ΜΙΚΡΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΜΗ-ΚΑΝΟΝΙΚΗΣ ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΗΣ ΜΕΡΑΣ

Να λοιπόν που είδαμε και εμείς μια άσπρη μέρα και μάλλον δεν την χαρήκαμε και πολύ. Όμορφες οι εικόνες με το χιόνι, αν τις βλέπεις μέσα στου σπιτιού του την ζεστή η την λιγότερο ζεστή θαλπωρή, μα αν θες να πας στην δουλειά σου big problem.
Και αυτό δεν αφορά μονάχα τους κινητικά ανάπηρους- σαν την αφεντιά μου-
ή και άλλες ευπαθείς ομάδες όπου η μετακίνηση είναι απαγορευτική αλλά και τους normal, τους “κανονικούς”, αν αυτή είναι η πλέον σωστή λέξη για να περιγράψουμε την σιωπηλή πλειοψηφία. Αυτή που ζει κανονικά, δουλεύει κανονικά και πεθαίνει κανονικά, όπως λέει και ένα γνωστό τραγούδι
Λίγο το κρύο με το πετρέλαιο στα ύψη, λίγο οι παγωμένοι δρόμοι και οι κακές έως και ανύπαρκτες υποδομές της πολιτείας, λίγο η κρίση,το ΔΝΤ και η ΕΕ, η ανεργία και η εργοδοτική τρομοκρατία και είναι δύσκολο έως και αδύνατο να χαρεί κανείς τις νυφάδες του χιονιού που κάνουν για λίγο- ευτυχώς- διαφορετική την εικόνα της πόλης.
Έτσι το βγούμε στο πάρκο, να παίξουμε χιονοπόλεμο με τα παιδιά μας η τον ερωτά μας και την αγάπη μας φαντάζει περιπέτεια. Περιπέτεια η συνάντηση με αυτή την ακραία, σπάνια για την περιοχή μας, εμφάνιση της οντότητας της φύσης.
Αλήθεια τι αντίφαση, σχεδόν καταραμένη και αυτή; Τα πιο όμορφα πράγματα
είναι τα ακραία πράγματα, αυτά που σπάνε την μονοτονία της ζωής. Αυτά που σε οδηγούν, μας οδηγούν στα όρια του εαυτού σου, γνωρίζοντας κάποιες πλευρές του που η “κανονικότητα” δεν επιτρέπει να γνωρίσεις, να γνωρίσουμε.., και γιατί όχι να αγαπήσουμε.
Τα μόνα που χαίρονται από αυτή την μη-κανονική κατάσταση πραγμάτων είναι τα παιδιά- α και οι δάσκαλοι και οι καθηγητής, όχι οι ωρομίσθιοι με τα κοψίματα στους μισθούς- που δεν πάνε στα μαθήματα και παίζουν όλοι μέρα στις αλάνες, αν βεβαία υπάρχουν…, όπως αυτή την στιγμή έξω από το σπίτι μου. Την ίδια στιγμή που διάβαζα στο διαδίκτυο πως το κρύο σκοτώνει άστεγους στην Αθήνα και ο προοδευτικός Δήμαρχος της – πρώην συνήγορος του πολίτη παρακαλώ- στέλνει τα ματ να συλλάβουν άστεγους που είχαν βρει καταφύγιο στο πνευματικό κέντρο του Δήμου, βρεγμένη, παγωμένη σανίδα που χρειάζεται.
Κανονικότητα και μη-κανονικότητα, κανονικότητα που τρελαίνει από την ανία και μη-κανονικότητα που σκοτώνει γιατί η κανονικότητα επικαθορίζει εξουσιαστικά, επικερδή, εκμεταλλευτικά τις ροές των ανθρώπων και της φύσης.
Δεν πειράζει, ας ελπίσουμε σε μια μη-κανονικότητα που θα συντρίψει την κανονικότητα και την πραγματικότητα της…, που μας χαλά τις μη-κανονικοτητες που δημιουργεί η φύση.
Όσο για μένα θα περιμένω την βροχή να λειώσει το χιόνι για να να ξεμυτίσω, δεν μου πάνε οι άσπρες παγωμένες μέρες, προτιμώ τις κόκκινες καυτές μέρες της ανθοφορίας της φύσης και της κοινωνίας…, αυτές που ελπίζω να ρθουν. Άλλωστε ο Φλεβάρης και αν φλεβίσει….
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ 

Αφήστε μια απάντηση