηριχτούν αντίπαλα εθνικά, εθνικιστικά και ιμπεριαλιστικά συμφέροντα, όπως της Τουρκίας και ούτε έχει γίνει.

Σίγουρα στα πλαίσια της γεωπολιτικής μπορεί να συμβεί ο εχθρός του εχθρού να είναι προσωρινός φίλος μου ή την δράση μου να την εκμεταλλεύονται αλλότρια συμφέροντα, μόνο που κακά τα ψέματα, αυτό δεν μπορεί να αποφθεχθεί σε ένα μεγάλο βαθμό.
Αυτό όμως είναι μια προσωρινή κατάσταση που αλλάζει συνεχώς και που αναιρείται αποτελεσματικά μόνο στο βαθμό που το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα των λαών αποκτά όλο και πιο καθοριστικό και ανεξάρτητο ρόλο εντάσσοντας με ένα διαλεκτικό και όχι αναγωγικό τρόπο την κυρίαρχη αντίθεση κεφάλαιο- εργασία στον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα.

Για αυτό είναι ακόμη πιο μεγάλος ο ρόλος που καλείται να παίξει η αριστερά σε αυτή την προοπτική που ενώνει τους λαούς ενάντια στις κυβερνήσεις και τα συμφέροντα. Σε μια εποχή που λόγω και της κρίσης οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί θα δυναμώνουν, ενσωματώνοντας τους ταξικούς ανταγωνισμούς στις εθνικές και εθνικιστικές επιδιώξεις ή σε επιδιώξεις περιφερειακών δυνάμεων να ανεβούν στο παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας και να παίξουν ένα αυτοκρατορικό ρόλο εντός στων πλεγμάτων του παγκόσμιου καπιταλισμού.

Κάτω από αυτό το πρίσμα πρέπει να αντιμετωπιστεί τόσο το Παλαιστινιακό, όσο και το Κυπριακό ή το Κουρδικό. Κοινές σταθερές δεν μπορούν παρά να είναι η εθνική αυτοδιάθεση, όσο και η συνεργασία- συνύπαρξη των διαφορετικών λαών-εθνών- θρησκειών.

Αφήστε μια απάντηση