Για το κλείσιμο των καταστημάτων τα Σάββατα του καλοκαιριού: Ανοικτή αγορά – κλειστή ζωή!!!!

Κάθε χρόνο η ίδια ιστορία και φέτος ακόμη χειρότερα: Συντονισμένη προσπάθεια να σπάσει το καλοκαιρινό πενθήμερο λειτουργίας της αγοράς, αντίσταση από σημαντική μερίδα ελεύθερων επαγγελματιών που υπερασπίζονται το ελάχιστο στο ελεύθερο χρόνο, σχετική ή απόλυτη βουβαμάρα της πλειοψηφίας των εμπόρων που άνοιξαν το προηγούμενο Σάββατο για να σώσουν ό,τιδηπε και αν σώζεται, μετρώντας μέρες για να συναντήσουν την σκλαβιά της ανεργίας.

Σε μια αγορά που κινείται στους ξέφρενους ανθρωποφάγους ρυθμούς της καπιταλιστικής αγοράς, των μνημονίων και του ΔΝΤ, αφήνοντας πίσω τους ένα σωρό από ερείπια.

Κατανοώντας πως μια πλήρως απελευθερωμένη αγορά δεν είναι τίποτε άλλο παρά η χαρά των πολυεθνικών και των πολυκαταστημάτων. Κατανοώντας πολύ καλά πως σκάβουν με τα ίδια τους τα χέρια τον τάφο τους, έχοντας μια ηγεσία στον εμπορικό σύλλογο που συνειδητά ή μη δρα υπέρ των πολυεθνικών.

Η άρση του καλοκαιρινού πενθημέρου- δεν σημαίνει τίποτε άλλο παρά περαιτέρω κλείσιμο καταστημάτων, αύξηση των ερειπίων υλικών και ανθρώπινων. Σε μια αγορά που οι εργαζόμενοι δεν θα χουν δικαιώματα και οι μικρέμποροι δεν θα χουν ζωή.

Ζώντας σε απίθανο νέο κόσμο που η αξιοπρέπεια και η ανθρωπιά μετριέται με τα «βαλάντια» που μπορεί κανείς να ξοδέψει δίχως να έχει πραγματικά ελεύθερο χρόνο για να το αφιερώσει στην μέριμνα του εαυτού του, για τους φίλους, για τον έρωτα, για τα ταξίδια, για τα κοινά.

Και το χειρότερο είναι πως δεν υπάρχει «σάλιο», άρα και η ανθρωπιά και η αξιοπρέπεια πάνε περίπατο, εκτός και αν την αναστοχαστούμε με βάση μια άλλη κλίμακα άξιων: όχι δηλαδή το χρήμα, αλλά τον ελεύθερο χρόνο, όχι με την ιδιωτική συσσώρευση αλλά το «κοινό» δηλαδή την κοινή ικανότητα παραγωγής και αναπαραγωγής του κοινωνικού σε καθεστώς ελευθερίας.

Ορίζοντας τον πλούτο με βάση τον ελεύθερο χρόνο και όχι το χρήμα. Κάνοντας έξοδο από το δίκτυ που έχει υφάνει η ολοκληρωτική εξουσία του κεφαλαίου για να εγκλωβίσει και να φυλακίσει τις πολύμορφες δυνατότητες που έχουμε ως παραγωγοί του κοινωνικού πλούτου, ως παραγωγικές μοναδικότητες.

Μετατρέποντας την κρίση σε ευκαιρία, ενισχύοντας, δυναμώνοντας μια άλλη αντίληψη που δυναμώνει το «κοινό» απέναντι στο ιδιωτικό. Όπως λογού χάρη με την περίπτωση της κρατικοσυνεταιριστικής εταιρίας «ΔΩΔΩΝΗ» που αντί της απαλλοτρίωσης από το κεφάλαιο του κοινωνικού χαρακτήρα της υπάρχουν οι δυνάμεις και οι δυνατότητες να ενισχυθεί ενάντια στις επιταγές του ΔΝΤ, μνημονίου, ΑΤΕ, κυβέρνησης και καρτέλ. Παίρνοντας την υπόθεση πάνω της ένα μέτωπο δυνάμεων από τους μικρομεσαίους κτηνοτρόφους, τους εργαζόμενους και τους καταναλωτές.

Αλλά και στο ζήτημα της αγοράς, αντί οι μικρέμποροι να περιμένουν μοιρολατρικά να τους φάνε οι πολυεθνικές, ανοίγοντας 7 μέρες την εβδομάδα χειμώνα, καλοκαίρι, καταπατώντας και τα ελάχιστα των δικαιωμάτων στους εργαζόμενους τους θα ήταν καλύτερο να ενωθούν και να δράσουν από κοινού.

Θα ήταν καλύτερο να συνεταιριστούν, να οικοδομήσουν δίκτυα αλληλοβοήθειας που θα υπερβαίνουν την δικτατορία των πολυεθνικών, των πολυκαταστημάτων και των καρτέλ.
Σε συνεννόηση και κοινή δράση με τους εργαζόμενους και τους καταναλωτές. Εξάλλου όσο και να παραμένουν ανοικτά τα μαγαζιά άμα οι καταναλωτές και οι εργαζόμενοι δεν έχουν χρήματα είναι χαμένος κόπος˙ ο καταναλωτής εκεί που θα βρει φτηνότερα εκεί θα πάει να αγοράσει…

Αγωνιζόμενοι για άμεση και αυστηρή(δίχως ευελιξία) εφαρμογή του 5μερου-7ωρου-35ωρου παντού καθολικά. Ένα γεγονός που θα λύσει άμεσα και ριζικά το πρόβλημα της ανεργίας. Αυξάνοντας το μισθό του εργαζόμενου, τις συντάξεις και το ταμείο ανεργίας, ενισχύοντας την ενεργή ζήτηση.

Ενώ είναι εφικτή μέσω των κοινωνικών φορέων που το πρώτο και το τελευταίο λόγο θα τον έχουν τα ίδια τα κοινωνικά υποκείμενα να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας στους τομείς της δημόσιας- κοινωνικής πρόνοιας, κοινωνικής αλληλεγγύης, αλληλοβοήθειας, παιδείας και έρευνας.

Δημήτρης Αργυρός

Αφήστε μια απάντηση